Bölüm 12

"Hadi!" Dedi yeniden Deva. Hilal'in ellerinden tuttuktan sonra, dolan gözlerini o güzel gülümsemesiyle gizledi. Yayalara yeşil ışık yandıktan sonra koşarak geçtiler yolları. Hilal'in kalbi güm güm atıyordu. Öyle ki her yanlarından birisi geçtiğinde sıçrıyor, arabalardan uzak durmak için elinden gelen her şeyi yapıyordu. Ama... Mutluydu? Rüzgarın yüzüne vuruşunu sevmişti Hilal. O kadar uzun zamandır kendisini hapsetmişti ki eve, unutmuştu sanki dışarının güzelliğini. Gökyüzünün maviliğini, kuşların cıvıltısını, çocukların gülüşünü... İki kız kardeş, bir süre koştular öylece boş sokaklarda gülerek. Elleri birbirlerine kenetliydi. Hiç bırakmamışlardı ki zaten birbirlerini. En sonunda, ellerini dizlerine koyarsk nefeslendi Hilal. "Ben..." Dedi kesik kesik. "Çok kötü koşucuyumdur zaten. Bacaklarım ağrıdı iki dakikada" Deva da ona gülerek eşlik ettiğinde, birkaç saniyeliğine de olsa mutluydu Hilal. Yüzünde garip bir gülüş vardı. Ta ki, gözlerine karşı yoldan bir görüntü takılana dek. Aslında, ilk bakışta, normal bir insan için gayet normal olan bir görüntüydü bu. Birkaç genç yol kenarında toplanmış, ayakta sohbet ediyorlardı kendilerince. Fakat Hilal'in gözleri, aralarından tek bir tanesinde takılı kalmıştı. Abisinde. Abisi gibi gözüken o gençte. Gözleri titredi, nefes almayı unuttu bir anda. Mantığı büyük bir gürültüyle ona "Saçmalama! Abin öldü!" Diye bağırmasına rağmen tüm gücüyle susturdu onu. Az önce ağrıdığı için şikayet ettiği bacakları O'nu görünce güç buldu yeniden, ona koşmak için. Araba geliyor mu diye bakmadan yola atladı genç kız bir anda. Tek gayesi, tek amacı karşıki yola ulaşmaktı o anda. Ne korna çalarak gelen araba umrundaydı ne de arkasından bağırarak ona ulaşmaya çalışan Deva. Direksiyonu kırarak son anda kıza çarpmaktan kurtulan araba az ileride dururken, Hilal ise Deva tarafından kolundan tutularak geri çekilmiş, büyük bir tehlike çok şükür ki bir yaralanma olmadan atlatılmıştı.