Gamze artık geri dönemeyeceğini biliyordu.
Bu noktadan sonra…
ya hiçbir şey yapmayacaktı
ya da her şeyi değiştirecekti.
O gece…
daha kararlıydı.
Korkuyordu.
Ama korku, içindeki isteğin yanında çok küçük kalıyordu.
Saat gece yarısını geçti.
Ve Güray… geldi.
Bu sefer daha yorgundu.
Sanki her gelişinde biraz daha eksiliyordu.
Gamze direkt yazdı:
“BUNU DURDURMANIN YOLU VAR MI?”
Güray uzun süre cevap vermedi.
Sonra…
“VAR.” yazdı.
Gamze’nin kalbi hızlandı.
“Ne?”
Güray:
“HİÇ GÖRÜŞMEMEK.”
Gamze gözlerini kapattı.
Bu cevap… kabul edilebilir değildi.
“Başka yolu?” diye yazdı.
Güray başını salladı.
“YOK.”
Gamze bir adım daha yaklaştı.
“Ya… dokunursak?”
Güray dondu.
İlk kez… korktu.
Gerçekten korktu.
“YAPMA.” dedi.
Gamze gözlerini onun gözlerinden ayırmadı.
“Bilmek istiyorum.”
Güray:
“Bu… oyun değil.”
Gamze:
“Zaten değil.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Gamze elini kaldırdı.
Yavaşça…
cama doğru götürdü.
Güray geri çekilmedi.
Ama gözleri…
sanki “dur” diye bağırıyordu.
“Gamze…” dedi,
“eğer bunu yaparsan…”
Gamze fısıldadı:
“Zaten kaybediyorum.”
Ve…
elini cama koydu.
Bu sefer…
farklıydı.
Cam…
soğuk değildi.
Hafif bir sıcaklık vardı.
Gamze’nin nefesi kesildi.
“Güray…” dedi.
Güray da elini koydu.
Ve o an…
ilk kez…
elleri… birbirine değdi.
Bir saniyeliğine.
Ama o bir saniye…
her şeyi değiştirdi.
Cam yüzeyi dalgalandı.
Işık patladı.
Güray acıyla bağırdı.
Gamze geri çekilmek istedi ama… yapamadı.
Sanki bir şey onu tutuyordu.
İki dünya…
çekiliyordu.
Güray’ın bedeni parçalanmaya başladı.
Işık gibi…
dağılıyordu.
“GAMZE DUR!” diye bağırdı.
Gamze panikle bağırdı:
“NE YAPIYORUM BEN?!”
Ama artık çok geçti.
Duvarlar yıkılmaya başladı.
Oda karardı.
Güray dizlerinin üzerine düştü.
Gamze elini zorla çekti.
Ve her şey…
bir anda durdu.
Sessizlik.
Işık söndü.
Gamze gözlerini açtı.
Güray hâlâ oradaydı.
Ama…
çok zayıftı.
Neredeyse… yok gibiydi.
Gamze ağladı.
“Ben… sana zarar verdim…”
Güray güçlükle başını kaldırdı.
“Hayır…” dedi.
“Sen… beni hissettin.”
Gamze gözyaşları içinde:
“Bu iyi bir şey değil…”
Güray hafifçe gülümsedi.
“Benim için… öyle.”
Gamze başını salladı.
“Sen yok oluyorsun!”
Güray:
“Ama ilk defa… gerçek oldum.”
Gamze’nin kalbi paramparça oldu.
“Bir daha yapamayız…” dedi.
Güray gözlerini kapattı.
“Biliyorum.”
Sessizlik.
Ama bu sessizlik…
öncekiler gibi değildi.
Artık ikisi de biliyordu:
Bir kez dokunmuşlardı.
Ve bu… geri alınamazdı.
Gamze fısıldadı:
“Bir daha… seni kaybetmek istemiyorum.”
Güray gözlerini açtı.
“Bir daha…” dedi,
“beni bulamayabilirsin.”
Gamze’nin nefesi kesildi.
“Ne demek bu?”
Güray cevap vermedi.
Çünkü…
arkasında…
duvar tamamen çöktü.
Ve o an…
Güray tamamen yok oldu.
Gamze camın önünde kaldı.
Yine.
Ama bu sefer…
ilk kez gerçekten yalnızdı.