Sabah gözlerimi açtığımda oda her zamankinden daha farklı gelmişti.
Hani bazen hiçbir şey değişmez ama senin içindeki hava değişir ya… işte öyleydi.
Yorganın içinden çıkmak istemedim bir an. Ama gün onu çekip aldı. Perdelerden sızan ışıkla birlikte doğruldum, saçlarımı toparlayıp mutfağa geçtim.
Kettle’ı açtım. Ev sessizdi.
Kahvemi alıp evi toparlamaya başladım. Kutular, yarım kalmış yerleşmeler, açılmamış koliler… her şey “yeni hayat” gibi görünüyordu ama içinde bir şey hâlâ eski gibiydi.
Öğlene doğru telefonuma baktım, kısa bir an durdum, sonra hiçbir şey olmamış gibi devam ettim. Sanki içimdeki o huzursuzluğu görmezden gelmek daha kolaydı.
Akşama doğru güneş eğilmeye başlayınca evin ışığı da değişti.
Ve o an…
Bodrumdan gelen bir ses.
Çok net değildi. Ama yok sayılacak gibi de değildi. Sanki biri yanlışlıkla bir şeye dokunmuş gibi… çok hafif bir tıkırtı.
Kız önce dondu.
Sonra yavaşça nefes aldı.
“Ev eski… normaldir,” diye geçirdi içinden.
Ama ayakları yine de merdivene doğru gitti.
Bodrum kapısının önünde durdu. Elini uzattı… ama açmadı.
İçeriden bu kez çok daha net bir şey geldi.
Bir şey düşmüş gibi değil…
Bir şey özellikle hareket etmiş gibi.
Tam o anda içeriden çok kısık bir ses duyuldu.
Ve o ses, onu olduğu yerde sabitledi.
Çünkü bu bir hırsız gibi değildi.
Daha çok… saklanmayı bilen biri gibiydi.
Kız bir adım geri çekildi.
Ve bodrumun kapısı, sanki içeriden biri tam o anda nefesini tutmuş gibi… tamamen sessizleşti