Bölüm 4

bazı kişilerle hayatımızda kalmak için değil hayatımıza dokunmak için karşılaşırız.

Asel kumların üzerine serilmişti. Rukiye onu görünce koşarak yanına geldi.

“asel! Asel!” diye bağırdı. Asel’den hiçbir tepki gelmeyince yüzüne birkaç kez hafifçe vurdu.

“aç gözlerini kızım, hadi!”

Yusuf hemen yanlarına geldi. Asel’i hiç düşünmeden kucağına aldı.

“çabuk hastaneye gidiyoruz.”

Güney arabaya doğru koşarken Rukiye de peşinden geldi. Birkaç saniye sonra hepsi arabaya binmişti.

Yusuf arka koltukta Asel’i kucağında tutuyordu. Asel hâlâ baygındı. Güney arabayı olabildiğince hızlı sürerken Rukiye ön koltukta sürekli arkasına bakıyordu.

“bu kız ne gördü? Noldu buna? Bir anda bayıldı kız!” dedi Güney.

Rukiye sinirle camın kenarına vurdu.

“Allah kahretsin ya!”

“bir sakin ol, az kaldı. Hastaneye geliyoruz.”

Yusuf ise hiçbir şey söylemiyordu.

Gözleri sadece Asel'deydi.

Yüzüne baktı. Kaşlarının şeklini, uzun kirpiklerini, yüzündeki en küçük ayrıntıyı bile sanki ilk kez görüyormuş gibi inceliyordu. Yüzüne düşen saçlarını yavaşça kenara çekti.

Asel’in başı hafifçe yana düşünce Yusuf onu biraz daha sıkı tuttu. Başını göğsüne yasladı.

“iyi ol...” diye fısıldadı.

Birkaç dakika sonra araba hastanenin önünde durdu.

Yusuf hiç beklemeden Asel’i kucağına alıp arabadan indi.

“yardım edin! Bayıldı!”

Ve üçü hızla hastanenin içine koştular.

Asel hâlâ Yusuf'un kucağındaydı. Yusuf onu sedyeye yatırmak için eğildiği sırada Asel gözlerini hafifçe araladı. Gözlerini tam açacak gücü yoktu. Sadece karşısında Yusuf'un gözlerini gördü. Birkaç saniye ona baktıktan sonra gözleri tekrar kapandı.

Hemşireler Asel'i sedyeyle içeri götürdüler.

Birkaç dakika sonra doktor dışarı çıktı.

“Büyük bir problem görünmüyor. Yaşadığı yoğun stres ve ani duygusal yüklenme nedeniyle vazovagal senkop geçirmiş olabileceğini düşünüyoruz. Tansiyonunda ve kalp ritminde kısa süreli bir düşüş olmuş olabilir. Serum takacağız, bir de EKG ile kalp ritmini kontrol edeceğiz. Şimdilik gözlem altında tutacağız.”

Rukiye derin bir nefes verdi.

“ohhh...”

Hemen Asel'in yanına gitti.

Asel yatakta sessizce ağlıyordu. Rukiye yanına oturup ona sarıldı.

“kanka iyi misin? Çok korktum.”

Asel başını Rukiye'nin omzuna yasladı.

Rukiye sonra kapının yanında duran Yusuf'a baktı.

“çok korktuk.”

Yusuf hiçbir şey demedi.

Asel gözyaşlarını sildi ve Rukiye'ye baktı.

“iyiyim.”

Başını hafifçe salladı.

Birkaç saat geçti.

Asel'in serumunun işi bitmiş, EKG'si de kontrol edilmişti. Doktor tekrar yanlarına geldi.

“EKG'de şu an endişe verici bir bulgu yok. Yaşadığınız olayın ardından oluşan yoğun stres ve şok, bayılmayı tetiklemiş görünüyor. Şu an genel durumunuz iyi. Ancak duygusal stresinizi mümkün olduğunca kontrol altında tutmanız önemli. Aynı şekilde yoğun kaygı veya benzer bir stres tekrar yaşarsanız yeniden bayılma ihtimaliniz olabilir. Daha ciddi sonuçlarla karşılaşmamak için kendinizi zorlamamanız gerekiyor.”

Rukiye hemen,

“Allah korusun...” dedi.

Asel yataktan doğruldu.

“hadi çıkalım, bunaldım ben.”

Yusuf çoktan önden çıkıp arabaya gitmişti.

Asel, Rukiye ve Güney de hastaneden çıktılar.

Asel bir anda durdu.

“bana su alır mısınız?”

Güney hemen,

“ben alırım, siz geçin,” dedi.

Asel başını salladı.

“tamam.”

Rukiye ona baktı.

“sen gel, ben arabaya gidiyorum.”

Asel bir an durdu.

“ama kanka...”

“ne?”

“kanka uzatma hadi.”

Rukiye biraz şaşırdı ama daha fazla üstelemedi.

“peki tamam.”

asel arabaya doğru giderken rukiye birkaç saniye onu izledi.

Sonra bir anda koşmaya başladı.

Arabaya ulaştığında hemen sürücü koltuğuna geçti.

Arka koltukta Yusuf'un olduğunu fark etmemişti.

Arabayı çalıştırdı.

“orospu çocukları bekleyin!”

Tam gaza basacakken arka koltuktan bir ses geldi.

“asel?”

Asel irkildi ve hızla arkasına döndü.

“senin ne işin var burada ya?”

Yusuf öne doğru eğildi.

“napıyosun sen?”

“yusuf in arabadan.”

“hayır.”

Asel sinirlenerek ona döndü.

“yusuf, in arabadan dedim.”

“ya sen napıyosun? Daha yeni hastaneden çıktın!”

Asel cevap vermedi.

Tam o sırada ileride Güney ve Rukiye'nin geldiğini gördü.

Gözleri bir anda sertleşti.

Gaza bastı.

Araba hızla hastanenin önünden uzaklaştı.

Yusuf koltuğa tutundu.

“la olm sen araba kullanmayı doğru düzgün bilmiyosun!”

“kes sesini.”

Asel hızla ilerliyordu.

Yusuf ona baktı.

“asel sağa çek.”

Asel cevap vermedi.

“asel, sağa çek diyorum!”

Asel'in gözleri yola kilitlenmişti.

“çekmiyorum.”

“neden?”

Asel cevap vermedi.

Yusuf birkaç saniye sonra ne yaptığını anladı.

“sen nereye gidiyosun?”

Asel'in gözleri doldu.

“Alperenle Furkan'ın olduğu yere.”

Yusuf'un yüzü değişti.

“ne yapacaksın orada?”

Asel cevap vermedi.

Yusuf tekrar konuşmaya başladı.

“bak, ne yapacaksan sakin kafayla yap. Daha yeni bayıldın. Doktor sana ne dedi duydun.”

Asel direksiyonu daha sıkı tuttu.

“kes.”

“sen şu an sağlıklı düşünmüyosun.”

“kes dedim.”

“Alperen'i görmek istiyorsan beraber gideriz. Ama böyle araba kullanamazsın.”

Asel hiçbir şey söylemedi.

Yusuf dayanamadı ve öne atılıp direksiyonu tuttu.

“sağa çek!”

Asel onun elini itti.

“bırak!”

“asel dur!”

Asel'in gözlerinden yaşlar akmaya başladı.

“ben bunları haketmiyorum tamam mı?”

Yusuf sustu.

Asel direksiyona vurdu.

“ben yalnızım.”

Sesi titriyordu.

“ben hep tekim.”

Yusuf şaşkınlıkla ona baktı.

Asel ağlayarak devam etti.

“artık benim yaşama sebebim, hayata tutunacak tek dalım bile bana ihanet etti.”

Direksiyona tekrar vurdu.

Yusuf ne diyeceğini bilemedi.

Tam o sırada ileride bir polis çevirme noktası olduğunu gördü.

Asel'in gözleri büyüdü.

“yaaaa yeter!”

