Arda, barda dördüncü kadehini söylemek üzereyken telefonu bir kez daha titreşti. Ece’nin mesajını görünce kadehi istemeden masaya geri bıraktı. Mesajı açıp okumaya başladı. Her kelime, içinde hafif bir umut kıvılcımı yakmıştı. Ece, onunla buluşmayı kabul etmişti, ama bu kendi şartlarında olacaktı.
Arda, bir süre düşündü ve kendini bir şekilde rahatlamış hissetti. "Bu, iyi bir başlangıç," diye düşündü. Kısa ve samimi bir cevap yazmaya karar verdi:
> "Ece, bu bana yeter. Ne zaman kendini hazır hissedersen, ben hazırım. Söz, bu kez sadece senin belirlediğin şekilde olacak. Teşekkür ederim."
Arda, mesajını gönderdikten sonra telefonu kenara koydu ve derin bir nefes aldı. Bu kez acele etmeyecek, Ece’nin sınırlarına saygı duymayı öğrenecekti. Bardaki içkisini bitirirken, yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Gelecekteki buluşma için içinde bir heyecan hissediyordu.
Arda’ya Gelen Yeni Mesaj
Arda, Ece’nin mesajına cevap verdikten sonra biraz rahatlamış, viskisini yudumlamaya devam ediyordu. Telefonu bir kez daha titreşti. Bu kez mesaj Murat’tan değil, Aslı’dan gelmişti. Mesajı açtı:
> "Merhaba Arda, Murat şehir dışında olduğu için sana yazıyorum. Üniversitedeki bir ödevim için biraz yardıma ihtiyacım var. Web tasarımıyla ilgili bir yazı yazmam gerekiyor ve Murat senin bu konuda bilgili olduğunu söyledi. Bana yardımcı olabilir misin?"
Arda, Aslı’nın kibar ve samimi üslubuna gülümseyerek cevap yazmaya başladı:
> "Tabii ki yardımcı olurum, Aslı. Lisede bu konuyla uğraşmıştım, ama sonrasında pek devam etmedim. Yine de elimden geleni yaparım. Ne zaman buluşmak istersin?"
Aslı hemen cevap verdi:
> "Çok teşekkür ederim, Arda! Yarın öğleden sonra senin için uygun mu? Evde çalışabiliriz ya da bir kafede buluşabiliriz."
Arda, memnuniyetle:
> "Yarın öğleden sonra evimde buluşabiliriz. Adresi Murat’tan alırsın. Çay ve kahve benden!" yazıp gönderdi.
Aslı, teşekkür ederek mesajı sonlandırdı. Arda, hem Murat’ın Aslı ile ilişkisine bir katkı sağlayacak olmaktan hem de birine yardımcı olabilmekten mutlu olmuştu.
---
Eve Dönüş ve Ufak Kazalar
Arda, bardan çıkıp eve doğru yürümeye başladı. Gece sokakları sessizdi, hafif bir rüzgar esiyordu. İçkinin etkisi hâlâ üzerindeydi ve bu, adımlarının dengesizleşmesine neden oluyordu. Bir an dikkatini kaybedip kaldırımdaki küçük bir taşa takılarak yere düştü. Yüzüstü düşmek üzereyken kollarını son anda yere koyup kendini durdurdu.
Ayağa kalkarken kendi kendine mırıldandı:
"Arda, sen gerçekten geceyi komediye çeviriyorsun!"
Üstünü silkeleyerek yürümeye devam etti. Ancak birkaç dakika sonra bu kez bir çukur fark etmediği için ikinci kez tökezleyip yere düştü. Düşmenin şiddetiyle dizleri biraz acıdı, ama bu kez de kendini tutamayarak kahkahayı bastı:
"Galiba evime kazasız belasız ulaşmak bugün mümkün olmayacak!"
Kalkıp yürümeye devam etti. Eve vardığında, bacaklarındaki birkaç morluğu fark etti ama hâlâ gülümsemekten kendini alamıyordu. Bu küçük kazalar, geceye bir şekilde komik bir hava katmıştı.
---
Yarınki Planlara Hazırlık
Arda, eve girdikten sonra yatağına uzandı ve yarın Aslı’ya nasıl yardımcı olacağını düşünmeye başladı. Web tasarımıyla ilgili bilgilerini hatırlamaya çalıştı. Lisede bu konuda oldukça başarılıydı; HTML ve CSS temellerini iyi biliyordu, hatta birkaç basit web sitesi tasarlamıştı. Ancak üniversiteye gitmediği için bu beceriyi bir meslek haline getirmemişti.
