Bölüm 10

"Dışarı çıkalım mı?" Bu soru, Deva'dan gelmişti. Az önce onlara gelen o ağır havayı dağıtmaya çalışıyordu. "Uzun zamandır beraber zaman geçirmiyorduk seninle, kardeşim. Biraz dışarı çıkalım. Hem hava almak da iyi gelir sana." 'Öyle mi dersin?' dercesine baktı Hilal arkadaşına. Dışarıdan korkuyordu. Ne zaman dışarı çıksa, sanki herkes ona bakıyormuş gibi oluyordu. Ne zaman cama çıksa, nefes almak için bile hakkı yokmuş gibi hissediyordu. İnsanlar korkutucuydu. Sokaklar, caddeler ve o caddelerdeki gürültüler... Yüzünü buruşturdu 'olmaz' dercesine. Yapamazdı işte. Korkuyordu, çok korkuyordu. Fakat tüm bu düşüncelerinin içinde, sevgili arkadaşının bunu kabul etmeyeceğini dile getiren kararlı bakışları onu zor durumda bırakıyordu. Deva tekrardan ısrar etmek için ellerini kaldırdığında, "Tamam" dedi Hilal hızlıca. "Tamam. Ama buradan fazla uzaklaşmayacağız." Deva mutlu bir şekilde gülümsediğinde, bir anlığına arkadaşının yüzünde abisini görür gibi oldu Hilal. "Seven sevdiğine benzer." Sözü bu muydu? Arkadaşı, abisi gibi gülümsüyordu aynı. Tebessümü, bakışı, konuşması, ellerinin hareketleri... Abisini kopyalıyordu arkadaşı. Başını hızlıca çevirip cama baktı Hilal. Başka yapabilecek bir şeyi yokmuş gibi. O'nu delice özlese de, ondan gelen şeylere dayanamıyormuş, görmek istemiyormuş gibi...