Salı sabahı...
Defne sınıfa girdiğinde Bora telaş içinde sıraların altına bakıyordu.
"Ne arıyorsun?"
Bora panikle cevap verdi.
"Telefonumu bulamıyorum!"
Selin de şaşırdı.
"Evde unutmuş olabilir misin?"
"Yok. Sabah otobüste elimdeydi."
Üçü bütün sınıfı aramaya başladı.
Sıraların altına baktılar.
Çantaların arasına baktılar.
Hatta çöp kutusuna bile baktılar.
Telefon yoktu.
Bora saçını karıştırdı.
"Kesin biri çaldı."
Tam o sırada Melis yanlarından geçti.
"Kendi eşyana sahip çıkamıyorsan başkasını suçlama."
Bora sinirlenmişti ama sesini çıkarmadı.
Ders başlayınca öğretmen içeri girdi.
"Bugün herkes sessiz olsun."
Bora ise hâlâ telefonunu düşünüyordu.
Teneffüste okulun güvenlik görevlisine haber verdiler.
Görevli sınıfta arama yapılmasını istedi.
Herkes çantasını açtı.
Defne'nin...
Selin'in...
Melis'in...
Hiçbirinde telefon yoktu.
Tam herkes umudunu kesmişken Eren güldü.
"Bora..."
"Ne?"
"Cebine baktın mı?"
Bora bir an durdu.
Yavaşça elini ceketinin iç cebine attı.
Telefon oradaydı.
Sınıfta birkaç saniye sessizlik oldu.
Sonra herkes aynı anda kahkahaya boğuldu.
Defne gülmekten konuşamıyordu.
"Bir saattir... cebindeymiş!"
Selin gözünden yaş gelene kadar güldü.
"Hayatımda böyle bir şey görmedim."
Bora utançla başını kaşıdı.
"Şey..."
"Sabah diğer cebime koymuşum."
Melis bile istemeden gülümsedi.
"Boşuna bütün okulu ayağa kaldırmışsın."
Bora omuz silkti.
"Olur öyle."
Defne başını salladı.
"Bir gün sen yüzünden okul kapanacak."
Zil çaldı.
Herkes hâlâ gülerek sınıfa döndü.
Bora ise telefonuna bakıp mırıldandı.
"Bir daha seni kaybetmeyeceğim."
Telefonun ekranı tam o anda kilitlendi.
"Şarjım da bitmiş..."
Defne ile Selin yeniden kahkahaya boğuldu.
Bölüm Sonu