Yine sinemi hüzün deşti.
Yine sessizce hüzünleştim.
Bu bağa bu kaçıncı gazel düştü.
Toprağım kapandı, gazelleştim.
Baharın ortasında kurudu dallarım.
Ağaçlarımın beli büküldü.
Fırtınaların canlandıramadığıydım.
Şimdi kökümle söküldüm.
Gözlerim gecenin şavk-ı mahıydı.
Ruhumda yıldızları kaydırıyorum.
Güneşi tuttuğum bir günün sabahıydı.
Düşen göz kapaklarımı kaldırıyorum.
Dimağım dünyanın en derin yeri.
İçinde yaşam bulunan tek mağara.
Kırağı vurmuş dağları ve göz yaşı nehirleri.
Gönlümde kaynıyor bir sürü yanardağ.
Damarlarım dünyaya hayrat kan çeşmesi.
Sabrıma saldırıyor herkes kibirinden.
Ruhumda fırtınalar ve gök yeşnesi.
Pervasız bir hale bürünüyorum sinirimden.
Tufan Aslan
