Arda, sabah gözlerini açtığında içindeki garip heyecanı fark etti. Ece ile bir kez daha karşılaşacak olmanın düşüncesi, günlük rutinine alışık olmayan bir canlılık katmıştı. Günlük monotonluğu kırabilecek bir şeylerin başladığını hissediyordu. Belki de uzun zamandır ilk kez birine dair bu kadar yoğun bir merak duyuyordu. Bu his hoşuna gitmişti.
Saat 6.00’da alarm çaldığında, hızlıca hazırlanıp pastanenin yolunu tuttu. Hava hala karanlıktı, ama bu kez sabahın sessizliği onu rahatsız etmiyordu. Pastanenin önüne vardığında, Ece’yi kapıyı açarken buldu. Ece’nin üzerindeki sade önlük ve yüzündeki hafif uykulu ifade bile Arda’nın dikkatini çekmişti. Kararsız bir an yaşadı, ama içindeki cesaret ona ilk adımı attırdı.
"Merhaba, Ece," dedi hafif bir gülümsemeyle.
Ece, kapıyı açmayı bitirip ona döndü ve sıcak bir şekilde gülümsedi. "Merhaba, Arda. Bugün erkencisin."
Arda, bu basit cümlede bile onunla konuşmanın ne kadar kolay olduğunu fark etti. "Evet, bugün bir kahve almak istedim. Belki bir önerin vardır?"
Ece şaşırmış gibiydi ama bu durum hoşuna gitmişti. "Tabii ki. Yeni bir çekirdek türü denedik, biraz sert ama aroması harika. Onu deneyebilirsin."
Arda, bu fırsatı kaçırmadı. "Harika, öyle olsun. Bir de yanında poğaça alabilirim