Dün öğretmenler günüydü. Kimsenin kutlamasını istemedim çünkü hak etmiyordum bile. Çalışmıyor daha doğrusu çalıştıttırılmıyor, bir tane bile öğrencinin hayatına dokunamıyorken nasıl kendime öğretmen diyebilirdim ki? Yine de kutlayanlar oldu teşekkürler evet hak etmiyorum umarım girebilirsin evet teşekkürler.
Umudum yok, öğretmen olmaya belki de hiç layık olmadım.
Dün sosyal medyaya bakmak istemedim ama baktım ki bakmasam bile bugün de önüme düşenler oldu.
Hediye alınmış, öğrencileriyle fotoğraf çekilmiş veya bir tahta önünde öğrencilerinin fotoğrafını paylaşan arkadaşlarım vardı.
Sadece baktım, gülümsedim ve kafa salladım.
Umursamamaya çalıştım.
Sonra ise gözlerim doldu.
Bir tanesi ile yakın zamanda konuşmuştuk ve o da öğretmenler günümüz kutlu olsun dedi ve umarım girebilirsin.
Umarım
Umarım
Umarım
Umarım
Umarım
Umarım
Her seferinde daha fazla acıtıyor.
Suçlayamam onların tuzu kuru diye ama bir gün bile hiçbirisi benim çektiğimi çekmedi.
Direkt okullara alındılar.
Atama olmadan.
Umarım sen de girersin.
Umarım
Umarım
Umarım
Umarım
Umarım
Umarım
KESİN SESİNİZİ ARTIK BENİM ARKADAŞIM BİLE YOK SİZ DE DEĞİLSİNİZ HER ZAMAN SADECE SİZDİNİZ ÖNEMLİ OLAN SİZ SİZ SİZ BU SÖYLEDİKLERİNİZ BİLE BUNU BELLİ EDİYOR.
HEM YAPAYALNIZIM HEM DE
Önceden hep öğretmen olma isteğimi gerçekten kalbimden geçen tek bir duygu ile anlatıyordum "ben bir boşluktayken beni öğretmenim kurtardı ve ben de diğer öğrencileri kurtarabilmek için öğretmen olmak istiyorum. "
Evet, daha KENDİMİ bile kurtaramadım ne öğrencisinden bahsediyoruz.
Sefil bir haldeyim, berbat bir vücut, hiçbir işe yaramayan öğretmen
Ve evde bomboş oturan bir kız ve sevgili.
Ben ne işe yararım ki?