Aylin, babasının tehditlerine boyun eğmeyerek holdingdeki tüm haklarından vazgeçtiğini gösteren resmi belgeleri imzalamıştı. Artık milyarlık serveti yoktu; ama Kaan’ın yanındaki o küçük odada, hayatının en zengin dönemini yaşıyordu.
Kaan ise boş durmamıştı. Sanayide küllerinden yeniden doğan tamirhaneyi sıradan bir dükkan olmaktan çıkarmıştı. Aylin’in lojistik bilgisini ve kendi motor dehasını birleştirerek, burayı lüks spor arabaların özel modifiye ve performans merkezi haline getirmek için kolları sıvamıştı.
"Buna bak, küçük hanım," dedi Kaan, yeni dükkanın ortasına yerleştirdikleri devasa yarış motoru bloğunu göstererek. Üzerindeki siyah atleti ve kollarına bulaşmış taze motor yağıyla her zamankinden daha çekici duruyordu. "Senin o eski sosyete arkadaşların, arabalarını başkasına güvenip teslim edemez artık. İstanbul'un en hızlı canavarlarını bu dükkanda üreteceğiz."
Aylin gülümsedi, Kaan'ın arkasından yaklaşıp kollarını onun güçlü beline doladı. Başını o sıcak, güven veren sırtına yasladı. "Biz seninle harika bir takım olduk, tamirci parçası," diye fısıldadı muzipçe.
Kaan arkasını döndü, Aylin’in belindeki ellerini çözmeden onu kendine doğru çekti. Gözlerinde upuzun bir mücadelenin ardından gelen o huzurlu, derin aşk vardı. "Bu takımın henüz en büyük kupasını almadık," dedi, sesi fısıltıya dönüşürken. Aylin’in dudaklarına kondurduğu o sıcak, acelesiz öpücük, yeni hayatlarının ilk resmi sözleşmesi gibiydi.