Servis beklediği yerdeydi. Her zamanki gibi arka koltuklardan birine oturdu. Servisin camına çarpan yağmur damlalarını izlerken, içindeki monotonluğu düşündü. Mehmet, direksiyon başında dakik bir şekilde aracı sürüyordu. Güzergahını ezbere biliyor, ışıklarda hiç durmuyordu. Mehmet, her zamanki gibi konuşmaya başladı:
"Arda, bu ayın ücretini hâlâ yatırmadın. Bak, bu servis suyla çalışmıyor," dedi şakayla karışık bir tonla.
Arda, özür dileyerek elindeki zarfı uzattı. Mehmet, zarfı alırken birden farklı bir konu açtı:
"Her sabah aldığım yerdeki pastanede çalışan bir kız var. Adı Ece. Hiç konuşmadınız mı? Bekar olduğunu biliyorum ama sevgilisi var mı bilmiyorum."
Arda şaşkındı. Mehmet’in bu sorusu beklenmedikti. Kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi:
"Hayır, hiç konuşmadık. Sadece adını yaka kartından biliyorum."
Mehmet gülerek başını salladı. "Yarın sabah ikimize poğaça alır mısın? Hem belki benim için de birkaç şey sorarsın," dedi.
"Hayır," dedi Arda kesin bir şekilde. Daha önce hiç konuşmadığı birine böyle bir soru sormak, ona garip geliyordu. Mehmet’in isteğini geri çevirdi ve servisin camına döndü.