Kendi kendine mırıldandı:
"Yarın Aslı’nın ihtiyacını karşılayacak kadar bilgim olduğunu umuyorum. En azından elimden geleni yaparım."
Arda, yatmadan önce Aslı’nın mesajını tekrar düşündü. "Evde buluşmak iyi bir fikir olmayabilir," diye kendi kendine mırıldandı. Murat’ın yanlış anlamasını istemiyordu. Ayrıca, yarın öğlen çalışacağını hatırladı. Akşamüstü uygun olacaktı. Telefonunu eline aldı ve Aslı’ya mesaj yazdı:
> "Aslı, evde buluşmasak daha iyi olur. Murat yanlış anlayabilir diye düşünüyorum. Ayrıca yarın öğlen çalışıyorum, akşamüstü 8 civarı bir yerde buluşabiliriz. Ne dersin?"
Aslı hemen cevap verdi:
> "Haklısın, Arda. Murat’ı düşündüğün için teşekkür ederim. 8 civarı buluşabiliriz. Ortak bir yerde buluşmak en iyisi olur. Bir kafede görüşelim mi?"
Arda, gülümseyerek:
> "Harika fikir. Şehir merkezindeki ‘Köşe Kafe’de buluşalım mı? Orası hem sakin hem de rahat bir yer."
Aslı kabul etti ve buluşma planı netleşti. Arda, içinden bir şeyleri yoluna koyduğu için rahatlamış bir şekilde yatağına uzandı. "Yarın hem işimi halledeceğim hem de Aslı’ya yardım edebileceğim," diye düşündü.
---
Arda’nın Çalışma Günü
Ertesi gün Arda, sabah erkenden uyanıp iş yerine gitti. Lokanta yine yoğun bir gündeydi. Halil Bey’in yeni doğan çocuğu yüzünden bir süre ortalarda görünmemesi, işleri daha da zorlaştırmıştı. Arda, müşterilere yetişmekte zorlanıyor ama yine de sakinliğini korumaya çalışıyordu.
Kemal, mutfakta yemeklerin geciktiğini söylerken Arda durumu idare etmeye çalıştı. Gün boyu lokantanın yoğun temposunda çalıştıktan sonra saat 7’de işten çıktı. Yorgun olmasına rağmen Aslı’ya yardım etme düşüncesi ona enerji veriyordu.
---
Buluşma Zamanı
Arda, hızlıca eve gidip üstünü değiştirdikten sonra saat 8’e doğru ‘Köşe Kafe’ye vardı. Kafe, loş ışıkları ve rahat ortamıyla huzurlu bir hava sunuyordu. Arda, bir köşedeki masaya oturup Aslı’yı beklemeye başladı. Yaklaşık 10 dakika sonra Aslı içeri girdi. Onu görünce ayağa kalkıp el salladı.
Aslı, gülümseyerek yanına geldi:
"Merhaba Arda. Geç kaldım mı?"
Arda, tebessümle karşılık verdi:
"Hayır, tam zamanında geldin. Hoş geldin."
---
Samimi Sohbet ve Yardım
Aslı, masasını düzenlerken çantasından dizüstü bilgisayarını çıkardı. Konu üzerine konuşmaya başladılar:
"Aslı, ödevin tam olarak neyle ilgili? Sana nasıl yardımcı olabilirim?"
Aslı, ekranını açarak açıklamaya başladı:
"Web tasarımıyla ilgili temel bir makale yazmam gerekiyor. HTML ve CSS’in temellerinden bahsedeceğim ama bunu daha profesyonel bir şekilde nasıl sunarım, bilmiyorum."
Arda, hafifçe gülümseyerek bilgisayara yaklaştı:
"Bu kolay. Sana hem basit bir tasarım örneği gösterebilirim hem de yazıyı nasıl daha açıklayıcı hale getireceğimizi konuşabiliriz."
Arda, lisede öğrendiği bilgileri hatırlayıp Aslı’ya HTML ve CSS’in temel yapısını açıklamaya başladı. Kısa sürede Aslı’nın ihtiyaç duyduğu bilgileri toparladılar. Arada espriler yaparak ortamı samimi tuttular. Aslı, Arda’nın konuya hakimiyetine şaşırmıştı:
"Arda, bu konuda gerçekten yeteneklisin. Neden bu işi devam ettirmedin?"
Arda, biraz düşünceli bir şekilde cevap verdi:
"Lisede çok hevesliydim, ama hayatın gerçekleri yüzünden bu yeteneği bırakmak zorunda kaldım. Şimdi düşündükçe, belki devam etmeliydim diyorum."
