Öğle arasında Demir'le okul bahçesinde yürüyorduk. Hava güzeldi ve bahçede birçok öğrenci vardı.
Demir her zamanki gibi rahat görünüyordu. Ben ise insanların bize bakıp bakmadığını düşünüyordum.
Birden Demir'in arkadaş grubuyla karşılaştık.
İçlerinden biri bizi görünce sırıttı.
"Vay vay..."
Demir iç çekti.
"Başlamayın."
"Neden? Sadece yürüyorsunuz."
Diğerleri gülmeye başladı.
Ben utanıp yere baktım.
Arkadaşlarından biri bana seslendi:
"Emre, bu çocukla nasıl baş ediyorsun?"
Demir hemen cevap verdi.
"Gayet iyi baş ediyor."
"Biz yıllardır edemiyoruz."
Ben istemeden güldüm.
Demir bana bakıp gülümsedi.
Arkadaşlarından biri bunu fark etti.
"İşte bundan bahsediyorum!"
"Ne?" dedi Demir.
"Sen eskiden böyle gülümsemezdin."
Demir omuz silkti.
"Belki artık daha mutluyumdur."
Bu söz üzerine yüzüm iyice kızardı.
Arkadaşları da bunu fark etti.
"Bak, Emre yine utandı."
"Tamam, yeter," dedim.
Onlar kahkaha atarken Demir yanıma biraz daha yaklaştı.
"Boş ver."
"Kolay senin için."
"Neden?"
"Çünkü utanmıyorsun."
Demir güldü.
"Doğru."
"Hiç mi utanmıyorsun?"
Bir an düşündü.
"Senin yanında bazen."
Şaşkınlıkla ona baktım.
Demir bunu görünce gülümsedi.
"Demir!"
"Ne var?" dedi Demir.
Çocuk bana bakıp sırıttı.
"Bence Emre senden korktuğu için seninle çıkıyor."
Bir anda etraf sessizleşti.
Ben durdum.
Demir'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
Arkadaşları hâlâ gülüyordu.
Sonra Demir bana döndü.
Şaşırtıcı şekilde sesi ciddi çıkmıştı.
"...Gerçekten mi?"
İlk kez onu böyle tedirgin görüyordum.
Sanki cevabı duymaktan korkuyordu.
Arkadaşları da susmuştu.
Ben derin bir nefes aldım.
Sonra Demir'e baktım.
"Eğer senden korksaydım..."
Demir gözlerini benden ayırmıyordu.
"...şu an yanında yürümezdim."
Kimse konuşmadı.
Ben devam ettim.
"Eskiden bana yaptığın şeylerden hoşlanmıyordum."
Demir'in bakışları yere kaydı.
"Ama şimdi yanında olmayı ben seçiyorum."
Arkadaşlarının yüzündeki gülümseme kayboldu.
Demir ise şaşkın görünüyordu.
"Emre..."
Ben utanmaya başlamıştım ama durmadım.
"Senden korktuğum için değil."
"Neden o zaman?" diye sordu Demir.
Yüzüm kızardı.
"Çünkü senin yanında kendimi mutlu hissediyorum."
Bahçedeki sessizlik daha da arttı.
Arkadaşlarından biri yavaşça:
"Oha..."
dedi.
Ben yerin dibine girmek istiyordum.
Demir ise birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
Arkadaşlarına döndü.
"Tamam."
"Ne tamamı?" dedi biri.
"Bu tartışmayı kazandım."
Arkadaşları aynı anda itiraz etmeye başladı.
Ben utanıp yüzümü kapatırken Demir hafifçe güldü.
Sonra sadece bana bakıp:
"İyi ki sordum."
dedi.
