Oteldeki büyük skandalın üzerinden henüz birkaç saat geçmişti. Şehir dışındaki sakin bir dağ evinde, şöminenin çıtırtısı odayı ısıtıyordu. Kaan, nihayet Aylin’i güvende tutabileceği, babasının adamlarının kolay kolay bulamayacağı bir yer ayarlamıştı. Aylin, üzerindeki ağır nişan elbisesini çıkarıp Kaan’ın ona verdiği rahat kıyafetleri giymiş, şöminenin önünde diz dize oturuyorlardı.
"Şimdi ne olacak?" diye sordu Aylin, başını Kaan’ın omzuna yaslayarak. "Hakan bunu yanımıza bırakmaz. Babam da holdingin itibarını kurtarmak için her şeyi yapacaktır."
Kaan, şöminenin ışığında daha da keskinleşen hatlarıyla gülümsedi. Aylin’in saçlarını okşarken, gözlerinde intikam hırsıyla yanan bir ateş vardı. "Hakan şu an polise ifade veriyor, Aylin. Benim mahalleli dostlarım o videonun orijinalini emniyete çoktan teslim etti. Ama asıl savaş şimdi başlıyor. Sadece seni değil, benim hayatımı, ekmek teknemi de çalmaya çalıştılar."
"Ben senin yanındayım," dedi Aylin, onun elini daha da sıkı kavrayarak. "Gerekirse holdingdeki tüm hisselerimi, servetimi arkamda bırakırım. Ben sadece seni istiyorum."
Kaan, Aylin’in bu fedakarca sözleriyle duygulandı. Onu kendine daha da çekti, çenesinden öptü. "Sen hiçbir şeyi arkanda bırakmayacaksın, küçük hanım. Babanın ve Hakan’ın kirli iş ortaklıklarını, şirket üzerinden çevirdikleri o yasa dışı hesapları ortaya çıkaracağız. Onları kendi güçleriyle vuracağız. Cam saraylarını tepelerine yıkacağız."
Tam o sırada, Kaan’ın telefonuna sanayideki usta dostundan bir mesaj geldi: "Kaan, Hakan’ın adamları serbest bırakılma ihtimaline karşı mahallede toplanıyor. Dikkatli olun."
Kaan dişlerini sıktı. Hakan’ın arkasındaki güçler onu içeride çok tutamayabilirdi. Aylin’e döndü, gözlerinin içine baktı. "Bu gece burada güvendesin. Ama yarın sabah, düşmanlarımızın kalbine, İstanbul'a geri dönüyoruz. Bu defa kaçan biz olmayacağız, onlar kaçacak."