Böyle oluyor işte, inanamazsın ama tam olarak da böyle oluyor.
Neden her kötü hissettiğimde yazıya başvurduğumu bilmiyorum fakat biraz da olsa iyi hissettiriyor. Bu zamana kadar gördüğüm çoğu yazar da aynı bu şekilde kendini çıkmazda hissettiğinde yazıyor.
Ama ben yazar değilim, hayır, olamam da.
Geçenlerde bir kız gördüm, 14 yaşındaymış kitapları basılmış imza günü vs.
14 yaş için çok büyük bir başarı, şimdi oturdum ve düşündüm 25 yaşında istediğim başarıyı aslında 14 yaşındaki birinin başarmışlığı altında ezilerek.
Hayır yanlış anlamayın, başarırsını kıskanmadım oldukça takdir ettim hatta gurur duydum asla tanımadığım bir kızdan.
Sorun o değil sorun benim 25 yaşına kadar asla bir şey başaramamamda, annem aksini iddia etse bile.
Ve şimdi 25 yaşındayım ve evde oturuyorum tabiri caizse bu kendi yaşıtlarım ve hatta az önceki örnekte olduğu gibi kendimden küçük kişilere kıyasla belki de bu bir tür asalaklıktır.
Hala daha babamdan veya annemden harçlık almak zorundayım istediğim kitapları alabilmek için. Bir seri almayı düşünüyordum, o seriden iki tane kalmış sıfır olarak ve başka hiçbir yerde yok. İkinci el fiyatı sıfır fiyatından bile daha pahalı (ne kadar ironik) ve iki tane kalınca panik yaptım almazsam bir daha alamam diye. Sağolsun kardeşim paranın çoğunu ödedi almam için.
Fakat kendimi huzursuz hissettim,
Sanırım böyle yetiştiğimden dolayı,
Anneme söylemeye karar verdim.
Almak istiyorum ama sahiden alacak mıyım?
Annem hastanede ananemin yanında, ilk başta ağlıyorum diye kızdı bana almak istedim diye de çünkü bu ay yeterince kitap almışım (onun dediğine göre 10klık bir alışveriş) ama sonra bana al dedi.
Babamı aradım sonuçta parayı bana o veriyordu ama şuan parayı harcamak istediğim başka hiçbir yer de yoktu.
İlk başta -sanırım şaka amaçlı- bana iyi bir daha para vermeyeceğiz. Sonrasındakk ses tonu biraz kızmış gibiydi kızdın mı dedim ama inkar etti.
Nasıl edebilirsin ki sesinden belli.
Ve evet işte nasıl olduğuna inanamazsınız ama oluyor işte.
Yine ağlıyorum.
Ama bir şey diyim mi içimden bir ses kötü niyetli olmadıklarını biliyor.
Kardeşim kızdı senin paran harcanacağını sen bilirsin diye.
En büyük destekçim de o.
Şimdi ağlıyorum diye babam gülerek geldi ve sarıldı ben sana kızmadım ki diye.
Annem de olsa muhtemelen aynısını yapardı.
Fakat ben yine aynı durum olduğunda yine bu şekilde hissedeceğim ezik ve çaresiz.
Hesap vermek zorunda gibi.
Kimse hesap vermemi istemese bile.