Bölüm 3

Sabahleyin ağrıyan bir baş ve acıyan bir göz ile uyandı yeni bir sabaha. Annesi perdeyi açıp onu uyandırmadan odadan çıkmış olmalıydı ki, güneşin göz kamaştıran ışığı odanın içini dolduruyordu. Bulanık bakan gözlerini ovalayarak gözlüklerini aradı dağınık odada. Önceden tavşan gibi keskin gözlere sahip olan o kız, ağlamaktan neredeyse kör olacak hâle gelmiş, yüksek numaralı gözlükler kullanmaya mahkum olmuştu. Çok kötüydü. Gerçek manada, abisi şehit olduktan sonra çok kötüleşmişti. İlk günler aç kalarak kendisini öldürmeye çalışmıştı. Günler geçtikçe yemek yemeye başlasa da, kendisini odasına hapsetmiş, günler, haftalar, aylar boyu haykıra haykıra, bağıra çağıra ağlamıştı. En sonunda sakinleştiricilerle bir robota dönüştürmüşlerdi kızı. Sakinleştiricilerle gelebilmişti bu yaşa kadar. Sakinleştiricileri bırakıp onu geri hayata döndüren şey ise O'na yazdığı mesajlar olmuştu. Şimdi ise, tek yaşam amacını kaybetmiş gibi hissediyordu işte. Bir şekilde, elleriyle yoklaya yoklaya gözlüklerini bulup da gözlerine taktı. Şimdi çok daha iyi görüyordu etrafı. Daha net, daha siyah beyaz ve daha korkunç... Tam o anda telefonundan birkaç bildirim sesi yankılandı. Gene. Fakat bu sefer, tahmin ettiği kişiden değildi mesajlar. Arkadaşındandı. En yakın arkadaşından... Deva kişisinden üç mesaj... Deva: Size geliyorum Deva: Hayır deme kırarım kafanı yoksa Deva: Uyanmış olsan iyi olur. (10.54)