Bölüm 1

Bölüm 1 — Gece Operasyonu Doğu sınırındaki dağlar geceleri daha sessiz olurdu. Sessizlik o kadar derindi ki insan kendi nefesinden bile rahatsız oluyordu. Kar diz boyunu geçmişti. Bozkurt Timi, tek sıra halinde dağın yamacında ilerliyordu. Ay yoktu. Gökyüzünde sadece yıldızlar vardı. Herkes gece görüş gözlüğüyle yürüyordu. Tim komutanı Teğmen Aras Demir, elini kaldırarak timi durdurdu. Herkes anında çöktü. Kimse konuşmadı. Rüzgar kayaların arasından geçerken ince bir uğultu çıkarıyordu. Aras fısıldadı: “Kerem, mesafe?” Telsizci Er Kerem Akın küçük cihazına baktı. “Komutanım, hedef kamp 150 metre.” Aras başını salladı. Sağ tarafında diz çöken Astsubay Mert Karaca haritayı karın üstüne açtı. “Komutanım, kamp dere yatağında. Üç çadır, bir gözcü noktası.” Aras gözlerini hedefe dikti. “Baran.” Keskin nişancı Uzman Çavuş Baran Kaya çoktan nişan almıştı. “Gözcüyü görüyorum komutanım.” Aras: “Ateş emri yok. Sessiz gireceğiz.” Tim yeniden hareket etti. Karın üstünde mümkün olan en sessiz şekilde ilerliyorlardı. Eğitim yılları boyunca öğrendikleri her şey şimdi refleks olmuştu. En arkada yürüyen Uzman Onbaşı Efe Yıldız nefesini yavaşlatıyordu. Sıhhiye çantası omzundaydı. Yanında Uzman Çavuş Ali Tunç vardı. Ali fısıldadı: “Efe, döner dönmez izin alacağım.” Efe gülümsedi. “Yine mi nişan?” Ali: “Bu sefer olacak.” Efe: “Geçen sefer de aynısını demiştin.” Ali hafifçe güldü. Ön tarafta Aras elini kaldırdı. Hedef görünmüştü. Dere yatağında küçük bir kamp ateşi sönmek üzereydi. Bir gözcü sigara içiyordu. Baran’ın parmağı tetikteydi. Aras el işareti verdi. Tim ikiye ayrıldı. Mert sağdan, Aras soldan yaklaşacaktı. Kerem diz çöktü ve telsizi hazır tuttu. Ali çantasından plastik kelepçeleri çıkardı. Her şey saniyeler içinde olacaktı. Aras üçe kadar parmak kaldırdı. 3… 2… 1… Gözcü sessizce etkisiz hale getirildi. Tim çadırlara girdi. Kısa bir boğuşma sesi. Sonra sessizlik. Operasyon bitmişti. Beş dakika sonra kamp tamamen kontrol altındaydı. Baran çevreyi gözetliyordu. Mert: “Temiz komutanım.” Aras derin bir nefes aldı. “Güzel iş.” Efe çadırları kontrol ederken: “Yaralı yok.” Kerem: “Telsiz temiz.” Ali: “Patlayıcı yok.” Aras kısa bir süre gökyüzüne baktı. Yıldızlar hâlâ aynıydı. Ama her görevde insan biraz değişiyordu.