Bölüm 9

Güzel, tatlı sohbetler eşliğinde yapılmıştı kahvaltı. İki arkadaş sofra toparlandıktan sonra Hilal'in odasına geçmiş ve onu kaçmak istediği o olayla tekrardan yüzleştirmişti. Yüzündeki gülümseme silinip de yatağın üzerine oturduğu vakit hiç kaybetmeden sormuştu Deva arkadaşına ne olduğunu. Hilal telefonun ekranını açıp da sohbet ekrsnını gösterdiği vakit, yavaşça çatılmıştı Deva'nın kaşları. Telefonu eline almış, tüm sohbeti baştan aşağıya kelime kelime, tek tek okumuştu. Her okuduğu kelimeyle gözleri daha da kararmış, kaşları daha da çatılmıştı. "Boşuna bakma öyle ters ters." Diye mırıldandı Hilal sessizce. "Eğer ben şu anda daha iyi bir halde gözüküyorsam, bu O'na attığım mesajlar sayesinde." Yorgun ve büyük bir nefes verdi Deva. Arkadaşına cevap vermedi, mesajları okuması bitince tek bir şey yazdı sohbet ekranına. "Vatan sağolsun" Mesajı gönderip de telefonu yeniden Hilal'in ellerine koydu. Deva, tam olarak ne hissetmesi gerektiğini bile bilmiyordu aslında. Ne kadar inkar etse de, Hilal sohbet ekranını açıp da ona verdiğinde kalbi güm güm atmıştı heyecanla. Ne kadar bilse de sevdiğinin kesin olarak gittiğini, bir umut, bir umut... Okumuştu mesajları hızla. Sanki, geri gelebilirmiş gibi. Sanki, bu mesajlar O'ndanmış gibi... Gözleri dolar gibi olurken hızlıca geri gönderdi yaşlarını. Dalgın dalgın yatağın üstüne bakan Hilal farketmemişti Allah'tan onun bu halini. Omzuna hafifçe dokunarak Hilal'i daldığı yerden kurtardıktan sonra ellerini hareket ettirdi yavaşça, tane tane. "Bir daha mesaj atma ona. Tamam mı? Sohbetiniz bu cümleyle bitsin, mesaj yazsa bile cevap verme." Dolu dolu gözleriyle baktı Hilal, Deva'nın ellerine. Ve sonra başını salladı onaylayarak. İçindeki boşluk canını yaksa da, artık bu sohbeti bitirmekten başka çaresi mi vardı ki?