Yusuf hemen,

“dön şuradan!” dedi.

“nereden?”

“sağdan, sağdan dön!”

“çekil!”

Asel kolunu itti.

Yusuf hızla sürücü tarafına geçti.

“geç koltuğuma.”

“ne?”

“geç dedim!”

Asel istemeden yana kaydı.

Yusuf bir manevrayla arabayı geri çevirdi.

“tutun!”

Araba yön değiştirip hızla uzaklaşmaya başladı.

Arkalarından polis aracının sireni duyuldu.

Asel donup kaldı.

“yusuf...”

Yusuf dikiz aynasından arkaya baktı.

“bizi takip ediyorlar.”

Polis aracı hızla peşlerine düşmüştü.

Asel hâlâ Yusuf'un dizlerinin üzerinde oturuyordu. Yusuf bir eliyle direksiyonu kontrol etmeye çalışırken diğer eliyle Asel'in düşmemesi için ona tutunuyordu.

“asel, tutun bana.”

“hayır.”

“tutun dedim!”

Yusuf gaza biraz daha bastı.

Arabanın hızlanmasıyla Asel bir anda dengesini kaybetti ve istemsizce Yusuf'un boynuna sarıldı.

Yusuf kısa bir an ona baktı.

“arkadalar hâlâ.”

Asel nefes nefese kaldı.

“napıcaz?”

Yusuf cevap vermedi.

Sokaklardan hızla geçiyordu. Bir sağa, bir sola dönüyor, arkasındaki polis aracını gözden kaçırmamaya çalışıyordu. Asel ise hâlâ Yusuf'un dizlerinde, bir eliyle onun omzuna tutunmuş haldeydi.

Yusuf'un yüzündeki şaşkınlık yerini tamamen konsantrasyona bırakmıştı.

“sıkı tutun.”

Asel cevap vermedi.

Yusuf tekrar dikiz aynasına baktı.

Polisler hâlâ peşlerindeydi.

“bunlar peşimizi bırakmıyo.”

Asel başını kaldırıp Yusuf'a baktı.

“sen niye böyle sürüyosun?”

“çünkü sen bizi buraya kadar getirdin.”

“ben mi?”

“evet sen!”

Yusuf tekrar yola döndü.

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Yusuf'un sesi daha sakin çıktı.

“Alperen senin için neden bu kadar önemli?”

Asel'in yüzü bir anda düştü.

Hiçbir şey söylemedi.

Yusuf ona baktı.

“asel?”

Asel yine sustu.

Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

Tam o sırada Yusuf önündeki sokağa döndü.

Birkaç saniye sonra karşılarına çıkan duvarı gördü.

Yusuf'un gözleri büyüdü.

“lan...”

Asel ona baktı.

“ne oldu?”

Yusuf fren yaptı.

“çıkmaz sokak.”

Asel'in yüzü gerildi.

Yusuf derin bir nefes aldı.

“bu sefer kurtulamadık.”

Araba durdu.

Asel ve Yusuf birkaç saniye birbirlerine baktılar. Neredeyse burun burunaydılar.

Dışarıdan polislerin sesleri gelmeye başladı.

“Arabadan inin!”

Yusuf başını geriye çevirdi.

Polisler arabaya yaklaşmıştı.

Bir polis kapıyı açtı.

“İkiniz de aşağı!”

Yusuf hemen ellerini kaldırdı.

Asel ise hâlâ Yusuf'un dizlerinin üzerindeydi.

Polis şaşkınlıkla ikisine baktı.

“Sen önce aşağı in.”

Yusuf Asel'in düşmemesi için kolundan tuttu.

“dur, tamam.”

İkisi de arabadan indirildi.

Asel yere bastığında birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Yusuf ise hemen ona döndü.

“iyi misin?”

Asel cevap vermedi.

Asel ve Yusuf arabadan indirilmiş, yolun kenarında polislerin işlemlerini yapmasını bekliyorlardı. Polislerden biri ikisinin de yaşını öğrenmek için sorular soruyor, diğeri de gerekli işlemlerle uğraşıyordu.

“Kaç yaşındasınız?”

“On altı,” dedi Asel.

“On yedi,” dedi Yusuf.

Polis başını salladı.

“Tamam. Ailelerinize ulaşmamız gerekiyor.”

Asel'in yüzü bir anda düştü.

Yusuf'a doğru eğildi.

“Yusuf...”

“Ne?”

“Kaçalım.”

Yusuf ona dönüp şaşkın şaşkın baktı.

“Asel, saçmalama.”

Asel sırıttı.

“Ne o? Koşamaz mısın yoksa göbüşünle?”

Yusuf'un yüzü değişti.

“Ne göbüşü ya?”

Asel gülmemek için kendini zor tuttu.

Yusuf hafifçe alındı.

“Çok komiksin.”

Asel omuz silkti.

“E hadi.”

Yusuf birkaç saniye polisleri izledi. Sonra Asel'in elini tuttu.

“Hazır mısın?”

Asel ne olduğunu anlamadan Yusuf bir anda koşmaya başladı.

“Yusuf!”

İkisi birlikte koşmaya başladı.

Polislerden biri onları fark etti.

“Hey! Durun!”

Arkalarından polisler de koşmaya başladı.

Asel nefes nefese kalmıştı.

Yusuf ona bakıp,

“Yoruldun mu?” dedi.

“Ya koş, sus!”

“Tamam tamam.”

Yusuf hızını biraz artırdı.

Bir süre sokaklardan geçtiler. Arkalarındaki ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.

Asel bir ara arkasına baktı.

“Geliyorlar!”

“Biliyorum!”

“E o zaman daha hızlı koş!”

“Koşuyorum zaten!”

İkisi bir sokağın köşesine döndü. Yusuf hızlıca duvarın arkasına baktı.

“Buraya.”

Asel'le birlikte duvarın kenarına saklandılar.

Yusuf duvara yaslandı, Asel de hemen yanında durdu. İkisi de nefeslerini tutup polislerin seslerini dinlemeye başladı.

Ayak sesleri sokağın başından duyuluyordu.

“Buraya geldiler mi?”

“Bilmiyorum, bak şu tarafa.”

Yusuf refleks olarak Asel'in önüne geçti ve sessiz olması için elini ağzının üzerine kapattı.

Asel bir anda sustu.

İkisi de birkaç saniye kıpırdamadan bekledi.

Polislerin sesleri biraz daha uzaklaştı.

Yusuf elini yavaşça çekti.

Bir süre daha dinledi.

“Gittiler galiba.”

Asel derin bir nefes aldı.

“Kesin mi?”

Yusuf başını uzatıp sokağa baktı.

“Evet. Kurtulduk.”

Asel hemen doğruldu.

“E hadi gidelim o zaman.”

Yusuf başını salladı.

“Tamam.”

İkisi duvarın arkasından çıkıp yürümeye başladılar.

Ama birkaç adım sonra sokağın diğer ucundan bir ses geldi.

“Oradalar!”

Asel'in gözleri büyüdü.

“Yusuf...”

Yusuf arkasını döndü.

Polisler tekrar onları görmüştü.

“Koş!”

Asel ve Yusuf yeniden koşmaya başladılar ama bu kez polisler çok yakındı.

Asel bir sokağa sapmaya çalıştı.

“Buradan!”

Yusuf arkasından geldi.

“Bekle!”

Fakat sokağın sonuna geldiklerinde karşılarına iki polis çıktı.

Asel olduğu yerde durdu.

Yusuf da durmak zorunda kaldı.

Polislerden biri nefes nefese yanlarına geldi.

“Tamam, yeter artık. Bu sefer kaçış yok.”

Asel nefesini toparlamaya çalışırken Yusuf'a baktı.

Yusuf sadece başını iki yana salladı.

“Ben demiştim sana...”

Asel kaşlarını çattı.

“Şimdi sırası mı?”

Karakolun koridorunda ağır bir sessizlik vardı.

Asel ve Yusuf yan yana oturuyordu.

