Festivalin üzerinden birkaç gün geçmişti.
Sınıf her zamanki gibi gürültü içindeydi.
Bora arka sırada cips yerken Defne dönüp baktı.
"Sabahın sekizinde cips mi yenir?"
Bora omuz silkti.
"Canım istedi."
"Senin canın sürekli bir şey istiyor."
Selin gülmeye başladı.
Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı.
Müdür içeri girdi.
"Arkadaşlar, bugün sınıfınıza yeni bir öğrenci katılıyor."
Sınıf bir anda sessizleşti.
Kapıdan uzun boylu, siyah saçlı bir çocuk içeri girdi.
Üzerinde okul forması vardı.
Çekingen görünüyordu.
"Merhaba... Ben Eren."
Öğretmen boş sırayı gösterdi.
"Eren, Defne'nin arkasındaki sıraya oturabilirsin."
Eren sessizce yerine geçti.
Ders boyunca kimseyle konuşmadı.
Teneffüste Bora hemen yanına gitti.
"Hoş geldin."
"Teşekkür ederim."
"Ben Bora."
"Ben de Selin."
Defne de gülümseyerek elini uzattı.
"Ben Defne."
Eren gülümseyip tokalaştı.
"Memnun oldum."
O sırada Melis uzaktan onları izliyordu.
Arkadaşlarından biri fısıldadı.
"Yeni çocuk Defne'nin grubuna katıldı galiba."
Melis cevap vermedi.
Kantinde dört kişi birlikte oturuyordu.
Bora her zamanki gibi yemek yiyordu.
Eren şaşkınlıkla sordu.
"Sen hep böyle mi yiyorsun?"
Defne güldü.
"Alışırsın."
Selin de başını salladı.
"İlk başta biz de şaşırmıştık."
Bora ağzındaki lokmayı bitirip konuştu.
"İnsan aç olunca her şey normal geliyor."
Bir anda kantinde elektrikler kesildi.
Her yer karanlığa büründü.
"Ne oldu?"
"Biri sigortayı mı attırdı?"
Birkaç saniye sonra ışıklar yeniden geldi.
Herkes rahat bir nefes aldı.
Bora ise elindeki sandviçe baktı.
"Neyse ki bunu bırakmamışım."
Defne kahkahayı patlattı.
"Sen gerçekten iflah olmazsın."
Dersler bittikten sonra Eren okuldan çıkarken dönüp gülümsedi.
"Bugün güzel geçti."
Defne de gülümsedi.
"Bu okula alışman uzun sürmeyecek."
Çünkü bu okulda her gün yeni bir macera yaşanıyordu.
Bölüm Sonu