Saat 06.20’de alarm çaldığında, Arda yataktan doğrulup yüzünü yıkadı. Mutfaktaki eski pizza dilimlerini aceleyle mideye indirip koltuğa geçti. Sigarasını yakarken, dışarıdaki yağmurun hala hız kesmeden yağdığını fark etti. Üzerini giydi, anahtarını ve şemsiyesini alıp dışarı çıktı. Yürüyüş yolu her zamanki gibi ıslak ve sessizdi. Sabahın bu erken saatlerinde sokaklar, yağmurun ritmiyle yankılanan birer koridor gibiydi.
Her zamanki gibi pastanenin önünden geçti. Çalışanı Ece, kilidi açıyordu. Aralarında tek bir selam bile olmamıştı şimdiye kadar. Bu durumun garipliğini düşündü, ama bu düşünceyi hemen kafasından attı. "Merhaba desen ne olacak ki?" diye mırıldandı kendi kendine.