İkisi de tek kelime etmiyordu.

Asel'in zihninde birkaç saat önce yaşadıkları dönüp duruyordu.

Alperen'in videosu...

Hastane...

Araba...

Polis...

Ve Yusuf.

Yusuf'un zihnindeyse bambaşka bir şey vardı.

Asel'in Alperen konusunda ne kadar ileri gidebileceği.

Onu bu kadar yıpratan şeyin ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.

Asel'in gözlerine kısa bir bakış attı.

Sonra tekrar önüne döndü.

Tam o sırada karakolun kapısı açıldı.

Güney ve Rukiye içeri girdi.

Rukiye, Asel'i görür görmez koştu.

"Asel!"

Yanına gelip ona sarıldı.

"İyi misin kızım?"

Asel birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sonra Rukiye'ye sarıldı.

Rukiye geri çekilip yüzüne baktı.

"Seninle bunu sonra konuşacağım kanka."

Bir an durdu.

"Malsın."

Asel yorgun gözlerle ona baktı.

"Sağ ol."

Rukiye bu kez Yusuf'a döndü.

"Sen iyi misin Yusuf?"

Yusuf başını kaldırdı.

"İyiyim, iyiyim."

Ama sesi hiç de iyi olduğunu göstermiyordu.

Tam o sırada kapı yeniden açıldı.

Asel'in babası içeri girdi.

Kızına, ardından Yusuf'a, Güney'e ve Rukiye'ye baktı.

Yüzündeki şaşkınlık giderek öfkeye dönüştü.

"Kızım..."

Bir saniye durdu.

"Siz ne yaşıyorsunuz?"

Asel cevap vermedi.

Babası ona doğru işaret etti.

"Evde konuşacağız. Düş önüme."

Asel başını öne eğdi.

Sonra istemsizce Yusuf'a baktı.

Yusuf da aynı anda ona baktı.

İkisinin bakışları birkaç saniye kesişti.

Hiçbir şey söylemediler.

Ama ikisi de o bakışta birbirine bir şey anlatmış gibiydi.

Asel babasının yanına doğru ilerledi.

Asel'in babası bu kez Rukiye'ye döndü.

"Sen de yürü kızım."

Rukiye başını salladı.

"Tamam amca."

Asel ve Rukiye çıkarken Yusuf onları gözleriyle takip etti.

Kapı kapandı.

Yusuf olduğu yerde kaldı.

Güney yanına oturdu.

Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sonra elini Yusuf'un sırtına koydu.

"Düzelir kardeşim."

Yusuf başını eğdi.

"İnşallah."

Ama gözleri hâlâ kapıdaydı.

Bu kez Yusuf'un babası ve abisi içeri girdi.

Babası oğlunu görünce sertçe baktı.

"Bir de polisten kaçtın, öyle mi?"

Yusuf başını kaldırdı.

"Baba..."

Derin bir nefes aldı.

"17 yaşındayım ben. Karşında çocuk yok."

Babası acı bir şekilde güldü.

"He öyle mi?"

"İşini niye kendin halledemedin o zaman?"

Yusuf'un yüzündeki ifade değişti.

"Baba olarak gelmen gerekmiş."

Bir an sustu.

"Yoksa ben tek başıma her şeyi hallederim."

Babası birkaç saniye oğluna baktı.

Sonra başını iki yana salladı.

"Görüyoruz."

"Burnun boktan çıkmıyor."

"Üstelik iyice batıyorsun."

Yusuf'un gözleri doldu.

Babası devam etti.

"Senden adam olmaz."

Yusuf'un yüzü düştü.

Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sonra gözyaşlarını tutmaya çalışarak babasına baktı.

"Benden adam olmaz..."

Sesi titredi.

"Sendenden baba olmaz."

Ortam bir anda buz kesti.

Yusuf'un abisi hemen araya girdi.

"Tamam, yeter."

Ama babası çoktan öfkelenmişti.

Yusuf'a bir tokat attı.

Güney ve Yusuf'un abisi hemen babasının yanına geçti.

"Baba, tamam!"

"Yeter artık!"

Yusuf birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Elini yüzüne götürmedi.

Sadece başını kaldırıp babasına baktı.

Gözleri doluydu.

Sonra arkasını dönüp karakoldan çıktı.

Güney hiç düşünmeden peşinden gitti.

Yusuf hızlı adımlarla yürüyordu.

Güney arkasından yetişti.

"Yusuf!"

Yusuf durmadı.

Güney kolundan hafifçe tuttu.

"Dur oğlum."

Yusuf sonunda durdu.

Başını öne eğdi.

Güney birkaç saniye ona baktı.

"Gel."

Yusuf cevap vermedi.

Güney tekrar söyledi.

"Benim eve gidelim."

Yusuf gözlerini sildi.

"Tamam."

İkisi yan yana yürümeye başladı.

Gece sessizdi.

Yusuf'un kafasında hâlâ babasının sözleri dönüyordu.

“Senden adam olmaz.”

Güney ise yanında yürüyordu.

Tek kelime etmeden.

Sadece orada olarak.

Kapı açıldı.

Asel ve Rukiye sessizce içeri girdiler.

Daha ayakkabılarını bile çıkarmadan Asel'in babasının sesi evin içinde yankılandı.

“Senin oğlanlarla karakollardan mı toplayacaktım lan ben seni?”

Asel olduğu yerde durdu.

Rukiye de hemen arkasında kaldı.

Asel başını öne eğdi.

“Baba... Bağırma.”

Babası birkaç adım yaklaştı.

“Amacın ne senin?”

Asel derin bir nefes aldı.

“Haklısın. Tamam. Ben de biliyorum yaptığım şeyin doğru olmadığını. Uzatma artık.”

“Uzatma mı?”

Babası öfkeyle güldü.

“Sen Bayram ailesinin kızısın. Ona göre davranacaksın.”

Asel cevap vermedi.

“Duydun mu beni?”

“Duydum.”

“Başına buyruk hareket etmeyeceksin.”

Asel'in gözleri doldu ama ağlamamaya çalıştı.

Babası devam etti.

“Senin peşinden karakollara mı düşeceğiz? İnsanları mı arayacağız? Nerede olduğunu bilmiyoruz, ne yaptığını bilmiyoruz.”

Asel sessiz kaldı.

Babası bir anda Yusuf'u hatırladı.

“Bir de o çocukla aynı arabadaydın.”

Asel başını kaldırdı.

“Onun bir suçu yok.”

“Ne?”

“Arabayı ben kullandım.”

Rukiye hemen Asel'e baktı.

“Asel...”

Ama Asel devam etti.

“Yusuf beni durdurmaya çalıştı. Ben dinlemedim.”

Babası birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Öfkesi yüzünden okunuyordu.

“Sen gerçekten aklını mı kaybettin?”

Asel'in sesi küçüldü.

“Baba...”

Babası elini kaldırdı.

Asel refleks olarak geriye çekildi.

O an odadaki herkes sustu.

Babası elini indirdi.

Bir süre kızına baktı.

Sonra çok daha soğuk bir sesle konuştu.

“Git.”

Asel'in gözleri doldu.

“Baba...”

“Git gözüm görmesin seni.”

Asel birkaç saniye kıpırdamadı.

Sonra başını eğdi.

Rukiye'ye baktı.

Rukiye hiçbir şey söylemeden onun yanına geldi.

İkisi birlikte merdivenlere yöneldi.

Kapı kapandı.

Asel yatağın kenarına oturdu.

Rukiye de hemen yanına geçti.

Birkaç saniye ikisi de konuşmadı.

Sonra Rukiye sessizce,

“Kanka...”

dedi.

Asel gözlerini sildi.

“Ne?”

“Sen bugün gerçekten kafayı yedin.”

Asel istemsizce güldü.

“Biliyorum.”

Rukiye başını iki yana salladı.

“Yok, dalga geçmiyorum.”

“Ödüm koptu benim.”

Asel yere baktı.

