Kulenin içi artık sessiz değildi.
Sessizlik, yerini başka bir şeye bırakmıştı…
sanki hava bile izleniyordu.
Duvarlardaki ekranlar yanıp sönmeye devam ediyordu. İnsan yüzleri görünüyordu ama hiçbir ses yoktu. Dudaklar hareket ediyordu, gözler kırpıyordu… ama dünya onları duymuyordu.
Felix ekrana baktı. Bir an gözlerini kısmadan durdu.
“Bunlar canlı değil,” dedi.
Hyunjin hemen atıldı.
“Ne demek canlı değil? Hareket ediyorlar.”
Felix başını hafifçe çevirdi.
“Hareket etmek, yaşamak değildir.”
Makine ortada çalışıyordu.
Devasa, anlaşılmaz bir yapıydı. Metal değil… sanki bir şeyin “içinden çıkarılmış hali” gibiydi. İçinden gri kül çıkıyordu ve bu kül yukarı doğru değil, her yere doğru yayılıyordu.
Hyunjin makineye yaklaştı.
“Bunu kapatırız. Bitti.”
Felix onu durdurmadı.
Ama sesi sertleşti.
“Yaklaşma.”
Hyunjin ona döndü.
“Şimdi ne var?”
Felix makineye bakıyordu.
“Bu bir cihaz değil.”
Durdu.
“Bu bir kayıt alanı.”
O anda ışıklar değişti.
Salonun ortasında bir çizgi açıldı.
Sanki hava yarılmıştı.
Ve o çizginin içinden bir görüntü belirdi.
Bir oda.
Beyaz.
Boş.
Ve ortasında iki kişi.
Ama bu kişiler… Felix ve Hyunjin’e benziyordu.
Hyunjin geri çekildi.
“Bu… ne?”
Felix gözünü kırpmadı.
“Biz değiliz.”
Ama sesi bile tam emin değildi.
Ekrandaki görüntü hareket etti.
O odadaki “diğer Felix” konuşuyordu ama ses yoktu. Sadece dudak okuması gibi.
Sonra sistem sesi yeniden geldi.
Ama bu sefer zihinlerinin içinde değil… daha derinde.
Sanki düşüncenin alt katmanında.
“DENEK-01 AKTİF EDİLDİ.”
Hyunjin ellerini yumruk yaptı.
“Ben denek falan değilim.”
Felix yavaşça başını çevirdi.
“Biliyorum.”
“Ne biliyorsun?”
Felix cevap vermedi.
Çünkü bir şey fark etmişti.
Ekrandaki “diğer Hyunjin” ona bakıyordu.
Direkt olarak.
Sanki onları görüyordu.
Bir anda görüntü değişti.
Aynı kule.
Ama dışarıdan değil… içeriden.
Ve iki kişi daha vardı.
Felix ve Hyunjin.
Ama farklıydı.
Gözleri daha boştu.
Daha… uysaldı.
Hyunjin bir adım geri gitti.
“Bu bir kayıt değil.”
Sesini yükseltti.
“Bu montaj!”
Felix çok sakin konuştu.
“Hayır.”
Durdu.
“Bu tekrar.”
Salonun içindeki makine daha hızlı çalışmaya başladı.
Kül yoğunlaştı.
Ve ekranların hepsinde aynı yazı belirdi:
DÖNGÜ BAŞLATILIYOR
Hyunjin bağırdı.
“Döngü ne?!”
Ama cevap gelmedi.
Çünkü cevap artık bir ses değildi.
Bir hatırlamaydı.
Bir anda ışıklar söndü.
Tamamen.
Ve karanlıkta sadece makinenin sesi kaldı.
Hyunjin nefes aldı.
“Felix?”
Cevap yok.
“Felix!”
Sessizlik.
Sonra çok uzaktan bir ses.
Sakin.
Ama farklı.
“Buradayım.”
Hyunjin sesin geldiği yere döndü.
Felix, ekranların önünde duruyordu.
Ama bir şey değişmişti.
Bakışı… aynı değildi.
“Ne gördün?” dedi Hyunjin.
Felix ekrana baktı.
“Daha önce de gördük.”
Hyunjin sertleşti.
“Ne zaman?!”
Felix yavaşça konuştu.
“Bilmiyorum.”
Durdu.
“Ama… burası ilk değil.”
Bir ekran daha açıldı.
Bu sefer yazı vardı.
Sadece tek cümle:
“HER DÖNGÜDE SES KAYBEDİLİR.”
Hyunjin geri çekildi.
“Bu saçmalık…”
Felix devam etti.
“Ve her döngüde…”
Durdu.
“Biri hatırlar.”
Makinenin içinden bir şey açıldı.
Metal değil.
Cam değil.
Bir kapı.
Ama normal bir kapı değil.
Sanki başka bir anıya açılıyordu.
Ve o kapının içinde… bir oda vardı.
Aynı oda.
Beyaz.
Boş.
Ve ortasında iki kişi.
Felix ve Hyunjin.
Ama bu sefer ikisi de hareket etmiyordu.
Sadece bakıyorlardı.
Hyunjin nefesini tuttu.
“Biz… oradayız.”
Felix başını salladı.
“Evet.”
“Bu ne zaman oldu?!”
Felix uzun süre sustu.
Sonra tek cümle söyledi:
“Bittiğinde.”
Bir anda kapı açıldı.
Makinenin içindeki boşluk genişledi.
Kül yükseldi.
Ve sistem sesi geri geldi.
Bu sefer netti.
Soğuk.
Kesin.
“DENEKLER UYANDI.”
Hyunjin geri çekildi.
“Biz uyanmadık.”
Felix ona baktı.
İlk kez gözlerinde tam netlik vardı.
“Belki de…”
Durdu.
“…ilk kez uyanıyoruz.”
Ve o an kule sallandı.
Şehirdeki kül durdu.
Tüm ışıklar bir anlığına söndü.
Ve dünya sanki nefesini tuttu.
BÖLÜM SONU