Gamze sabaha kadar uyumadı.
Gözlerini kapattığında bile onu görüyordu.
O adamı… ya da her neyse onu.
Sabah olduğunda ilk yaptığı şey yine camın önüne gitmek oldu.
Kalbi hızlı atıyordu.
Perdeyi araladı.
Boştu.
Karşı daire… tamamen boştu.
Perdeler yoktu.
Mobilya yoktu.
İçeride tek bir eşya bile yoktu.
Gamze’nin içi buz kesti.
“Dün gece… oradaydı.”
Emin vardı.
Gün boyunca aklından atamadı.
Mantığıyla savaşmaya çalıştı:
“Belki yeni taşınmıştır.”
“Belki ışık oyunudur.”
“Belki ben…”
Ama son cümleyi tamamlayamadı.
Akşam olduğunda…
Sanki biri onu çağırıyormuş gibi tekrar pencereye gitti.
Ve…
Oradaydı.
Adam yine aynı yerde duruyordu.
Hiç kıpırdamadan.
Gamze bu sefer korkmadı.
Yavaşça cama yaklaştı.
Ve ilk kez… konuştu.
“Sen… kimsin?”
Adamın dudakları oynadı.
Ama ses yoktu.
Gamze bir an düşündü.
Sonra telefonu alıp camın önüne yazdı:
“SENİ GÖRÜYORUM.”
Adam bir an durdu.
Sonra… başını hafifçe eğdi.
Ve kendi camına parmağıyla yazdı:
“BEN DE.”
Gamze’nin boğazı düğümlendi.
Dakikalar geçti.
Gamze tekrar yazdı:
“NEDEN BURADASIN?”
Adamın cevabı biraz gecikti.
Sonra yazdı:
“ÇÜNKÜ SEN VARSIN.”
Gamze’nin kalbi sıkıştı.
Bu cevap… garipti.
Ama daha da garip olan bir şey vardı.
Adamın yazdığı yazı…
camda birkaç saniye sonra silinmeye başladı.
Sanki hiç yazılmamış gibi.
Gamze bu sefer daha dikkatli baktı.
Ve fark etti.
Adamın bulunduğu oda…
onun odasının aynısıydı.
Aynı pencere.
Aynı duvar.
Aynı masa.
Ama… ters.
Sanki biri onun hayatını almış…
ve aynadan yeniden kurmuştu.
Gamze fısıldadı:
“Bu… mümkün değil.”
Adam bu sefer ses çıkardı.
Çok hafif.
Neredeyse rüzgar gibi.
Ama Gamze duydu.
“Sen… benim imkansızımsın.”
Gamze’nin gözleri doldu.
“Bu ne demek?”
Adam yaklaştı.
İlk kez yüzü biraz daha netleşti.
Yorgundu.
Kırgındı.
Ve… sanki onu yıllardır tanıyormuş gibi bakıyordu.
“Biz…” dedi adam,
“aynı dünyada değiliz.”
Gamze geri çekildi.
“Ne?”
Adam devam etti:
“Ben… senin yaşadığın hayatın diğer tarafıyım.”
O an…
Gamze her şeyi anladı.
Bu bir tesadüf değildi.
Bu… bir karşılaşma değildi.
Bu… bir hata değildi.
Bu…
asla olmaması gereken bir bağdı.
Ve Gamze ilk kez gerçekten korktu.
Çünkü içinden geçen tek şey şuydu:
“Onu kaybetmekten korkuyorum…
ama daha sahip bile değilim.”