Bölüm 23

Gecenin karanlığında, sadece nefeslerimizin sesleri yankılanıyordu. Arda, yanımda sessizce yürüyordu, gözleri bir noktada sabit kalmıştı. Hala bir şeyler düşünüyordu ama ne olduğunu bilmiyordum. Sessizlik, aramızdaki her şeyi anlatıyordu. Bu kadar zaman birlikte geçirmemize rağmen, hala birbirimize yabancıydık, bir o kadar da yakın. Her geçen gün, onunla olan bağımız daha da derinleşiyordu, ama bu karanlıkta, her şeyin geçici olduğunu hissediyordum.Bina, Haliç’in kenarındaki terkedilmiş alanlardan birinin ortasında, karanlıkla örtülüydü. Arda’nın omzuna yaslandım. Havanın soğukluğu ciğerlerimi yakarken, onun sıcak vücudu bana bir koruma hissi veriyordu. Ama bir o kadar da bir korku vardı içimde. Neler olacağını bilmeden ilerliyorduk. Calder’a bir adım daha yaklaşmak, tehlikeyi göğüslemek, ne olursa olsun karşısında durmak zorundaydık.Arda birden durdu. Ben de onu takip ettim. Yavaşça dönüp, gözlerimin içine bakarak, "Zeynep," dedi, sesi bir fısıltıya dönüşerek. "Hala çok geç değil. Dönüp gitmek, her şeyden uzaklaşmak mümkün."Sözleri kalbimde bir yaraya dönüştü. Ben de aynı şekilde hissediyordum. Bir adım geri atmak, her şeyin öncesine dönmek çok kolay olurdu. Ama ben, içinde kaybolmuş olduğum bu dünyadan geri çıkmak istemiyordum. Arda’yla bu yolda birlikteydim, onunla olmak, onun yanında durmak... Bu gece her şeyden daha önemliydi."Gitmek istemiyorum," dedim, gözlerimdeki kararlılığı ona göstererek. "Sadece… yalnız kalmak istemiyorum."Arda bir adım daha attı. Ellerini yavaşça belime koydu. Kolları, bedenimi sarmaladı, sanki korumak için değil de, bir şeyleri unutturmak için. Bir an durdu, bana bakarken yüzünde o bilindik kararsızlık vardı."Sana söz veriyorum, Zeynep," dedi. "Bunu birlikte bitireceğiz. Birlikte."Kalbim hızla çarpmaya başladı. Kendi ruhumda bir boşluk vardı, bir eksiklik, ama Arda’nın varlığı o boşluğu dolduruyordu. İçimdeki korkular bir nebze olsun hafiflemişti. Onun yanında, her şeyin mümkün olduğunu hissediyordum.Ama o an, bir adım daha attı ve dudaklarını benimkilerime doğru yöneltti. Başlangıçta sadece bir dokunuştu, sonra daha derinleşti. Zeynep ve Arda arasında yıllarca biriken o derin bağ, şimdi tek bir öpücükle şekil almaya başlamıştı. Her şey kayboldu, sadece biz vardık. İçimdeki tüm o fırtına bir anda durdu. Arda’nın varlığı, gücü, beni sardı ve bütün dünyayı dışarıda bıraktık.Bir süre sessiz kaldık, birbirimizin sıcaklığını hissettik. Arda, ellerini yavaşça kenara çekti. O an her şey bir anda dönüp, daha güçlü bir şekilde değişti. Aramızdaki her şeyin farkına varıyorduk, artık geriye dönüş yoktu."Sana daha fazlasını verebilirim," dedi, gözlerinde bir şeyler gizlenmişti. "Ama sadece eğer bu yolda birlikte yürüyeceğimize emin olursak."Cevap vermem için birkaç saniye geçti. Ama içimdeki tek şey, onunla olmak, onunla bu karanlıkta kaybolmaktı. Arda, benim için en büyük keşifti. Bu yolculuk, her ne olursa olsun, onunla olmakla değerliydi."Birlikte," dedim, gözlerinde güveni bulmaya çalışarak. "Her şey için birlikte."Sözlerimle bir şeyler daha bağladım aramızda. Birbirimizi anlıyorduk, ama bu geceyi, bu karanlık zamanı, birlikte geçireceksek, sadece birbirimize güvenmeliydik.