Ertesi sabah okula girdiğimde içimde garip bir huzursuzluk vardı.
Nedenini bilmiyordum.
Belki dün yaşananlardan, belki de onun son söylediği cümleden dolayıydı.
“Benden gerçekten uzak durmak istiyorsan söyle.”
O cümle bütün gece kafamda dönüp durmuştu.
Sınıfa girdiğimde ilk yaptığım şey ona bakmak oldu.
Yerindeydi.
Ama bu kez yalnız değildi.
Yanında sınıftan pek konuşmadığımız biri oturuyordu. İkisi de sessizce konuşuyordu.
Beni görünce konuşmaları bir anda kesildi.
Olduğum yerde durdum.
“Ne konuşuyordunuz?”
Yanındaki çocuk hemen ayağa kalktı.
“Bir şey yok.”
Sonra çantasını alıp sınıftan çıktı.
Kaşlarımı çattım.
“Ne oluyor?”
Bana baktı ama cevap vermedi.
“Hiçbir şey.”
“Az önce konuşuyordunuz.”
“Her konuştuğum şeyi sana anlatmak zorunda değilim.”
Bu cümle beklemediğim kadar ağır geldi.
Bir şey söylemeden yerime geçtim.
Ders başladı.
Ama sınıftaki sessizlik normal değildi.
Arada bir ona baktığımda gözlerini benden kaçırıyordu.
Teneffüste yanıma geldi.
“Az önceki için özür dilerim.”
“Önemli değil.”
“Önemli.”
Başımı kaldırdım.
“Ne saklıyorsun?”
Bir an durdu.
“Ben senden bir şey saklamıyorum.”
“Öyle görünmüyor.”
Tam cevap verecekken telefonuna bir mesaj geldi.
Ekrana baktı.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Ne oldu?”
Telefonunu cebine koydu.
“Hiç.”
“Kim yazdı?”
“Boş ver.”
Arkasını dönüp gitmeye çalıştı.
Kolundan tutmadım ama seslendim.
“Benimle ilgili mi?”
Durdu.
Uzun süre arkasını dönmeden öylece kaldı.
Sonra yavaşça bana baktı.
“Keşke olmasaydı.”
“Ne?”
Cevap vermeden sınıftan çıktı.
Peşinden gitmek istedim ama zil çaldı.
Derse döndüğümde masamın üzerinde küçük, katlanmış bir kâğıt vardı.
Etrafıma baktım.
Kimse bana bakmıyordu.
Kâğıdı açtım.
İçinde sadece bir cümle vardı.
“Ona güvenme.”
Kalbim hızlandı.
Kâğıdı hemen kapattım.
Başımı kaldırdığımda sınıfın arka tarafında az önce onunla konuşan çocuğu gördüm.
Bana bakıyordu.
Sonra gözlerini kaçırdı.
Ders boyunca aklımdan tek bir şey geçti.
Benden ne saklıyorlardı?
Son zil çaldığında herkes sınıftan çıkmaya başladı.
Ben de çantamı alıp kapıya yöneldim.
Tam çıkacakken arkamdan sesini duydum.
“Bekle.”
Döndüm.
Sınıfta sadece ikimiz kalmıştık.
Yanıma geldi.
Yüzünde ilk defa gerçekten korkmuş gibi bir ifade vardı.
“Bugün okuldan sonra hiçbir yere tek başına gitme.”
“Niye?”
Bir süre sustu.
Sonra cebinden bir kâğıt çıkardı.
Bana uzattı.
“Çünkü bunu sana vermek zorundayım.”
Kâğıdı aldım.
“Ne bu?”
Gözlerimin içine baktı.
“Okuyunca bana kızabilirsin.”
“Ne yazıyor?”
Başını eğdi.
“Benimle ilgili değil.”
Bir an durdu.
“Seninle ilgili.”
Ve sınıftan çıktı.
Ben elimdeki kâğıtla öylece kaldım.
Kâğıdı açmak için parmaklarımı uzattım.
Ama tam açacakken telefonum titredi.
Yeni bir mesaj vardı.
“O kâğıdı sakın açma.”