Bölüm 3

Merdivenlerden inerken telefon hâlâ elimdeydi. Parmaklarım ekrana sabitlenmiş gibiydi. Konum paylaşımı kendi kendine nasıl açılmış olabilirdi? Bir yazılım hatası, evet. Olabilir. Belki de öyle olmalıydı. Bora hâlâ salondaydı. Playstation kolunu yere fırlatmış, televizyon ekranına mırıldanıyordu. “O kadar vuruyorum hâlâ headshot atmıyor… Bu oyun yalan.” Beni fark ettiğinde gözlerini kısmıştı. “Gitmeye bu kadar mı heveslisin?” Duraksadım. “Ne demek?” Omzunu silkti ama ses tonu değişmişti. Artık şakacı değil, dikkatliydi. “Sadece… garip. Şu an saat yedi. Sen genelde dışarı çıkmak için bu kadar erken hazırlanmazsın. Hele Ezgi çağırıyorsa.” Bora beni düşündüğünden çok daha fazla izliyordu demek. Bir şey söylemeden karşısındaki koltuğa oturdum. Elimde hâlâ telefon. “Mesajı göster,” dedi birden. “Oha, hayır. Bu kadar paranoyak olma,” dedim ama suratımda bir gülümseme yoktu. Telefonu elimden aldı. Parmakları mesajın üzerinde durdu, sonra o da fark etti. Yabancı fontla yazılmış, sistem dışı bir satır: > “Yalnız git.” Bora birden ciddileşti. “Oğlum bu… saçma. Ne demek yalnız git? Bu telefonun arayüzü değil bu yazı, bir uygulama falan da değil. Kime mesaj attın sen?” “Kime mesaj attım mı?” dedim, kaşlarımı kaldırarak. “Sadece gelen mesaj bu. Ben sadece çıkmak istedim.” O anda Bora’nın ses tonu değişti. “Hayır. Gitmiyorsun.” “Bora saçmalama—” “Hayır, Mira. Bu garip. Sana açık açık ‘yalnız git’ demişler. Birinin seni yalnız yakalamaya çalıştığını söylüyor bu satır. Hiç tanımadığım bir tipin evine gitsen gam yemem ama bu Ezgi. Ezgi bile değil gibi. Emin misin o attı?” İçim sıkıştı. “Yani... emin değilim. Ama neden bana böyle davranıyorsun? Sadece bir mesaj.” Bora gözlerimin içine baktı. O anda o agresif, şakacı çocuk gitmişti. Yerine... başka biri gelmişti. Daha önce görmediğim bir "abi". "Seninle ben kaldık bu evde. Sadece seni ben korurum şu an. O yüzden izin vermiyorum. Bu mesajın ne olduğunu öğrenmeden hiçbir yere gitmiyorsun." Yutkundum. “Senin arkadaşların gelecek ama...” “Silerim hepsini. Sadece söyle.” Bir sessizlik. Sonra hafif bir tebessümle: “Ya da beraber gideriz. Bak o zaman nasıl tek başına olmazsın.” İlk defa Bora'nın "kontrolcü" hâli güvende hissettirdi. Ve garip olan şu ki... o an gerçekten bir tehlike var gibi hissettim.