Aylar hızla geçmiş, sanayi mahallesinin çehresi değişmişti. "Yılmaz & Karahan Performans Üssü", açılış gecesi için hazırdı. Dükkanın içi neon ışıklarla, rock müzikle ve İstanbul’un dört bir yanından gelen lüks spor arabalarla doluydu. Aylin’in geçmişteki tüm elit arkadaşları, hatta holdingin yeni yöneticileri bile bu büyük başarıya şahit olmak için sanayiye akın etmişti.
Aylin, sırt dekolteli siyah şık bir elbise giymişti. Kaan ise bu gece için saçlarını taramış, üzerine tam oturan siyah bir deri ceket ve temiz bir kot pantolon seçmişti. Smokin giymemişti; çünkü o sokakların adamıydı ve kendi tarzıyla parıldıyordu.
Davetlilerin arasında gezinen gazetecilerin flaşları ardı ardına patlarken, Kaan sahneye çıktı ve eline mikrofonu aldı. Salona bir anlık sessizlik çöktü.
"Buraya gelen herkese teşekkürler," dedi Kaan, sesindeki o dik ve gururlu tonla tüm salonu büyüleyerek. Gözlerini doğrudan Aylin’e çevirdi. "Birkaç ay önce benim hayatımı, dükkanımı küle çevirmeye çalıştılar. Param yoktu, gücüm yoktu. Ama yanımda duran bu kadın..." Aylin’i sahneye davet etti. Aylin alkışlar arasında Kaan’ın yanına çıktı ve elini tuttu. "Aylin, bana paranın satın alamayacağı tek şeyi, gerçek aşkı ve sarsılmaz bir inancı verdi. Biz bu dükkanı küllerimizden kurduk. Ve şimdi, kimsenin bizi yıkamayacağını herkese kanıtladık."
Konuşma bittiğinde tüm sanayi sitesi alkış tufanıyla inledi. Kaan, herkesin gözü önünde Aylin’i belinden kavrayıp kendine çekti ve onu büyük bir tutkuyla öptü. Flaşlar bu kez bir skandalı değil, imkansız denilen iki dünyanın muhteşem zaferini çekiyordu.