Bölüm 2

Sabaha karşı üsse dönüş başlamıştı. Artık herkes biraz daha rahattı. Kerem konuştu: “Komutanım, bu görev hızlı bitti.” Mert: “En sevdiğim görev türü.” Baran: “Konuşma. Nazar değecek.” Efe gülmeye başladı. Ali: “Baran en batıl inançlı asker olabilir.” Baran: “Keskin nişancı şansa inanmaz, tedbire inanır.” Aras hafifçe gülümsedi. Bu anlar nadirdi. Görev ile görev arasındaki kısa insanlık molaları. Yürüyüş devam ederken Efe birden konuştu: “Komutanım… bir şey sorabilir miyim?” Aras: “Sor.” “İnsan alışıyor mu?” Aras: “Neye?” Efe: “Göreve… çatışmaya… kaybetmeye…” Kimse konuşmadı. Aras birkaç adım attı. Sonra cevap verdi: “Alışmıyorsun. Sadece görev devam ediyor.” Efe başını salladı. Bu cevap yeterliydi. Uzaktan üs ışıkları görünmeye başlamıştı. Bozkurt Timi sessizce yürümeye devam etti. Kimse bilmiyordu… Bu tim, birkaç gün sonra ilk şehidini verecekti.