Gamze o gece ışıkları hiç kapatmadı.
Sanki karanlık olursa…
o da kaybolacakmış gibi hissediyordu.
Ama saat ilerledikçe, içindeki o tanıdık his geri geldi.
Bir çağrı gibi.
Ve saat tam gece yarısını geçtiğinde…
Camın karşısına geçti.
Oradaydı.
Adam yine aynı yerdeydi.
Ama bu sefer… farklıydı.
Daha soluktu.
Sanki biraz daha silinmiş gibi.
Gamze camın üzerine yazdı:
“NEDEN SADECE GECE GELİYORSUN?”
Adam bir süre cevap vermedi.
Sonra yavaşça yazdı:
“ÇÜNKÜ GÜNDÜZ YOKUM.”
Gamze’nin kalbi sıkıştı.
“Nasıl yani?”
Adam bu sefer daha hızlı yazdı:
“SENİN DÜNYANDA GÜNDÜZ… BEN SİLİNİYORUM.”
Gamze bir an dondu.
“Peki gece?”
Adam:
“GECE… İKİ DÜNYA YAKLAŞIYOR.”
Gamze pencereye daha da yaklaştı.
Nefesi camı buğulandırdı.
“Yani… bu gerçek mi?”
Adam başını hafifçe salladı.
“Ben seni neden hissediyorum?” diye yazdı Gamze.
Adam bu sefer yazmadı.
Sadece baktı.
Uzun süre.
Sonra dudakları oynadı:
“Çünkü… sen beni hatırlıyorsun.”
Gamze’nin gözleri doldu.
“Ben seni tanımıyorum…”
Adam başını yavaşça salladı.
“Bu dünyada değil.”
Gamze’nin zihni karıştı.
“Diğer dünyada… ne demek?”
Adam cama yaklaştı.
İlk kez… elini camın üzerine koydu.
Gamze de koydu.
Eller… aynı hizadaydı.
Ama arada görünmeyen bir boşluk vardı.
Adam fısıldadı:
“Bir yerde… bir zamanda… biz vardık.”
Gamze’nin kalbi hızlandı.
“Ne oldu bize?”
Adamın gözleri karardı.
Cevap vermedi.
Bir süre sonra…
Gamze tekrar yazdı:
“SANA DOKUNABİLİR MİYİM?”
Adam gözlerini kapattı.
Sanki bu soruyu bekliyordu.
Sonra çok yavaş bir şekilde yazdı:
“DENERSEN… BEN YOK OLURUM.”
Gamze’nin eli titredi.
“Ne?”
Adam devam etti:
“BU DENGE… SADECE BÖYLE ÇALIŞIYOR.”
Gamze geri çekildi.
“Yani… sana yaklaşamam mı?”
Adam:
“YAKLAŞABİLİRSİN.”
Bir saniye durdu.
Sonra ekledi:
“AMA BEN KALAMAM.”
O an…
Gamze ilk kez bunun ne kadar acı verici olduğunu anladı.
Bu sadece imkansız bir aşk değildi.
Bu…
ya yakınlaşıp kaybetmek…
ya da uzakta kalıp özlemekti.
Gamze gözlerini kapattı.
Ve fısıldadı:
“Adın ne?”
Adam ilk kez… hafifçe gülümsedi.
Ama bu gülümseme bile kırgındı.
“Benim bir adım vardı.”
Gamze nefesini tuttu.
Adam devam etti:
“Sen söylemeden… hatırlayamıyorum.”
Gamze’nin kalbi duracak gibi oldu.
Çünkü o anda…
İçinden bir isim geçti.
Hiç düşünmeden.
Hiç bilmeden.
“Güray…”
Adamın gözleri bir anda değişti.
Derinleşti.
Sanki yıllardır beklediği şeyi duymuş gibi.
Ve o an…
camın yüzeyi hafifçe titredi.
Gamze korkuyla geri çekildi.
Adam da bir adım geri gitti.
“NE YAPTIN?” diye yazdı adam.
Gamze nefes nefeseydi.
“Ben… bilmiyorum…”
Adam ilk kez panikledi.
“İSİMLER… BAĞLARI GÜÇLENDİRİR.”
Gamze’nin gözleri büyüdü.
“Bu kötü mü?”
Adam cevap vermedi.
Sadece şunu yazdı:
“ARTIK DAHA TEHLİKELİ.”
Ve o anda…
adamın bulunduğu odada bir şey oldu.
Duvarlar… hafifçe çatlamaya başladı.
Işık titredi.
Sanki o dünya… bu bağlantıyı kaldıramıyordu.
Gamze bağırdı:
“DUR! NE OLUYOR?!”
Adam son kez ona baktı.
Gözlerinde korku vardı.
Ama daha çok…
onu kaybetme korkusu.
“Gamze…” dedi,
“Eğer devam edersek…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Çünkü…
bir anda tamamen yok oldu.
Oda boş kaldı.
Yine.
Gamze camın önünde tek başına kaldı.
Ama bu sefer…
yalnızlık eskisi gibi değildi.
Çünkü artık biliyordu:
Bu aşk… sadece imkansız değil.
Aynı zamanda tehlikeliydi.