Üç günün sarsıntıları hala devam ediyor. Kendimi hala kötü hissediyorum NF - Only dinledim bugün bayadır dinlemiyordum fakat son birkaç gündür aklıma takılıyordu bir yerde denk geldiğim için. Bugün bir de paylaştığım videomu tekrardan izlemeye karar verdim farklı birinin videosunu görünce çünkü o da hemen hemen benim gibi görünüyordu. NF ile de benzer olaylar yaşadığımı fark ediyordum bazı şarkılarından bu tarz ufak denk gelişler ve insanların nasıl başa çıktığını görmem biraz da olsun Only şarkısındaki gibi hissettiğimde bana cevapmış gibi geliyor.
No, I can't be the only one who's lonely tonight
No, I can't be the only—
There's gotta be somebody out there
There's gotta be somebody somewhere
That needs company, and it's comforting to know, know
Peki ya sevgilimin ve arkadaşımın bana söyledikleri o sözler ve yakınlık kurduğum bu kişilerin ışığı altında bir daha bu videoyu izlediğimde bir şey değişti mi?
Cevap : Asla. İnanılmaz kilolu ve iğrenç gözüküyorum bunun izahını bile yapamıyorum korkunç görünüyorum.
Sonra ise ders çalışmayı bıraktım evet öğretmen olamadığım için açıktan farklı bir üniversite okuyordum.
Çalışmak istemedim oraya dönmek bir yük gibi geldi. Ben de sosyal medya platformunda takıldım.
Birileri kitap tanıtımını yapmış birileri kitaplarınızı atın okuyup yorumlayayım demiş (bunlara inanmaktan vazgeçtim çünkü daha önce hiç olmadı bana yardım)
Ve sonra, o çok bilinen ve okuyan yazarları gördüm.
Biraz moralim bozuldu, hayır kıskanmadım.
Sadece, hiçbir zaman öyle çok sevilen ve okunan ve kitabı basılan biri olmayacağımın farkındalığı her zaman ağır bir yük gibi yüreğime oturuyor.
Dedim ki, zaten ilk amacım yazar olmak ya da tanınıp okunmak değildi, niye bu kadar acıtıyordu ki?
Evet yazdığım zaman ağlıyordum fakat yazmayı bıraktığımda ağlamam kayboluyordu ve yazmaya başlamadan önceki halimden biraz da olsa iyi hissediyordum ve en büyük motivasyonum buydu.
Ama yine de neden görülüp okunmasını ve basılmasını istiyordum?
Asla büyük bir yazar olamayacağım,
Hayır,
Asla bir yazar olamayacağım.
Bende o ışık yok, ne diye okunayım ki?
Herkes bir şeyler yazar her zaman benim özelliğim ne?
Hiçbir şey.
Hatta eksi yönleri bile olabilir.
Ama ilk defa bir günlüğü yazarken ağlamıyorum, ne garip değil mi?
Yüreğim paramparça,
Hiçbir şeye inancım yok,
Kendimden hala nefret ediyorum ve
Yazdığım kitaplar okunmayacak,
Çektiğim videolar izlenmeyecek,
Kimse beni dinlemeyecek,
Çok da önemli biri değilim.
Böyle hissediyorum ama
Neden ağlamıyorum?