Bölüm 2

Telefonum titredi. Pantolon giymemeyi övme yarışmasını Bora kazandığı sırada ekranıma bir bildirim düştü. "Ezgi" yazıyordu üstte — sınıf arkadaşım. Pek samimi sayılmayız ama yazın başında birkaç kez buluşmuşluğumuz vardı. > Ezgi: Miraaa, bu akşam bizimkiler şehir dışında, Merve de geliyor. Kızlar gecesi! 20:30'da bende, olur mu? 💅✨ Gülümsedim. Bora'nın vantilatöre yüzünü sokup robot sesiyle “Ben bir uzaylıyım Miraaa” dediği ana denk geldiği için ona cevap vermek yerine mesajı açtım. Ama bir şey garipti. Ezgi normalde üç emoji kullanan biri değildi. Ve saat... 20:30? Ezgi hep 22.00’ciydi. Ama asıl garip olan mesajın sonuna eklenen bir şeydi. Sildi sandım önce ama silinmemişti. Mesajın hemen altında, telefonun kendi yazılımında olmayan bir fontla yazılmış ikinci bir satır vardı. > “Yalnız git.” Bir an donup kaldım. Ezgi’nin mesajı mıydı bu? Yoksa… yoksa bu başka bir şey miydi? Kendi kendime güldüm. Çok sıcak, ondan oldu. Gözlerim yandı belki de. Telefonu kapattım. Bora'ya baktım. "Ben bu akşam çıkıyorum, kızlarla buluşacağız." "Harika, ben de arkadaşları çağırıyorum o zaman. Ev partisi gibi bir şey yaparız," dedi. Kahkaha attı. “Evi yakmadan eğlenmek denen şeyi denemek istiyorum bu kez.” Hızla odama çıktım. Hâlâ içimde bir huzursuzluk vardı ama bastırmak kolaydı. Üzerime yazlık bir elbise geçirdim, saçımı dağınık bir topuzla topladım. Tam aynaya bakarken telefonum bir kez daha titredi. Bu kez mesaj yoktu. Sadece bir bildirim: > “Konum paylaşımın aktif edildi.” Yemin ederim, ben açmadım. Aşağıdan Bora'nın sesi geldi: "Hey Mira, ben pizza söylüyorum. Baharatlı mı istiyordun yoksa hâlâ o ilginç mantar sevdan mı sürüyor?" İçimi bir ürperti kapladı. Dışarıda normal bir yaz gecesi. Evde sıradan bir yaz yalnızlığı. Ama telefonumda sıradan olmayan bir şey vardı. Ve bu daha başlangıçtı.