Bir gün Y/N, yağmurlu bir akşamda kulaklığını takıp sokakta yürüyordu. Kapüşonu başındaydı ve kimse onun ne kadar gizemli olduğunu bilmiyordu. O sırada siyah, uzun bir araba aniden önünde durdu.
Arabadan uzun boylu, siyah takım elbiseli bir adam indi. Gözleri buz gibi soğuktu.
Bu kişi Drew idi.
Şehrin en tehlikeli mafya CEO'su… ama aynı zamanda inanılmaz yakışıklıydı.
Drew yavaşça Y/N’e doğru yürüdü.
“Sen… farklısın.” dedi derin sesiyle.
Y/N gözlerini devirdi.
“Bunu bana söyleyen 57. kişisin.”
Drew şok oldu. Çünkü kimse ona böyle cevap vermezdi.
Tam o sırada Drew’un 183 tane koruması arabadan indi.
“Efendim! Tehlike olabilir!” dediler.
Drew elini kaldırdı.
“Hayır… Bu kız farklı.”
Y/N içinden:
Of yine mi bu cümle.
Birden gökyüzünde şimşek çaktı ⚡
Drew ceketini çıkarıp Y/N’in omzuna koydu.
“Üşüme.”
Y/N:
“Ben üşümüyorum.”
Drew:
“…O zaman ben üşüdüm.”
Koruma fısıldadı:
“Efendim siz hiç üşümezsiniz.”
Drew dramatik şekilde uzaklara baktı.
“Bu kız… kalbimi üşüttü.”
O sırada Y/N’in telefonu çaldı.
Arayan: Anne
Y/N telefonu açtı:
“Anne gelemem, mafya CEO'suyla konuşuyorum.”
Anne:
“Eve gelirken ekmek al.”
Drew şaşkınlıkla sordu:
“Ekmek mi?”
Y/N omuz silkti.
“Hayatımın en tehlikeli görevi bu.”
Drew bir an düşündü… sonra korumalarına döndü.
“Şehri kapatın.”
“Efendim neden?!”
Drew dramatik şekilde söyledi:
“Y/N ekmek alacak.”
Korumalar:
“…Tamam efendim.”
Ve o günden sonra şehirde herkes tek bir şeyi konuşuyordu:
Mafya CEO Drew… bir kızın ekmek görevine yardım etmişti.
Ama Drew hâlâ düşünüyordu:
“Bu kız… gerçekten farklı.”
Y/N ise fırından çıkarken sadece şunu dedi:
“Abi poşet verir misin?”