Size yeni bölüm getirdim
Keyifli okumalar. :)9
O gün her şey sıradan başlamıştı. Abimle evdeydik. Normalde abimle sohbetlerimiz hep samimi ve rahattı, ama o gün biraz farklıydı. Abim, masanın başında oturmuş, bana bir şey söylemek için nasıl başlayacağını düşünüyormuş gibi görünüyordu. Elimdeki kitabı kapatıp ona döndüm.
“Abi, ne oldu? Bir şey söyleyecek gibisin.”
Derin bir nefes aldı. "Defne, seninle önemli bir konuda konuşmam lazım."
Bir an için kalbim sıkıştı. Bu cümleyi duyduğumda genelde iyi şeyler olmazdı. “Tamam, söyle,” dedim, sesimdeki tedirginliği gizlemeye çalışarak.
“Bak, kardeşim,” diye başladı. “Seni çok seviyorum, bunu biliyorsun, değil mi?”
“Evet, tabii ki biliyorum. Ama neden böyle başladın?”
Gözlerime baktı, ciddi bir şekilde. “Son zamanlarda sanki biraz fazla dalgınsın gibi hissediyorum. Bunu fark ettim. Başka bir şeyle mi uğraşıyorsun, bir şey mi saklıyorsun benden?”
Bu sorunun nereye varacağını tahmin etmek zor değildi. İçimde bir anlık panik hissi oluştu. Mert’le olan ilişkimizi abime anlatmayı düşünüyordum ama doğru zamanı bulmak istemiştim. Şimdi böyle bir sorgulamayla karşılaşmak beni hazırlıksız yakalamıştı.
“Hayır, abi, dalgın değilim,” dedim. Ama sesim biraz titremişti.
“Defne, beni kandırma. Beni endişelendirecek bir şey yapmadın, değil mi?”
“Hayır, abi, neden seni endişelendirecek bir şey yapayım ki” diye tekrarladım ama bu sefer gözlerim dolmuştu. Abimin birden bu sorgusu, bu kadar üstüme gelmesi beni hem korkutuyor hem de üzüyordu. Ona yalan söylemek istemiyordum ama her şeyi bir anda söylemek için hazır da değildim.
Abim biraz daha yumuşadı. “Tamam, sana kızmıyorum. Ama unutma, seni korumak benim görevim. Eğer bir şey olursa, her zaman benimle konuşabilirsin.”
Başımı salladım, ama o an gözyaşlarımı daha fazla tutamadım. “Beni böyle sıkıştırma, abi,” dedim hıçkırarak. “Her zaman doğru zaman olmaz her şeyi anlatmak için. Ben de insanım, senin küçük kız kardeşin olsam da bazen bana da biraz alan tanımalısın.”
Emre şaşırmış görünüyordu. “Defne, seni üzmek istemedim,” dedi ama artık konuşacak durumda değildim. Gözyaşlarım yüzümden akarken odama gittim ve kapıyı kapattım ,normalde asla ağlamazdim ama bu ilişkiyi abimden saklamak ve beni birden bu kadar sorguya çekmesi burden ağlamama sebep oldu.
Telefonumu elime aldım, ne yapacağımı bilemeden bir süre baktım. Sonra, Mert’ten bir mesaj geldi.
Mert: “Güzelim, ne yapıyorsun?”
O an ona cevap yazmadım
Birkaç saniye sonra telefon çaldı. Mert arıyordu. Hemen açtım.
“Defne,” dedi o tanıdık, yumuşak sesiyle. “Neden ağlıyorsun? Anlat bana.”
“Mert, abim… Bilmiyorum, çok üstüme geldi. Her şeyi kontrol etmeye çalışıyor. Bana alan tanımıyor gibi hissediyorum.”
“Sana böyle hissettirmesi hiç iyi değil. Şimdi oraya gelmek istiyorum, güzelim. Yanında olmak istiyorum.”
“Mert, gerek yok,” dedim ama aslında içten içe onun burada olmasını istemiyor değildim. “Sadece konuşmak bile beni biraz rahatlattı.”
“Benim güzel kızım,” dedi. “Seni böyle üzgün görmek içimi parçalıyor. Her zaman yanında olmak istiyorum, bunu biliyorsun, değil mi?”
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Mert’in sesi, söylediği sözler, her şey içimi ısıtıyordu. “Biliyorum,” dedim. “Ve zaten bunun için seni bu kadar çok seviyorum.”
Mert bir an sustu, sonra sakin bir şekilde konuştu. “güzelim, senin mutluluğun benim için her şeyden önemli. Eğer abinin baskısı seni bu kadar yoruyorsa, konuşuruz. Ama her şeyin güzel olmasını istiyorum, senin yüzünün gülmesini istiyorum.”
“Mert,” dedim, sesim hala biraz hıçkırıklıydı. “Ben iyiyim. Sadece bazen her şey çok üst üste geliyor. Ama sen benim yanımdasın, bu bana yeter.”
“Her zaman yanındayım, güzelim. Seni asla yalnız bırakmam.”
Telefonu kapattıktan sonra içimdeki o baskı biraz azalmıştı. Mert’in varlığı, sevgisi, bana her şeyin geçeceğini hatırlatıyordu. Ve o an anladım: Ne olursa olsun, bu ilişki bana güç veriyordu. Emre’yle de zamanla her şeyi yoluna koyacağımı biliyordum. Ama o an, Mert’in bana hissettirdikleri, tüm korkularımı ve üzüntülerimi unutturuyordu.
Sizce Emre neden böyle yaptı bir şey mi öğrendi ?