“Ben de korktum.”

“E niye yaptın o zaman?”

Asel cevap vermedi.

Rukiye onu biraz izledi.

“Alperen yüzünden mi?”

Asel'in yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Bilmiyorum.”

“Rukiye...”

“Hı?”

“Ben onu görmek istiyorum.”

Rukiye derin bir nefes aldı.

“Biliyorum.”

Asel başını kaldırdı.

“Nasıl biliyorsun?”

“Çünkü bugün hastaneden çıkar çıkmaz yaptığın ilk şey neydi?”

Asel sustu.

“Onu aramaya gittin.”

“Polisten kaçtın.”

“Yusuf'u da peşine taktın.”

Rukiye kaşlarını kaldırdı.

“Sen normalde bu kadar delirmiyorsun.”

Asel acı bir şekilde güldü.

“Demek ki bayağı önemliymiş.”

Rukiye'nin yüzündeki ifade yumuşadı.

“Elbette önemli olabilir.”

“Ama bir insan için kendini böyle yakamazsın.”

Asel birkaç saniye sustu.

Sonra telefonunu eline aldı.

Ekrana baktı.

Hâlâ Alperen'den hiçbir mesaj yoktu.

Asel'in yüzündeki küçük umut da söndü.

Rukiye bunu fark etti.

“Bırak telefonu.”

Asel başını kaldırdı.

“Niye?”

“Çünkü şu an bakarsan yine kendini parçalayacaksın.”

Asel telefonu yatağın üzerine bıraktı.

Rukiye ona sarıldı.

Asel başını arkadaşının omzuna yasladı.

İkisi de bir süre öylece kaldı.

Kapı açıldı.

Güney karşısında Yusuf'u görünce şaşırdı.

“Lan oğlum...”

Yusuf hiçbir şey demeden içeri girdi.

Güney kapıyı kapattı.

“İyi misin?”

Yusuf cevap vermedi.

Salona geçip koltuğa oturdu.

Güney de karşısına geçti.

Birkaç saniye sessizlik oldu.

Sonra Güney:

“Baban yüzünden mi?”

Yusuf başını öne eğdi.

“Biraz.”

Güney yanına oturdu.

“Boş ver.”

Yusuf acı bir şekilde güldü.

“Boş veremiyorum işte.”

Sonra gözlerini kapattı.

Aklına Asel geldi.

Hastanede kucağında taşıdığı Asel...

Arabada ağlayan Asel...

“Ben yalnızım,” deyişi...

Yusuf'un yüzündeki ifade değişti.

Güney onu izliyordu.

“Sen hâlâ Asel'i düşünüyorsun.”

Yusuf cevap vermedi.

Güney hafifçe gülümsedi.

“Belli oluyor.”

Yusuf başını koltuğa yasladı.

“Çocuk ciddi anlamda kendini kaybetmiş.”

“Alperen meselesi onun için sandığımızdan daha büyük.”

Güney bir süre sustu.

“Evet.”

Yusuf gözlerini yere indirdi.

“Ben onun için ne yapacağımı bilmiyorum.”

Güney omzuna vurdu.

“Şimdilik hiçbir şey yapma.”

“Yanında ol.”

Yusuf ona baktı.

Güney başını salladı.

“Bazen en büyük yardım budur.”

Yusuf derin bir nefes aldı.

Telefonunu çıkardı.

Ekrana baktı.

Asel'in sohbet ekranı açıktı.

Mesaj yazmak için klavyeyi açtı.

Bir süre düşündü.

Sonra hiçbir şey yazmadan telefonu kapattı.

Saat 02.30.

Oda karanlıktı. Yalnızca komodinin üzerindeki küçük abajurun ışığı yanıyordu.

Rukiye yatağın ucuna kıvrılmış, başı yavaş yavaş düşüyordu.

Asel ise hâlâ telefonuna bakıyordu.

Furkan'ın gönderdiği video yeniden açıldı.

Bir kez daha.

Sonra bir kez daha.

Alperen.

O kız.

Aynı görüntü.

Asel videoyu durdurdu.

Telefonu elinde sımsıkı tuttu.

Gözleri dolmuştu ama bu kez ağlamıyordu.

Yüzündeki ifade değişmişti.

Kırgınlık yerini öfkeye bırakıyordu.

Kendi kendine fısıldadı.

“Bugün.”

Telefonu yatağın üzerine bıraktı.

“Bugün bunun hesabını soracağım.”

Ayağa kalktı.

Dolabın kapağını açtı.

Rukiye yarı uykulu gözlerle başını kaldırdı.

“Asel...”

Asel dönüp baktı.

Rukiye gözlerini ovuşturdu.

“Napıyosun sen?”

Asel hiç düşünmeden cevap verdi.

“Sen hiç uyu.”

Rukiye kaşlarını çattı.

“Ne?”

“Asel otur gece gece.”

Asel dolabın önünde kıyafetlere bakmaya devam etti.

“Uyuyamıyorum.”

Rukiye doğruldu.

“Niye?”

Asel'in sesi buz gibiydi.

“Mahvedeceğim onları.”

Rukiye birkaç saniye yüzüne baktı.

Sonra iç çekti.

“Ya kanka...”

“Durur musun?”

“Şu an olmaz.”

Asel dönüp ona baktı.

“Şu an olacak.”

Rukiye'nin yüzündeki uyku bir anda dağıldı.

“Asel...”

“Şu an.”

Bir saniye sessizlik.

Asel'in gözleri kararlıydı.

“O an bu an.”

Rukiye birkaç saniye onu izledi.

Sonra yatağın üzerinden doğruldu.

“Tamam.”

Asel şaşkınlıkla baktı.

“Ne tamam?”

“Ben de geliyorum.”

“Asla.”

“Niye?”

“Sen otur.”

Rukiye'nin kaşları çatıldı.

“Furkan falan da oradadır.”

“Furkan'dan banane?”

“Asel bekle.”

Rukiye yataktan kalktı.

“Ben de hazırlanıyorum.”

Asel birkaç saniye ona baktı.

Sonra istemsizce güldü.

“Sen harbiden delisin.”

Rukiye dolabını açtı.

“Seninle arkadaş olduğumdan beri yeni mi fark ettin?”

03.00

Oda artık küçük bir hazırlık odasına dönmüştü.

Kıyafetler yatağın üzerine yayılmıştı.

Makyaj malzemeleri masanın üzerinde duruyordu.

Rukiye aynanın karşısında saçlarını dalgalandırırken Asel yatağın üzerinde oturmuş takma kirpiklerini hazırlıyordu.

Rukiye aynadan ona baktı.

“Çok mu abarttım?”

Asel başını kaldırdı.

“Hayır.”

“Gayet normal.”

Rukiye gülümsedi.

“Seninki?”

Asel ayağa kalkıp aynanın karşısına geçti.

Üzerinde mavi kot şort, üzerine beyaz bir atlet vardı.

Ayağında spor ayakkabıları.

Makyaj yapmamıştı.

Sadece takma kirpiklerini takmıştı.

Saçlarını düz şekilde açık bırakmıştı.

Rukiye ona baktı.

“Sen makyaj bile yapmadın.”

Asel omuz silkti.

“Uğraşamam.”

“Zaten böyle daha iyi.”

Asel aynadaki yansımasına baktı.

“Hazırım.”

Rukiye de son kez saçlarını kontrol etti.

Üzerinde düz kesim açık mavi jean, üzerinde askılı siyah bir üst vardı. Omuz kısmındaki altın detaylar hafifçe ışığı yakalıyordu.

Ayağında spor ayakkabıları vardı.

Makyajı sadeydi.

Saçları dalgalıydı.

Telefonunu aldı.

“Kaç oldu?”

Asel ekranına baktı.

03.30

İkisi de birkaç saniye sessiz kaldı.

Rukiye:

“Biz gerçekten gece üç buçukta intikam almaya mı gidiyoruz?”

Asel kapıya yöneldi.

“Evet.”

