Bu günlüğü aldım çünkü denilene göre yazmak içini boşaltırmış.
Bende tam tersi etki yarattı gerçi, kendi içimde daha çok boğuluyor, kendime daha çok kızıyorum.
Yine de yazmaktan geri kalamıyorum, bağımlılık gibi bir şey.
Bazen kendi kendime diyorum ki "kendimk kötü hissediyorum"
Daha sonrasında ekliyorum "ne zaman tam olarak iyi hissettim ki?"
Bir önceki günlük girdisini 26 yı 27 ye bağlayan gece yazdım. Şuan saat 3:48 ve ağlayamadığım gerçeği ile yüzleştikten yaklaşık üç saat sonrası falan olması lazım. Normalde kendimi erken yatmaya ve erken kalkmaya alıştırmıştım fakat iki ya da üç gündür bu pek de mümkün görünmüyor gibi.
Biraz düşüncelere daldım, içimde fırtınalar kopsa dahi bir sakinlik de var üzerimde bunun sebebini anlayamadım.
Aslında düşündüğüm şeyler yüzünden gözlerim adeta nehir gibi akar gider zannediyordum fakat olağanca sakinim. Bu bir kabulleniş mi? Artık aynı şeylere ağlamaktan yorulmak mı? Yoksa iyileşmek mi?
Her harikulade iyileşmek diyemezdim buna çünkü kendimi görmeye hala katlanamıyorum çünkü hala kiloluyum.
Kilolu demişken sanki bir avutma cümlesi gibi sevgilim ve arkadaşım ben kiloluyum dedigimde onlar hep hayırr değilsin ya da o kadar da değilsin ya da kendine haksızlık ediyor gibisin derler. Belki de kendimden o kadar çok nefret ediyorum ki kendimi olduğumdan çok daha kötü halde görüyorum veya beni sevdikleri için beni olduğumdan daha iyi görüyorlar.
Kilolu demişken gelin sevgilimin annesinin bana güzel kız ama dediği cümleyi aktarayım.
Güzel kız ama biraz kilosu var, verse çok daha iyi olur. Sen onu ikna edersin
Ben sanki hissetmiş gibi ona annen beni kilolu buldu değil mi? demiştim.
Çok utana sıkıla ve belki de yanlış anlayacağımı bilerek söyledi bu cümleyi ve hemen akabinde ekledi o zamanında çok kiloluydu ve çok sıkıntılar çekti sonrasında kafasına kilo vereceğim diye taktı ki verdi de hala daha uğraşıyor bence yaşadığı zorluklardan senin hakkında böyle dedi yanlış anlama kötü olarak demediğini biliyorum dedi.
En azından birinin bana karşı dürüst olduğunu gördüm her ne kadar arkamdan demiş olsa bile.
İşte kilomla ilgili yorum yapan, sanki bilmiyormuşum ve çok kolaymış gibi bana zayıflasam çok iyi görüneceğimi ciddi anlamda söyleyen tanıdığım kişiler :
Ananem, teyzem, bazı uzak akrabalar, arkadaşlarım, abim ve sevgilimin annesi.
Ablasının bu konuda yorum yapmadığını söyledi fakat içini bilemeyiz değil mi?
Bu arada sevgilim söylediği konuda belki haklı olabilirdi çünkü zamanında bana daha beni görmeden telefonda kilosunun sorun açtığı sağlık sorunlarını anlatmıştı. Ama neden hiç haklı olamayacağı gerçeğini düşünmüyoruz? Bunu şuan bu gece düşünmeye başladım. Bunu duymak canımı acıttı ama ben benzer durumlara kendimi çok daha önceden hazırlamıştım daydreaming ile.
Sorun şu ki ağlamadım.
Evet, yine.
Bunu duyunca ağlardım ama ağlamadım.
Bunu duyalı baya oldu ve hala daha ağlamadım.
Moralim çok bozuk ama
Gerçekten canımı acıtıyor
İnsan içine çıkmak istemiyorum
Ben olduğum halimden memnun değilken zayıflasan efsane bir şey olursun laflarını duymak istemiyorum.
Yeter artık, neden herkes sadece kendi işine bakmıyor?
Her şeyden çok sıkıldım
Gösterişlerden
Zayıflığını bir zafermiş gibi paylaşanlardan
Duygularım konusunda, yemek yeme konusunda, kilolu olmak konusunda suçlu hissetmekten
Hicbir sey basaramamaktan
Bir ise girememekten
Kitabımın okunmasını sağlayamamaktan
Her şeyden.
Ama her şeyden
Çok yoruldum
VeVe
Sıkıldım
İyileşmek için bir çaba gösteremeyecek kadar
Çok yorgunum
Kimse susmuyor
Herkes sadece
Umarım ise girersin
zayıflarsan efsane gözükürsün
Demeyi bıraksın artık
Gözümden tek bir damla yaş döküldü
Gerisi yok
Nolur susun artık
Yaşamak istiyorum
Nolur susun
Susun