Ertesi sabah, Arda alarm çalmadan gözlerini açtı. Cumartesi günüydü ve o gün işe gitmesi gerekmiyordu. Bu fırsatı değerlendirip ailesini ziyarete gitmeye karar verdi. Annesi Leyla, her konuşmada onu görmek istediğini söylüyordu. Kardeşi Sevgi’nin masum telaşı ise Arda’nın içini ısıtıyordu.
"Biraz uzaklaşmak bana iyi gelir," dedi kendi kendine. Yatağından kalktı, bir çanta hazırladı ve üzerine rahat bir şeyler giydi. Yolculuk için otobüs biletini önceden almıştı. Kahvaltısını hızlıca yaptıktan sonra otobüs terminaline doğru yola çıktı.
Arda, terminale vardığında, yolculuk için hazır olan otobüse bindi. Cam kenarındaki koltuğuna oturdu ve sırt çantasını yanına koydu. Otobüs hareket ettiğinde, kulaklıklarını taktı ve dışarıyı izlemeye başladı. Yol boyunca düşünceleri hep iş yeri ve Halil’in üzerindeki baskısıyla doluydu. Ancak ailesine kavuşacak olmanın getirdiği bir rahatlama da hissetti.
Annesiyle konuşmalarını hatırladı. Annesi her zaman, "Ne olursa olsun, yanındayız," derdi. Bu cümle, onun için bir teselli kaynağıydı. "Belki onların yanında olmak bana güç verebilir," diye düşündü.