Rukiye başını salladı.

“Tamam.”

“Ben niye buna şaşırmadım acaba?”

Koridor tamamen karanlıktı.

Asel kapıyı milim milim açtı.

Gıcır...

İkisi de aynı anda dondu.

Rukiye gözlerini büyüttü.

“Şşş.”

Asel parmağını dudaklarına götürdü.

Sessizce merdivenlerden inmeye başladılar.

Bir basamak.

Bir basamak daha.

Rukiye ayağını yanlış yere basınca tahta hafifçe ses çıkardı.

İkisi birden durdu.

Üst kattan hiçbir ses gelmedi.

Asel Rukiye'ye baktı.

Rukiye dudaklarını kıpırdatmadan:

“Öldük.”

Asel gülmemek için kendini zor tuttu.

Sonunda bahçeye indiler.

Asel kapının kilidine uzandı.

Klik.

Bahçe kapısı açıldı.

İkisi de dışarı çıktı.

Kapıyı arkalarından yavaşça kapattılar.

Sokakta gecenin sessizliği vardı.

Rukiye derin bir nefes aldı.

Asel ona baktı.

Rukiye elini kaldırdı.

Asel de elini kaldırdı.

Çak.

Rukiye sırıttı.

“Geri dönüş yok.”

Asel de aynı şekilde gülümsedi.

“Yok.”

İki kız gecenin karanlığında yan yana yürümeye başladı.

Alperen'in evinin önüne geldiklerinde saat tam 04.00 olmuştu.

Rukiye başını kaldırıp iki katlı villaya baktı.

“Kanka...”

“Hı?”

“Kapıyı çalıp mı gireceğiz?”

Asel ona dönüp baktı.

“Saçmalama kanka.”

Cebinden küçük bir anahtar çıkardı.

Rukiye'nin ağzı açık kaldı.

“Yok artık kanka.”

Asel anahtarı gösterdi.

“Yedek anahtara ihtiyacı yoktu. Ben aldım.”

Rukiye birkaç saniye anahtara baktı.

“Sen harbi manyaksın.”

“Gel hadi.”

“Uyumuştur zaten ayılar.”

Asel kapıya yaklaştı.

Anahtarı kilide yerleştirdi.

Klik.

Rukiye hemen koluna girdi.

“Kanka.”

Asel ona baktı.

“Sakin olacaksın. Bana söz ver.”

Asel birkaç saniye sustu.

Sonra hafifçe gülümsedi.

“Evet tabii ki.”

Kapıyı yavaşça açtı.

İçeri girdiler.

Ev tamamen sessizdi.

Asel telefonunun fenerini açıp salona tuttu.

Kimse yoktu.

Koltuğun üzerinde iki mont duruyordu.

Rukiye fısıldadı:

“Bunlar kimin?”

Asel cevap vermedi.

İkisi sessizce merdivenlere yöneldi.

Asel ilk basamağa ayağını koydu.

Sonra ikinciye.

Üçüncüye.

Tam merdivenin ortasına geldiklerinde Asel bir anda durdu.

Gözleri büyüdü.

Rukiye de ona çarpmamak için durdu.

Asel yavaşça yukarı baktı.

Koridorda iki kız vardı.

Kızlardan biri diğerine fısıldıyordu.

“Selen, sen Alperen'in odasına gir.”

“Ben Furkan'la oturacağım. Onu uyutmakla uğraşacağım.”

“Tamam. Sen Furkan'ı uyutunca bana mesaj at.”

“Tamam.”

Asel'in yüzündeki ifade bir anda değişti.

Gözleri büyüdü.

Rukiye onun kolunu tuttu.

“Asel...”

Asel cevap vermedi.

Yüzündeki öfke her şeyi anlatıyordu.

Kızlardan biri Alperen'in odasına doğru yürümeye başladı.

Asel öne atılacakken Rukiye bileğini yakaladı.

“Dur.”

Asel ona baktı.

Rukiye parmağını dudaklarına götürdü.

Sonra diğer koridora işaret etti.

Furkan'ın bulunduğu odaya sessizce yaklaştı.

Kapıyı kapattı.

Ve dışarıdan kilitledi.

İçeridekiler hiçbir şey fark etmedi.

Asel ise Alperen'in odasına bakıyordu.

Kız yatağın kenarına oturmuştu.

Alperen hâlâ uyuyordu.

Kız yatağa doğru eğildi.

Tam o sırada...

Kapı hızla açıldı.

Kız yatağa doğru yöneldiği anda Asel odaya daldı.

“Gel bakayım sen buraya, kaşar!”

Kız daha ne olduğunu anlayamadan Asel üzerine yürüyüp saldırmaya başladı. Rukiye hemen arkasından odaya girdi.

Alperen uyanıp yerinden doğruldu.

“Asel! Ne yapıyorsun? Ne oluyor?!”

Asel öfkesini kontrol edemiyordu. Kıza saldırmayı sürdürürken Rukiye de diğer kızın önünü kesti.

“Alperen, sen sus! Karışma!”

Alperen Asel'i geri çekmeye çalıştı.

“Yeter artık, bırak kızı!”

Rukiye de Alperen'in Asel'i ayırmasını engellemeye çalışıyordu. Oda bir anda bağırışlarla dolmuştu.

Tam o sırada dışarıdan Furkan'ın sesi duyuldu.

“Lan ne oluyor içeride?!”

Birkaç saniye sonra kapı açıldı ve Furkan içeri daldı.

Gördüğü manzara karşısında dondu.

“Rukiye?! Asel?! Siz kafayı mı yediniz?!”

Furkan hızla Rukiye'yi diğer kızdan ayırdı.

Fakat Asel hâlâ öfkeliydi. Furkan'ın yanındaki kızı görünce bu kez ona doğru saldırdı.

“Asel, yeter!”

Rukiye hemen araya girmeye çalıştı.

Birkaç saniye sonra iki taraf nihayet birbirinden ayrıldı.

İki kız da kavganın ardından perişan hâlde kalmıştı.

Asel çantasını yerden aldı, saçlarını düzeltti ve Alperen'e döndü...

Asel ve Rukiye evden uzaklaşırken birkaç adım sonra birbirlerine baktılar.

İkisi de aynı anda gülmeye başladı.

Rukiye başını iki yana salladı.

“Biz ne yaptık ya?”

Asel hâlâ gülüyordu.

Sonra arkasını dönüp eve baktı.

“Daha yeni başlıyoruz.”

Tam o sırada arkalarından bir ses geldi.

“Asel! Dur!”

Alperen koşarak onlara yetişti.

Asel olduğu yerde durdu.

Yavaşça arkasını döndü.

Alperen nefes nefeseydi.

“Asel, kız döv ama beni dinle.”

Asel birkaç saniye yüzüne baktı.

Sonra alaycı bir ifadeyle başını eğdi.

“Sen bir de hâlâ konuşabiliyorsun.”

Alperen sustu.

Asel bir adım yaklaştı.

“Senin de çeneni dağıtmak lazımdı, değil mi?”

Alperen cevap vermedi.

“Asel, bak...”

“İlk iki seçeneğin belki.”

Alperen'in yüzündeki ifade değişti.

Asel'in sesi bu kez daha soğuktu.

“Ama son seçeneği annen dinlesin.”

Alperen'in yüzü bir anda düştü.

Asel arkasını dönüp yürümeye başladı.

Birkaç adım atmıştı ki Alperen kolundan tuttu.

Asel'in yüzü bir anda gerildi.

Canı hafifçe yanmıştı.

Önce tuttuğu kola baktı.

Sonra yavaşça Alperen'e döndü.

Ve ona bir tokat attı.

Alperen olduğu yerde kaldı.

Asel'in gözleri dolmuştu.

“Verdiğim değere yazıklar olsun.”

Alperen hiçbir şey söylemedi.

“Asıl sen beni dinle.”

“En ufak olayda başkasının yanında buldum seni.”

“Yaşadığımız her şeye yazıklar olsun.”

