Yemek yemenin yarattığı suçluluk hissiyatı ile başa çıkmak zor. Şimdi ise herkes dışarıdayken acıktığım için zaten halihazırda yeni pişmiş yemeği yemeğe koyulacakkan abimin de mutfakta olduğunu gördüm. "Sende mi yiyeceksin?" Dedi bana ve kendisinin çok kilo aldığını, az yiyeceğini de ekledi. Artık iş yerinde herkes vücuduma bakıyor çok kilo aldım diye de ekledi. Aslında almamıştı, bunu bir mütevazilik göstergesi için ya da iltifat olsun diye söylemiyordum. Önceden çok daha kiloluydu fakat bu ameliyat olduğu ve hareket edemediği içindi. Bunu içine dert etti ve kilo verdi fakat karnının da ufak bir sarkmasına yol açtı. Bu yüzden kendisine kilolu diyor fakat değil ama bu onu göremiyor. Beraber yemek yerken bana da kaseden yememi önerdi, hiçbir şey söylemedim fakat kabul etmediğimi belli ettim. Bana daha önceden de hep kilo vermemi, eğer iş hayatına girebilirsem bana kilomun sorun olacağını, iş görüşmelerinde de sorun olacağını hatta kendisinin denk geldiği bir anı olan "bir gün kilolu bir kız iş görüşmesine geldi ve her şey iyiydi ama arkasından çıkarken onu aşağıladılar" Sanırım bunu yapan da bir kadındı ve sanırım o kadını işe almadılar. Bana bunlarla karşılaşmamam için bir an önce yemeği azaltmamı ve kilo vermemi önerdi. Kilolu olmaktan ben de hoşlanmıyorum fakat toplumda bu şekilde görülmesinden de hoşlanmıyorum. Mesela ben "kiloluyum fakat yemek yediğim için değil, herkes yemek yediği için kilolu olmaz" tarzında her zamanki savunmama -ki bu doğru çünkü kendime ait olan tüm kilolar bana anemi ilaçları yüzünden geldi- cevaben "bana yalan söyleme gece gece yiyorsun noodleları sonra böyle diyorsun inanır mıyız?" demişti yabancı birisi. Hoş, dersin ki "bu ne cüret?" ama kendimi ona kanıtlamama gerek yok diye düşünüyorum. Hayır aslında çok komik, gerçekten yemeği fazla kaçırabilseydim eğer bunun doğru olacağını düşünürdüm fakat ilginç bir şey paylaşayım seninle yemek yerken benim bir süre sonra midem ağrıyor, bu da benim aslında çok yemek yememi engelleyen bir şey. Ama toplum böyle görmüyor bu yüzden en ufak bir yemekte ya da en ufak bir canım çektiği için yediğim bir tatlıda her zaman gözleri oluyor ve her zaman "az ye kilo alırsın" lafını işitiyorum. Bunu bazen kendi ailemden de duymak can sıkıcı olabiliyor zira nedense bugün doymadığım için -kaç gündür on iki saatte bir ya da yirmi dört saatte bir yediğim için de olabilir tabii bazen de sabah akşam yedim- ikinci tabağı almak için abimin gitmesini bekledim çünkü suçlu hissediyordum.
Şimdi ise midem yanıyor fakat bunun sebebinin yemek mi yoksa hissettiğim suç mu olduğunu bilmiyorum.
Az önce de birkaç damla göz yaşı düştü ama şuanlık normalim.
Özür dilerim kilolu olduğum için ve kilo veremediğim için de.
Bu durum gittikçe daha kötü hal almaya başladı çünkü insan içine çıkmak isteyemiyorum çünkü kıyafetlerim ve bedenimden utanıyorum.
Özür dilerim zayıf olmadığım için.
Özür dilerim standartlara uyumadığım için.
Gözlerimden yaşlar yine süzülüyor.
Ama önemli değil, dışarı çıkmadıkça daha da tembelleştim ama önemli değil.
Özür dilerim.