Bölüm 4

Deva: Size geliyorum Deva: Hayır deme kırarım kafanı yoksa Deva: Uyansan iyi olur. ——––—— Gözlerini kırpıştırarak baktı bir süre ekrana. Onunla görüşmeyeli en son ne kadar olmuştu? Bir ay mı yoksa iki ay mı? Zaman algısını dahi kaybetmişti ya. Hâlâ daha çevrimiçi olan arkadaşına yazdı hemen. Siz: Yeni uyandım. Siz: Evet gelmen daha iyi olur. Siz: Görüşmeyeli uzun zaman oldu biraz sohbet ederiz. Deva: ?? Deva: Bugünün cevapları bi garipti Deva: Neyse Deva: Fırının oradayım kuzum birkaç dakikaya varırım size Deva: O zaman ne olduysa anlatırsın Deva: İki de simit alıyorum seviyorsunuz. Yüzünü ufak bir gülümseme kapladı ister istemez. Arkadaşını seviyordu, her ne kadar bu 3 yıllık süre zarfında kendisinden biraz uzaklaşmış olsa bile... Siz: Teşekkür ederim :) Deva: Hiç bir şey edemezsin 🤍 (11.00) Deva, her ne olursa olsun yanında olan arkadaşıydı onun. Acıdan delirecek hale geldiğinde bile her daim yanında duran, sakinleştiricilerle aptallaştırıldığında onun ellerini tutup ailesinin karşısında duran arkadaşıydı. Dert Ortağı'ydı. Kader arkadaşıydı. Abisini seven... Arkadaşıydı... Telefondan başını kaldırır kaldırmaz, hızlıca lavaboya doğru koştu. Elini yüzünü yıkadı, kendisine gelir gelmez ise koşa koşa odasına gitti yeniden. Oda, ben depresyondayım dercesine bas bas bağırıyordu sanki. Deva'ya verdiği sözü hatırladı ister istemez. "Ağlamayacağım." Demişti son buluşmalarında. "Eski hayatıma dönmek için elimden geleni yapacağım." Tabi ki, pek de başarılı olabildiği söylenemezdi. Gündüzleri ağlamayı bıraksa da, geceleri onun gözyaşlarına örtü olmuştu. 'En azından çabalıyorum' diye düşündü kendi kendine. 'Şimdilik, o gelene kadar bu odayı birazcık kendisine getirmek yeterli olur...'