Sesi titriyordu.

“Sen hiçbir şeye değmemişsin.”

Alperen'in yüzündeki ifade tamamen değişti.

“Asel...”

“Bitti.”

Asel arkasını döndü.

Rukiye onun yanına geldi.

Tam o sırada sokağın başında bir taksi göründü.

4. BÖLÜM — GECE / TAKSİ

Taksi hareket eder etmez Asel'in gözlerinden yaşlar boşalmaya başladı.

Rukiye önce hiçbir şey söylemedi.

Asel yüzünü cama çevirdi.

Sonra dayanamadı.

Hıçkırarak ağlamaya başladı.

“Ben niye bunları yaşıyorum ya...”

Rukiye hemen ona döndü.

“Kanka...”

Asel başını iki yana salladı.

“Konuşma.”

“Ne olur konuşma.”

“Canım çok yanıyor.”

Rukiye onun elini tuttu.

“Tamam.”

“Buradayım.”

Asel gözlerini kapattı.

Ama ağlaması bir türlü dinmedi.

---

DIŞ / ALPEREN'İN EVİ — BİRAZ SONRA

Alperen ve Furkan eve geri döndüler.

Kapı açıldığı anda ikisi de durdu.

Salon ve koridor darmadağındı.

Yerde saçlar, devrilmiş eşyalar ve kavganın izleri vardı.

Alperen birkaç saniye etrafa baktı.

Sonra elini saçlarına götürdü.

“Ben ne yaşadım lan?”

Furkan etrafa bakıp başını salladı.

“Aradaş...”

“Bu kız deli amk.”

“Çirkef, vahşi... Ne ararsan var.”

Alperen hâlâ şaşkındı.

“Ben ne yaptım oğlum?”

“Bunlar nereden çıktı?”

“Ne oldu lan?”

Furkan ona baktı.

“Ben dedim sana o kadar içme diye.”

Alperen cevap vermedi.

Tam o sırada Furkan'ın telefonu titredi.

Furkan ekrana baktı.

Sonra yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Ananı sikeyim.”

Alperen döndü.

“Ne oldu?”

Furkan telefonu ona uzattı.

“Alperen...”

“Tezgâha düşmüşüz.”

Alperen telefonu aldı.

“Ne tezgâhı gardaş?”

“Şuna bak.”

Videoyu açtı.

İlk görüntülerde gece kulübündeki olay görünüyordu.

Fakat video ilerledikçe başka bir görüntü ortaya çıktı.

İki kızın, Alperen ile Furkan'ın içecekleriyle uğraştığı görülüyordu.

Furkan'ın bardağına da bir şey koymaya çalışmışlardı.

Ama Furkan içmemişti.

Alperen ise içmişti.

Alperen videoyu baştan sona izledi.

Yüzündeki ifade değişti.

Telefonu yavaşça indirdi.

“Lan...”

Furkan ona baktı.

“Ne yapıcaz?”

Alperen birkaç saniye cevap vermedi.

Sonra öfkeyle duvara vurdu.

“Ben ne yaptım lan...”

Furkan hemen yanına geldi.

“Tamam, sakin ol.”

“Bunu Asel'e gösteririz.”

Alperen başını iki yana salladı.

“Asel bir daha benim yüzüme bakmaz.”

“Öyle bir ortamda bulunmam bile hataydı.”

Furkan sessiz kaldı.

Sonra omuz silkti.

“Önüne bakacaksın o zaman.”

“Sen de...”

“Ne bileyim, Yusuf'un kıyafetlerini giymeseymiş.”

Alperen'in yüzü bir anda değişti.

“Sus Furkan.”

Furkan sustu.

Alperen telefonu masaya bıraktı.

“Zaten başıma ne geldiyse o Yusuf yüzünden geldi.”

Furkan ona baktı.

“Alperen...”

“Ne?”

“Bence bu gece sadece Yusuf meselesi değil.”

Alperen cevap vermedi.

Gözleri hâlâ telefondaki videodaydı.

Ekranda görüntü donmuştu.

Alperen uzun süre o görüntüye baktı.

Sabahın erken saatleriydi.

Asel gözlerini açtığında birkaç saniye tavana baktı. Gece boyunca neredeyse hiç uyumamıştı. Ağlamaktan gözleri şişmiş, yüzündeki yorgunluk iyice belirginleşmişti.

Rukiye yatağın diğer tarafından doğrulup ona baktı.

"Kızım..."

Asel cevap vermedi.

Rukiye biraz daha dikkatli baktı.

"Sen niye öyle oturuyorsun?"

Asel gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

"Bıktım ya Rukiye."

Rukiye birkaç saniye sustu.

Sonra yatağından kalkıp perdeleri açtı.

Güneş ışığı odaya doldu.

"Tamam."

"Asıl bugün intikam günü şekerim."

Asel ona baktı.

"Ne intikamı?"

Rukiye ellerini beline koydu.

"Bak şimdi."

"Sen dün gece ağladın."

"Canın yandı."

"Adamın yaptığı şeyi düşündün."

"Şimdi kalkıyorsun ve okula giriyorsun."

"Kimseye hesap vermiyorsun."

"Kimsenin karşısında ağlamıyorsun."

"Ve herkes senin neyi kaybettiğini görecek."

Asel hafifçe güldü.

"Sen de amma gaza getiriyorsun."

"Getireceğim tabii."

Rukiye dolabın kapağını açtı.

"Haydi kalk."

"En iddialı kıyafetlerini giy."

"Asel Bayram bugün okula geri dönüyor."

Asel birkaç saniye ona baktı.

Sonra yataktan kalktı.

"Tamam."

Rukiye sırıttı.

"İşte benim kızım."

---

Bir süre sonra Asel aynanın karşısındaydı.

Gri mini okul eteğini giymişti. Üzerindeki simli, boyundan bağlamalı üstüyle okul kıyafetinin sınırlarını biraz zorlayan bir kombin oluşturmuştu. Ayağındaki topuklularla aynanın karşısında birkaç saniye durdu.

Saçlarını düz bırakmış, yüzünü çerçeveleyecek şekilde öne düşürmüştü.

Makyajı da her zamankinden daha belirgindi.

Kirpiklerini öne çıkaran makyajı, hafif belirginleştirilmiş gözleri ve parlak dudaklarıyla gecenin yorgunluğunu mümkün olduğunca saklamaya çalışıyordu.

Boynundaki ve bileklerindeki takılar ışık vurdukça parlıyordu.

Rukiye kapının kenarından onu izledi.

"Tamam."

"Şimdi oldu."

Asel aynadan ona baktı.

"Ne oldu?"

"Millet bugün ne olduğunu düşünecek."

Asel çantasını aldı.

"Umurumda değil."

Rukiye güldü.

"Tabii canım."

---

Bir süre sonra araba okulun önünde durdu.

Asel kapıyı açıp indi.

Rukiye de hemen arkasından indi.

Okul bahçesine adım attıkları anda birkaç kişi dönüp onlara baktı.

Fısıldaşmalar başladı.

Asel hiçbirine bakmadı.

Çantasını omzuna attı ve yürümeye devam etti.

Rukiye de yanında yürüyordu.

Tam o sırada Güney onları gördü.

Güney'in bakışları direkt Rukiye'ye kaydı.

Rukiye de ona baktı.

İkisi birkaç saniye birbirlerine baktılar.

Güney hafifçe gülümsedi.

Rukiye de istemsizce gülümsedi.

Sonra Asel bir anda yön değiştirdi.

Rukiye şaşırdı.

"Nereye?"

"Asıl Yusuf'a."

Yusuf ile Güney'in yanına geldiler.

Yusuf Asel'i görünce hemen ayağa kalktı.

Rukiye hiç beklemeden Yusuf'un yerine oturdu.

Güney'in yanına.

Asel ise Yusuf'un kolundan hafifçe çekti.

"Gel."

Yusuf ne olduğunu anlamadan onunla birkaç adım uzaklaştı.

