Yağmur durmuştu. Sokak lambasının altında Y/N elinde ekmek poşetiyle yürüyordu.
Ama arkasında yine o siyah arabalar durdu.
Arabadan tekrar Drew indi. Uzun, karizmatik ve gereksiz derecede dramatikti.
Drew ciddi bir şekilde Y/N’e baktı.
“Ekmek… aldın mı?”
Y/N poşeti kaldırdı.
“Aldım.”
Drew derin bir nefes aldı.
“İyi… çünkü ben bekledim.”
Y/N kaşını kaldırdı.
“Sen mafya CEO’susun. Neyi bekledin?”
Drew uzaklara bakarak cevap verdi.
“Seni.”
Arkada korumalardan biri diğerine fısıldadı:
“Abi patron yine başladı.”
Tam o sırada Y/N’in telefonu yine çaldı.
Arayan: Anne
Y/N:
“Anne yine ne var?”
Anne:
“Ekmek aldın mı?”
Y/N:
“Aldım.”
Anne:
“İki tane al demiştim.”
Y/N dondu.
Yavaşça Drew’a döndü.
“Bir tane daha almam lazım.”
Drew gözlerini kapattı ve dramatik şekilde söyledi:
“Şehri tekrar kapatın.”
Korumalar aynı anda:
“EFENDİM?!”
Drew parmağını kaldırdı.
“Bu… ikinci ekmek görevi.”
Korumalar hemen telsizlere konuşmaya başladı.
“Merkez merkez! Hedef ikinci ekmek!”
Y/N yüzünü kapattı.
“Abi abartma ya…”
Drew bir adım yaklaştı.
“Benim için hiçbir şey abartı değil… Y/N.”
Y/N şaşırdı.
“Benim adımı nerden biliyorsun?”
Drew sırıttı.
“Ben bir mafya CEO’suyum. Şehirdeki herkesin adını bilirim.”
Tam o sırada koruma koşarak geldi.
“Efendim kötü haber!”
Drew kaşlarını çattı.
“Ne oldu?”
Koruma nefes nefese söyledi:
“Fırın… kapandı.”
Drew’un gözleri büyüdü.
“İmkansız…”
Y/N sakin şekilde dedi:
“Bakkaldan alırız.”
Ama Drew yumruğunu sıktı.
“Hayır.”
Gökyüzüne bakarak bağırdı:
“HELİKOPTERİ HAZIRLAYIN.”
Y/N:
“…Sadece ekmek alacağız.”
Drew:
“Sen anlamıyorsun.”
“Bu artık… kişisel.”
Korumalar helikopteri hazırlarken Y/N içinden düşündü:
Ben sadece makarna yapacaktım…
Ve o gece şehirde ilk defa bir mafya CEO’su ekmek için helikopter kaldırdı.
Devam edecek… 😭