Büyük lansmanın üzerinden iki hafta geçmiş, "Yılmaz & Karahan Performans Üssü" siparişlere yetişemez hale gelmişti. İstanbul’un tüm lüks araç sahipleri artık sanayinin yolunu tutuyordu. Ancak Kaan’ın aklı birkaç gündür işlerde değil, dükkanın arka odasında yürüttüğü gizli bir projedeydi. Çırağını ve mahallenin gençlerini organize etmiş, herkesten sır gibi sakladığı bir hazırlığın içine girmişti.
Aylin, Kaan’ın bu gizemli hallerinden şüphelenmeye başlamıştı. Akşam dükkandan erken çıkıyor, telefonlarına bazen geç cevap veriyordu. İçini kemiren o hafif kıskançlık ve merak duygusuyla, bir gece yarısı Kaan’a haber vermeden dükkana baskın yapmaya karar verdi.
Tamirhanenin önüne geldiğinde içerideki tüm ışıkların kapalı olduğunu gördü. Tam hayal kırıklığıyla arkasını dönecekken, dükkanın demir kepenkleri büyük bir gürültüyle yukarı doğru açılmaya başladı.
İçerisi tamamen karanlıktı. Aylin tereddütle içeri bir adım attığında, aniden yüzlerce küçük neon ışık ve tavandan sarkan LED lambalar aynı anda yandı. Dükkanın ortasında, Kaan’ın elleriyle sıfırdan topladığı, dışı tamamen mat siyaha boyanmış kusursuz bir klasik spor araba duruyordu. Arabanın üzerinde, yağmurlu o ilk ilk kaza gecesinde kırılan cinsten, elmas gibi parlayan yepyeni bir dikiz aynası monte edilmişti. Aynanın üzerine şık bir kurdeleyle küçük bir not iliştirilmişti.
Aylin nefesini tutarak arabaya doğru yürüdü ve notu okudu: "Her şey kırılan bir aynayla başladı, küçük hanım. Ama seninle benim aramdaki bağ, dünyadaki hiçbir çekiçle kırılamaz."
Aylin gözyaşlarını tutamazken, arabanın arkasından Kaan çıktı. Üzerinde yine o eski deri ceketi vardı ama gözlerindeki aşk, dükkandaki tüm neon ışıklarından daha parlaktı. Aylin’e doğru ağır adımlarla yürüdü, elini uzatarak onun titreyen parmaklarını kavradı. "Bu araba senin dünyanla benim dünyamın birleşimi," dedi Kaan, sesi her zamanki gibi derin ve titreşimsizdi. "Benimle bu arabanın içinde, sonu olmayan bir yola çıkmaya hazır mısın, Aylin?"