Asel ona baktı.

"İyi misin?"

Yusuf başını salladı.

"Evet."

Sonra Asel'e baktı.

"Sen iyi misin?"

"Asıl sen nasılsın?"

Asel hafifçe gülümsedi.

"Sayende iyiyim."

Bir an sustu.

Sonra yüzündeki ifade değişti.

"Dün yaptığım her şey..."

"Çok anlamsız ve saçmaydı."

"Seni de zor durumda bıraktım."

"Gerçekten özür dilerim."

Yusuf birkaç saniye ona baktı.

"Senin duyguların hiç anlamsız değildi."

"Asel, sevdiğin kişinin başka biriyle ilgilenmesi ne demek..."

"En iyi ben bilirim."

Asel'in yüzündeki gülümseme bir anda silindi.

Gözlerini devirdi.

"Hatırlattığın için sağ ol."

Sonra bakışlarını kaçırdı.

"Ama sevdiğim biri falan yok artık."

"Hiçbir şey yok."

"Neyse."

"Sonra görüşürüz."

Yusuf bir şey söylemek istedi.

Ama Asel çoktan dönmüştü.

---

Öte tarafta Güney, Rukiye'ye baktı.

"İyi misin?"

Rukiye gülümsedi.

"Asel nasıl?"

"Gördüğün gibi."

"Gayet iyi."

"Ben de iyiyim."

Güney başını salladı.

"Bu kadar erken toparlanmasını beklemiyordum."

"Ama o hırttan ümidi kestiyse iyi."

Rukiye kahvesinden bir yudum aldı.

"Asel'den bahsediyoruz."

"Her an her şey olabilir."

Güney güldü.

"Doğru."

Tam o sırada Asel uzaktan seslendi.

"Hadi kanka!"

Rukiye ayağa kalktı.

"Tamam."

Sonra Güney'e döndü.

"Sonra görüşürüz."

Güney birkaç saniye ona baktı.

"Bu arada..."

Rukiye durdu.

"Çok güzel olmuşsun."

Rukiye'nin yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

"Teşekkür ederim."

Biraz utandı.

Güney devam etti.

"Bir şey olursa hemen ara."

Rukiye başını salladı.

"Tamam."

"Bay."

"Bay."

Rukiye Asel'in yanına koştu.

İkisi birlikte okulun kapısına doğru ilerledi.

Tam o sırada okulun diğer tarafında bir araba durdu.

Furkan arabadan indi.

Arkasından Alperen.

Sonra Taha.

Üçü yan yana yürümeye başladılar.

Furkan bir şey anlatıyor, Taha arada gülüyor, Alperen ise sessizce okul bahçesine bakıyordu.

Alperen'in gözleri kalabalığın içinde birini arıyordu.

Ve birkaç saniye sonra...

Onu gördü.

Asel.

Alperen olduğu yerde yavaşladı.

Furkan konuşmayı kesti.

"Oğlum?"

Alperen cevap vermedi.

Çünkü karşısında dün gece ağlayarak ayrıldığı kız vardı.

Ama bu kez Asel ona bakmıyordu bile.

İlk kez, Asel'in neden bu kadar öfkeli olduğunu anlamaya başlamıştı.

Alperen o sabah Asel'i gördüğü andan beri kendini zor tutuyordu.

Asel'in kıyafeti...

Yanında başka bir erkekle konuşması...

Koridorda yürürken insanların ona bakması...

Bütün bunlar Alperen'in sinirini bozuyordu.

Ama hiçbir şey söylemiyordu.

Sadece uzaktan izliyordu.

Furkan birkaç kez onun yüzüne baktı.

"Oğlum sen iyi misin?"

Alperen gözlerini Asel'den ayırmadan cevap verdi.

"İyiyim."

Furkan kaşını kaldırdı.

"Hiç iyi görünmüyorsun."

Alperen cevap vermedi.

Asel, Rukiye'yle birlikte koridorda ilerledi ve konferans salonuna girdi.

Bugün okulun önemli bir duyurusu vardı.

Yeni eğitim döneminin gezi programı açıklanacaktı.

Kısa süre içinde bütün öğrenciler konferans salonunda toplandı.

Sınıflar öğretmenleriyle birlikte yerlerini aldı.

Alperen, Furkan ve Taha arka tarafta yan yana oturuyordu.

Yusuf ise biraz daha önde, Güney'in yanında oturmuştu.

Rukiye Asel'in yanından ayrılıp kendi yerine geçti.

Asel birkaç saniye sonra sahneye çıktı.

Elindeki kâğıda kısa bir bakış attı.

Mikrofonun önünde durdu.

Salondaki uğultu yavaş yavaş kesildi.

Asel mikrofona yaklaştı.

🎤 ASEL — ANTALYA GEZİSİ DUYURUSU

"Tamam arkadaşlar, biraz sessiz olabilir miyiz?

Hepinizin merak ettiği şeyi söylemek için buradayım. Okulumuzun yeni eğitim dönemine uyum ve kaynaşma programı kapsamında bu yıl hep birlikte Antalya'ya üç günlük bir gezi düzenliyoruz.

Evet, yanlış duymadınız.

Üç gün.

İki gece.

Antalya."

Salondan birkaç kişinin heyecanlı sesi yükseldi.

Arka sıralardan:

"OHA!"

"Gerçekten mi?"

"Antalya mı?"

Asel gülerek elini kaldırdı.

"Şimdi herkesin aklındaki soruları tek tek cevaplayacağım, o yüzden lütfen sonradan 'Asel ne demişti?' diye yanıma gelmeyin."

Salondan kahkahalar yükseldi.

Alperen bile istemsizce hafifçe gülümsedi.

Ama birkaç saniye sonra yüzündeki ifade tekrar ciddileşti.

Asel konuşmasına devam etti.

"Öncelikle ulaşımımız otobüslerle sağlanacak. Otobüsler sınıflara göre ayrılacak ve her otobüste öğretmenlerimiz bulunacak.

Gezi programımız üç gün boyunca oldukça yoğun olacak.

Birinci gün, sabah erken saatlerde okulumuzdan hareket ediyoruz. Yol üzerinde molalarımız olacak. Antalya'ya ulaştığımızda ilk olarak tarihi bölgeyi gezeceğiz. Ardından öğle yemeğimizi yiyeceğiz ve şehir merkezinde kısa bir serbest zamanımız olacak.

Sonrasında hep birlikte gençlik festivaline katılacağız. Festival alanında müzik, oyunlar, takım yarışmaları, çeşitli etkinlikler ve stantlar olacak.

Akşam saatlerinde otelimize geçeceğiz. Odalarımıza yerleşip akşam yemeğimizi yiyeceğiz. Daha sonra otelimizin ortak alanında okul tarafından düzenlenen bir akşam etkinliğimiz olacak."

Salondan alkışlar yükseldi.

Bir yerlerden yine:

"OHA!"

sesi geldi.

Asel gülerek devam etti.

"İkinci gün ise gezinin en eğlenceli günü.

Sabah kahvaltımızı yaptıktan sonra eğlence ve su parkına gidiyoruz. Günün büyük bölümünü orada geçireceğiz. Öğle yemeğimiz de program dahilinde olacak.

Akşam tekrar otelimize dönüp yemek yiyeceğiz. Sonrasında ikinci akşam etkinliğimiz var. Müzik, oyunlar ve çeşitli aktiviteler olacak.

Üçüncü gün ise odalarımızı boşaltıp eşyalarımızı otobüslere bırakacağız. Antalya'nın tarihi ve turistik bölgelerinden birini daha ziyaret edeceğiz. Ardından çarşıda yaklaşık iki saatlik kontrollü serbest zamanımız olacak.

Sonrasında hep birlikte öğle yemeğimizi yiyip Bodrum'a dönüş için yola çıkacağız."

Salondaki öğrenciler artık kendi aralarında konuşmaya başlamıştı.

Asel elindeki kâğıda baktı.

