Bölüm 11 – Evinin Anahtarı
Aradan birkaç hafta geçmişti.
Mira ve Burak artık birbirlerinin günlük rutinlerinin bir parçası olmuştu.
Sabah "Günaydın." mesajı atılmadan güne başlanmıyor, akşam "Eve vardın mı?" sorusu sorulmadan gün bitmiyordu.
Mira bazen bunun ne zaman alışkanlığa dönüştüğünü düşünüyordu.
Ama cevabını bulamıyordu.
Cuma günü dersler beklenenden erken bitmişti.
Kampüsün kapısından çıktıklarında Burak gülümseyerek anahtarlarını salladı.
"Bugün bana gelir misin?"
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
"Evine mi?"
"Hı hı."
"Rahatsız etmem değil mi?"
Burak hafifçe güldü.
"Mira... Orası benim evim. Seni davet ediyorsam, rahatsız olmazsın."
Mira kısa bir sessizlikten sonra başını salladı.
"Tamam."
Burak'ın evi düşündüğünden daha sıcaktı.
Modern ama gösterişsizdi.
Kitaplarla dolu bir kütüphane, çalışma masasının üzerinde dağınık notlar, mutfakta yarım bırakılmış bir kahve kupası...
Mira etrafına bakarken gülümsedi.
"Burada gerçekten yaşıyorsun."
Burak kaşını kaldırdı.
"Neden öyle dedin?"
"Bilmiyorum."
"Daha lüks bir yer mi bekliyordun?"
"Biraz."
"Babamın parasıyla yaşayabilirdim."
Burak mutfağa yönelirken devam etti.
"Ama burası benim."
Mira onun bu cümlesini sevmişti.
Her şeyi kendi emeğiyle kurmak istemesi, Burak'ın en çok hayran olduğu yanıydı.
"Acıktın mı?" diye sordu Burak.
"Biraz."
"O zaman yemek yapıyoruz."
"Biz mi?"
"Evet."
Mira kahkaha attı.
"Ya ikimiz de beceremezsek?"
"En kötü dışarıdan söyleriz."
Yaklaşık bir saat boyunca mutfak tam anlamıyla savaş alanına döndü.
Un mutfağın tezgâhına dökülmüş, domatesler gelişigüzel kesilmişti.
Mira yanlışlıkla makarnayı tencerenin dışına dökünce ikisi de gülmekten kendini alamadı.
"Galiba şef olamayacağız." dedi Mira.
"Olmayalım."
"Niye?"
"Çünkü seni böyle gülerken görmek daha güzel."
Mira başını eğdi.
Burak bazen en beklenmedik anda, kalbini hızlandırmayı başarıyordu.
Yemekten sonra salona geçtiler.
Burak eski bir film açtı.
Mira koltuğun diğer ucuna oturunca Burak gülümseyerek sordu:
"Benden bu kadar mı uzak duracaksın?"
"Ne yapayım?"
"Buraya gel."
Mira utanarak yanına geçti.
Burak omzunu hafifçe ona yasladı.
Mira da başını onun omzuna koydu.
Film devam ediyordu.
Ama ikisinin de dikkati ekranda değildi.
Bir süre sonra Burak usulca konuştu.
"İyi ki geldin."
Mira gülümsedi.
"Ben de iyi ki gelmişim."
Akşam hava kararmıştı.
Mira eve gitmek için ayağa kalkınca Burak çekmeceden küçük bir anahtarlık çıkardı.
"Al."
Mira şaşkınlıkla baktı.
"Bu ne?"
"Evimin yedek anahtarı."
Mira'nın gözleri büyüdü.
"Burak..."
"Bir gün ben evde olmazsam kapıda bekleme diye."
"Bu çok büyük bir şey."
"Bence değil."
"Emin misin?"
Burak hiç tereddüt etmeden başını salladı.
"Çünkü burası artık sadece benim evim gibi hissettirmiyor."
Mira anahtarı avucunun içine aldı.
Küçücük bir metal parçasıydı.
Ama taşıdığı anlam, ağırlığından çok daha fazlaydı.
Burak ona güveniyordu.
Ve Mira, o gün ilk kez bir insanın hayatında gerçekten yer edindiğini hissetti.
Oysa ikisi de bilmiyordu...
Bir gün o anahtar, çekmecenin en arkasında unutulacak,
ama açtığı kapının ardındaki anılar, yıllar boyunca hiç kapanmayacaktı.