Pazartesi gelmişti ve Aiden'in sinir bozucu ve akılsız kölelerden oluşan çetesi yüzünden her bir dakikasından korkuyordum. Bir şeyi kendisi yapmak yerine, o aptal "arkadaşlarından" birine onun için yapmasını söylüyordu, onlar resmen aiden'in köpeğiydi. Arkadaşlarından birinin Aiden'a havladığını düşününce gülmekten kendimi alamadım.
"Sen neye gülüyorsun geri zekalı?" Aiden'in kölelerinden biri kafamı yandaki dolaplardan birine geçirirken konuştu. Kafamın ve dolabın iç içe geçtiğini hissedebiliyordum, sanırım kafamda bir göçük oluşmuş olabilir. Zavallı çocuk artık bu dolabı kullanmak zorunda, eh neyse.
" Yok bir şey, dert etme." Sesimi yükselttim ve kaçmaya çalıştım. Ne yazık ki başaramadım ve sertce dolaplara doğru itildim. İşte bu kesinlikle iz bırakacak. Yüzüme bir yumruk attı, muhtemelen ilerde morluğa ve kanlı bir dudağa nede olacaktı. Sonra beni yere fırlattı ve dolaba yaslanarak beni tekmelemeye başladı.
Son vuruşlar az da olsa kesildiği için normalden daha fazlabacı verici olduğunu söyleyebilirim. Dövülmem bu sefer pek de uzun sürmedi çünkü patronun kendisi yani Aiden araya girdi.
"Bu kadar yeter." Beni görünce yüzü gerildi. Muhtemelen her yerim kanıyordu ve vücudumun her yerinde yaralar vardı. " Bırak onu." Kölesi tek bir kelime dahi etmeden gitti.
Aiden bir anlığına durdu, yüzü öfkeden endişeye geçti. Aiden endişeli mi görünüyordu? Belki de görünüşümden dolayı biraz endişelenmiş olabilir, belki.