"Şimdi gelelim en çok sorulan kısma."

Salon bir anda yeniden sessizleşti.

"Gezinin toplam ücreti kişi başı 6.500 TL."

Bir anda salon karıştı.

"NE?"

"6500 MÜ?"

"Annem beni öldürür."

"Sus oğlum, daha neler dahil onu dinle!"

Asel gülerek mikrofonu kendine çekti.

"Durun daha bitmedi."

"Bu ücretin içerisinde;

- Gidiş-dönüş otobüs ulaşımı,

- İki gece otel konaklaması,

- Oteldeki kahvaltı ve akşam yemekleri,

- Gençlik festivali giriş ve etkinlikleri,

- Eğlence ve su parkı giriş ücreti,

- Gezi kapsamında yapılacak diğer toplu etkinlikler

bulunuyor."

Salondaki uğultu biraz azaldı.

"Öğle yemekleri ve kişisel harcamalar ise bu ücrete dahil değil.

Odalar kız ve erkek öğrenciler ayrı olacak şekilde, üç veya dört kişilik olarak düzenlenecek. Oda arkadaşlarınızı kendi aranızda belirleyebileceksiniz; ancak son yerleşim planını öğretmenlerimiz onaylayacak."

Arka taraftaki birkaç öğrenci hemen kendi aralarında oda planı yapmaya başladı.

"Ben Rukiye'yle aynı odaya giriyorum."

"Ben Belenay'la."

"Üç kişi olursak bizi kim tamamlıyor?"

Asel gülümseyerek devam etti.

"Bir de birkaç önemli kuralımız var.

Gezi boyunca belirlenen saatlere uymamız gerekiyor. Serbest zamanlarda tek başına dolaşmak yok. En az üç kişilik gruplar halinde hareket edeceğiz. Akşam saatlerinde ise belirlenen saatten sonra herkes kendi odasında olacak."

Tam o sırada Alperen, Asel'e bakarken gözleri kısa bir an Yusuf'a kaydı.

Yusuf da sahneye bakıyordu.

Alperen'in çenesi hafifçe gerildi.

Furkan bunu fark etti.

"Oğlum..."

Alperen dönüp baktı.

"Ne?"

"Bir şey yok."

Furkan sırıttı.

"Senin bir şeyin var da neyse."

Alperen cevap vermedi.

Asel konuşmasını tamamlamak üzereydi.

"Bu gezinin amacı sadece Antalya'yı gezmek değil.

Yeni eğitim döneminde birbirimizi daha iyi tanımak, yeni arkadaşlıklar kurmak ve hep beraber güzel bir anı biriktirmek.

O yüzden üç gün boyunca biraz eğlenelim, biraz yorulalım, bol bol gülelim ama en önemlisi birbirimize dikkat edelim.

Ve son olarak..."

Asel salona baktı.

Kısa bir gülümseme geldi yüzüne.

"Antalya'da görüşürüz."

Mikrofonu bıraktı.

Salon alkışlarla doldu.

Asel sahneden inerken Rukiye hemen yanına koştu.

"Kanka millet çıldırdı."

Asel güldü.

"Ben dedim size."

İkisi birlikte sahnenin arkasına doğru ilerledi.

Salonda ise herkes geziyi konuşuyordu.

Kim kiminle aynı otobüse binecek...

Kim kiminle aynı odada kalacak...

Kim ne getirecek...

Ama salonun arka tarafında bir kişi bunların hiçbirini düşünmüyordu.

Alperen.

Gözleri hâlâ Asel'in kaybolduğu kapıdaydı.

Furkan onun omzuna vurdu.

"Geziye gidiyoruz oğlum."

Alperen kısa bir nefes verdi.

"Farkındayım."

Furkan sırıttı.

"Sen geziye değil başka bir şeye takılmışsın ama."

Alperen ona ters ters baktı.

"Kes."

Furkan kahkaha attı.

"Tamam lan."

Taha ikisine bakıp başını salladı.

"Bu gezi çok olaylı geçecek."

Furkan:

"Kesin."

Alperen ise hiçbir şey söylemedi.

Sadece Asel'in biraz önce çıktığı kapıya baktı.

Ve yüzündeki ifade, daha şimdiden bu üç günlük gezinin hiç de sakin geçmeyeceğini söylüyordu.

“Ve evet, şimdi gelelim öğrenciler için asıl önemli olana.”

Asel elindeki kâğıda baktı.

“Grupları rehber öğretmenlerimiz dağıttı. Ben de sizinle beraber bakacağım. Gruplar dört ve beş kişilik.”

“İlk grup Ahmet, Pelin, Buse ve Doğukan.”

“İkinci grup...”

Asel birkaç grubu daha saydı.

Sonra listeye tekrar baktı.

“Son gruplardan biri Alperen, Taha, Belenay ve Nisa.”

Salonda birkaç kişi birbirine bakmaya başladı.

“Diğer grup Asel, Yusuf, Güney ve Rukiye.”

Yusuf başını kaldırıp Asel'e baktı. Rukiye ise Güney'e dönüp hafifçe sırıttı.

“Asıl eğlence şimdi başlıyor,” diye fısıldadı.

Asel devam etti.

“Bir sonraki grup Eda, Furkan, Nisa ve Enes.”

Listeyi kapatmak üzereyken salondan bir ses geldi.

“Benim itirazım var.”

Alperen ayağa kalkmıştı.

Asel mikrofonu bırakmıştı ama tekrar eline aldı.

“Eğer haklı bir itirazın varsa konferanstan sonra rehber öğretmenlerimize iletebilirsin.”

Alperen kaşlarını çattı.

“Benim itirazım var.”

Asel ona baktı.

“‘Haklı itiraz’ dedim.”

Salonda birkaç kişi gülmeye başladı.

“Asıl senin itirazının pek haklı olacağını sanmıyorum.”

Alperen'in yüzü düştü.

Salonda bir anda uğultu başladı.

Okul artık Asel ve Alperen'in ayrıldığını anlamıştı.

Herkes yavaş yavaş konferans salonundan çıkmaya başladı.

Asel de çantasını alıp çıkarken Alperen arkasından gelip kolunu tuttu.

“Böyle konuşmayı biliyorsan beni de dinlemek zorundasın.”

Asel kolunu çekti.

“Hiçbir şeyi yapmak zorunda değilim. Pisliğinde boğul. Yaptığın açıklamayla da ilgilenmiyorum. Gördüklerim yetti.”

Arkasını dönüp gidecekken Alperen tekrar kolundan çekti.

“Bak Asel, pişman olacaksın. Beni tezgaha düşürdüler.”

Asel ona bakıp gözlerini devirdi.

“Ay eminim öyledir. Bırak kolumu.”

“Sana bunu kanıtlamama izin ver.”

“Kolumu bırak dedim.”

Tam o sırada Yusuf ve Rukiye yanlarına geldi.

Rukiye Alperen'e döndü.

“Alperen, bıraksana kızı. Dinlemek istemiyor.”

Yusuf da Alperen'in elini tuttu.

“Bırak lan kızı.”

O sırada Güney geldi. Güney'i gören Furkan da hemen yanlarına geldi.

Ardından Taha, Arif ve Cengiz de yanlarına geldi.

Alperen Yusuf'a döndü.

“lan mı?”

Yusuf'a yumruk atacakken Asel bir anda bağırdı.

“Yeter! Durun artık!”

Herkes sustu.

“Bıktım ya sizin kavgalarınızdan.”

Sonra Taha'ya döndü.

“Götürün siz de arkadaşınızı. Yoksa benim de elimden bir kaza çıkacak.”

Alperen Asel'e bakarak,

“Bu iş burada bitmedi, Asel.”

Asel alaycı bir şekilde gülümsedi.

“Aynen... aşkımmm.”

Alperen hiçbir şey demeden arkasını dönüp gitti.

Asel alnını sıvazladı, çantasını aldı.

Sonra Yusuf'a döndü.