Merhaba sevgili okurum. Nasılsın? Umarım iyisindir. Özledim yine seni. Ne kadar oldu görüşmeyeli? Çok olsa gerek ya da bana öyle geliyor zaman algım olmadığı için. Neler yapıyorsun bakalım? Nasıl gidiyor hayat? Umarım güzeldir. Güzel olmasa bile umarım düzelir.
Bugün seninle ebeveynler hakkında konuşalım biraz. Anne-baba figürleriyle ilgili yani.
Hiç düşündüğün oluyor mu sevgili okurum, bazen onlarla konuşurken ya da tartışırken hanginiz ebeveyn hanginiz çocuk diye? Hiç soruyor musun bu soruyu kendine?
Şöyle bir düşün. Eminim fark edeceksin. Tek bir anı bile olsa var orada bir şeyler, biliyorum. Bir tartışmanın ortasındasın ebeveyninle/ebeveynlerinle ve sanki bazen büyük senmişsin gibi hissediyorsun. Kal o anıda, izle uzaktan. Sanki çocuk olan anne babanmış gibi hiç düşünmeden konuşuyor, ağzına geleni sayıyor. Senin duygularını görmüyor ya da fark etmiyor. Biliyorum can yakıcı bir anı ama biraz daha kal burada. Şimdi kendini gözlemle. Belki kendini açıklamaya çalışıyor, belki susuyor, belki gözlerin dolu öylece bekliyorsun.
Neden böyle sevgili okurum? Bu neden böyle? Neden susan sen olmak zorundasın? Neden hakkını savunduğun zaman suçlu sen oluyorsun? Neden? Hiç düşündün mü bunları.
Belki bu susmaya saygı diyeceksin ama susmak saygı değildir sevgili okurum, susmak alttan almaktır. Ebeveyninin yapmasın gereken şeyi senin yapman saygı değildir. Hatta, üzgünüm ama gerçek bu, burada olan şey ebeveyninin sana saygısızlık yapmasıdır. Bu sana yapılan bir suistimaldir en kaba tabirle. Çünkü ebeveyn olmasını kullanır, senin sessiz durmandan ya da onlar kadar baskı yapmamandan yararlanır. Belki bağırır çağırır, belki ağzına geleni sayar, belki kötü sözler kullanır, belki de olmaması gereken başka şeyler.
Neden böyle yapıyorlar sence sevgili okurum? Bunu farkında olarak mı yapıyorlar yoksa sinir anıyla mı? Veya her ikisi de mi? Yoksa belki de kendi ebeveynlerinden zamanında çıkaramadıkları hırsı bizden çıkarmak için mi? Neden sence? Bu konudaki yorumunu, düşünceni bekliyorum.
Farkında olsalar da olmasalar da bu yaptıkları hiç hoş bir şey değil. Biz ebeveyn olmadan ebeveyn olmak zorunda değiliz veya ebeveyn olalım olmayalım bizden büyük, aklı başında olduğunu iddia eden birinin bize kendi çocukmuş gibi davranmasına maruz kalmak zorunda değiliz. Bunun ebeveynimiz olup olmaması fark etmez.
Bunu belki sinir anıyla yapıyorlar, belki günün stresiyle, belki canlarının sıkıldığı bir şeyin tetiklemesiyle ama kimsenin kimseye böyle davranma hakkı yoktur.
Çocuk olan ya da daha küçük olan biz olduğumuz halde bizden büyük olan karşı tarafın öfkesini kontrol edemeyip tam tersine bizim kontrol edebilmemiz çok saçma. Çocuk olan bizken karşı tarafın ağzına her geleni sayıp bizim alttan almamız çok saçma. Çocuk olan bizken, hata yaparak her şeyi yeni öğrenen bizken her konuda her hatamızla yargılanmamız çok saçma. Sürekli olgun davranması gereken tarafta kalmak zorunda olmamız çok saçma. Ailede ebeveyn gibi davranmak zorunda olmamız çok saçma...
Şimdi sen konuş sevgili okurum, ebeveynler mi çocuk mu? Senin yapmak zorunda kaldığın şeyler ne? Senin maruz kaldığın şeyler ne? İstersen yorumlarda, istersen e-postamda buluşalım. Belki senin bana anlattıklarını yazıya ekleme yaparım isimsiz olarak, sen istediğin sürece.
Kusura bakma sevgili okurum, kavuşma yazım biraz iç dökmeli, biraz öfkeli oldu. Bir dahaki sefere daha güzel bir yazıda buluşmak umuduyla.
Sevgilerimle.
Bu konu biraz Can abiden(Instagram adresi) biraz da benim içimde birikenlerden ortaya çıkmıştır.