---
Buluşmanın Sonu
Saat 10’u geçtiğinde, Aslı ödevi için yeterince bilgi topladığını hissetti. Arda’ya dönüp samimi bir şekilde teşekkür etti:
"Gerçekten çok yardımcı oldun, Arda. Bu makale senin sayende daha anlamlı olacak."
Arda gülümseyerek cevap verdi:
"Ne zaman yardıma ihtiyacın olursa, haber ver. Murat’ın arkadaşları benim de arkadaşım sayılır."
Aslı, gülerek karşılık verdi:
"Sadece Murat’ın arkadaşı olduğum için değil, seni tanıdığım için de mutluyum. Tekrar teşekkür ederim."
Vedalaştılar ve Aslı kafeden ayrıldı. Arda, bir süre daha oturup bir kahve daha içti. Günün yorgunluğunu hafifletmek için camdan dışarı baktı ve düşüncelere daldı. Yavaş yavaş toparlanarak evin yolunu tuttu. Geceye dair içindeki his, birilerine yardımcı olmanın verdiği huzur ve biraz da yeni bir şeyler başarmış olmanın mutluluğuydu.
Arda’nın Geleceği Düşünmesi
Arda, eve dönerken içinde bir heyecan hissetti. Aslı’ya yardım ederken web tasarımına olan ilgisini tekrar fark etmişti. Lisede aldığı yazılım derslerini, tasarladığı basit internet sitelerini hatırladı. "Garsonluk bir yere kadar," diye düşündü. "Askerlik sonrası ne yapacağım? 22 yaşında askere gittiğimde geri döndüğümde elimde sağlam bir iş olmalı."
Bu düşüncelerle eve vardığında, bilgisayarını açtı. Eski dosyalarını karıştırmaya başladı. Yıllar önce tasarladığı basit ama işlevsel web sitelerine göz attı. Bazılarını açmayı bile unutmuştu, ama her biri onun o zamanlardaki hevesini hatırlatıyordu. Web tasarımına duyduğu ilgiyi yeniden keşfetmek, ona hem umut hem de kararlılık verdi.
---
Bir Adım Atmak
Arda, "Bu işe tekrar başlasam mı?" diye düşündü. Kararsızdı, ama bir şeyler denemesi gerektiğini biliyordu. "Lise mezunu olduğum için işler biraz zor olabilir," diye içinden geçirdi. Ancak bu konuda temel bilgisi sağlamdı ve bu bir başlangıç olabilirdi.
Hemen iş ilanlarına göz atmaya başladı. Bazı ilanlar deneyim isterken, bazıları başlangıç seviyesinde yetenekleri kabul ediyordu. Kararsızlıkla birkaç ilanı inceledikten sonra bir karar verdi: "En azından denemeliyim."
Kendi hakkında kısa bir açıklama yazdı:
> "Lise mezunuyum ve web tasarımı konusunda temel bilgilerim var. HTML, CSS ve basit yazılım bilgisiyle projeler oluşturmuş durumdayım. Kendimi geliştirmeye açık bir pozisyonda çalışmak istiyorum. Ek olarak, yazılım alanında öğrenme hevesim ve sorumluluk bilincim yüksektir."
Ancak başvuru için daha somut bir şeylere ihtiyacı olduğunu düşündü. Aslı’ya hemen bir mesaj attı:
> "Aslı, makaleyi bana mail olarak gönderebilir misin? Çok hoşuma gitti ve ben de elimde bir örnek bulundurmak istiyorum."
Aslı kısa sürede cevap verdi:
> "Tabii ki! Hemen mailine gönderiyorum. İşine yarayacaksa ne mutlu bana. Umarım yazıya göz atarken web tasarımına olan ilgini tamamen geri kazanırsın. :)"
Aslı’nın gönderdiği maili açtı ve makaleyi inceledi. Makale, onun bilgilerinin üzerine bir şeyler eklemek için harika bir başlangıçtı. Hemen iş ilanına bu makaleyi de ekleyerek başvurusunu tamamladı. "En azından elimden geleni yaptım," diye düşündü.
---
Yatağa Dönüş
Başvurusunu tamamladıktan sonra bilgisayarını kapattı ve yatağa uzandı. İçinde bir huzur vardı. Bugün, hem Ece ile daha açık bir iletişim kurmayı başarmış, hem de geleceği için bir adım atmıştı. "Eğer bir şans verirlerse, bunu en iyi şekilde değerlendireceğim," diye kendi kendine mırıldandı.
Arda, geleceği için hissettiği umut ve heyecanla gözlerini kapadı. Yavaş yavaş uykuya dalarken, geçmişteki tutkularını yeniden keşfetmenin verdiği mutluluğu hissediyordu. "Belki de her şey daha yeni başlıyor," diye düşündü ve derin bir uykuya daldı.