Bölüm 1

"Annemler kapıdan çıkarken arkamdan 'Sakın evi yakmayın!' diye bağırdı. Gülümsedim. Çünkü biliyordum: bu ev, onun sandığından çok daha tehlikeli bir yer olacaktı." Ev sessizdi. O kadar sessizdi ki, buzlu limonatamdan düşen bir damla, mutfak tezgâhında yankı yaptı sanki. Koca villada, devasa salonun köşesindeki vantilatör tek başına çalışıyor, rüzgârı değil ama zamanın geçtiğini hissettiriyordu. Üç saat olmuştu gideli. Annem, babam, onun karısı, onun kocası... yani kim kimdi hâlâ tam çözebilmiş değilim ama sonuç olarak herkes, o lüks tatillerinin peşine düşüp beni burada Bora ile baş başa bıraktı. Bora... Üvey abim. Ama "üvey" kelimesini her duyuşumda içimden bir şeyler çekiliyor. Çünkü o kelime, ne kadar uzak olduğumuzu değil; bazen ne kadar yaklaştığımızı hissettiriyor bana. Balkon kapısından içeri, Temmuz’un sıcaklığıyla birlikte o geldi. "Hey, Mira!" Sesi çatladı. Gıcık bir şekilde. Tipik Bora tarzı. “Evde kalmanın en güzel yanı ne biliyor musun?” Yüzüne bakmadan, bardaktaki eriyen buza odaklandım. “Ne Bora?” Gülümsedi. O sinir bozucu gülümsemesiyle. “Pantolon giymek zorunda olmamamız.” Göz devirip koltuğa gömüldüm. İşte Bora’yla yalnız kalmanın ilk saatleri böyleydi. O hep bir şaka yapacak, ben onu görmezden gelecek, ama sonra ikimiz de gülmeye başlayacaktık. Çünkü bizimkisi garip bir bağ. Ne tam abi-kardeş, ne de yabancı. Arada bir yerlerde, ama fazlasıyla gerçek. Ev yazla doluydu. Hissedilen sıcaklık 35 derece, klimalar açılmadan dayanmak mümkün değildi. Her şey serbestti artık. Kural yok, saat yok, yetişkin yok. Ama kimse bize şunu söylememişti: sessiz evler bazen sır saklar. Ve bu ev, sadece yaz güneşini değil... başka bir şeyleri de içeri sızdırıyor gibiydi.