Bölüm 2

Okundu atar atmaz çıkmıştı sohbetten. Telefonu odanın bir köşesine fırlatmış, elleriyle ağzını kapatmış hıçkırıklarının duyulmasını engellemeye çalışıyordu çaresizce. "Sonunda..." Dedi titreyen sesiyle. " Senden kalan son şey de başkasına ait mi oldu abiciğim?" İçin için ağladı bir süre. Etrafındakiler onu garip buluyorlardı. Bir ölüm için yas tutmak normaldi fakat dile kolay üç sene... Onu anlayamıyorlardı. Kınayan bakışlarla bakıyorlar, fısıltıyla bir şeyler mırıldanıp yüz çeviriyorlardı ondan. Telefon birkaç kez daha titredi. Ona gelen tek mesajın Kalp Yara'sından olduğunu biliyor, bu gerçek ise onu daha çok ağlatıyordu. O her zaman, çocukça bir mücadele olsa bile, eğer abisine mesaj atarsa onun geri geleceğini düşünmüştü. Attığı tüm mesajların abisi tarafından bir gün okunacağını, o gri tiklerin bir gün maviye döneceğini ve abisinin sonunda ona cevap vereceğini... Sanıyordu... Fakat şimdi, sanki tüm gerçeklik bir anda başına yıkılmış gibi hissediyordu. Uçurumun kenarındaki, aşağı düşmemek için sıkı sıkıya tutunduğu dal kopmuştu sanki. "Bu çok normal" diye mırıldandı hıçkırıklarını tutmaya çalışmaktan boğuklaşan sesiyle. "Kendine gel Hilal. Bu çok... Normal... Kullanılmayan bir telefon numarasının... Yeni birisine satılması... Çok normal..." Ve böylece, her gün olduğu gibi bugün de ağlayarak uykuya daldı. Bugünün diğer günlerden tek farkı, abisinin ona "cevap vermesi" olurdu. Kalp Yara'm: Üzgünüm... Kalp Yara'm: Başın sağolsun