Sabahın erken saatlerinde, Arda'nın alarmı çaldı. Gözlerini yavaşça açtı, bir süre tavana baktı. Bugün, sabah rutininin dışına çıkacağı bir gündü. Yüzünü yıkayıp kahvaltılık bir şeyler atıştırdıktan sonra dış kapıya yöneldi. Servise yetişmek için biraz acele etmesi gerekiyordu, ama bu sabah bir şey daha planlıyordu: Ece ile konuşmak.
Pastanenin önüne geldiğinde, Ece her zamanki gibi kapıyı açıyordu. Kahverengi saçları dağınık bir atkuyruğuyla toplanmış, üzerinde sade bir önlük vardı. Kapıyı kilitleyip açtıktan sonra içeri girerken, Arda derin bir nefes aldı ve ona doğru yürüdü.
"Ece, merhaba. Ben... Ben Arda. Her sabah buradan geçiyorum ve uzun zamandır selamlaşmadığımızı fark ettim," dedi hafif bir gülümsemeyle.
Ece, önce şaşkınlıkla baktı, sonra bir an duraksayıp gülümsedi. "Merhaba, Arda. Evet, fark ettim, ama genelde insanlar buradan pek durup konuşmazlar. Pastanenin sabahları açılması yeterince monoton bir iş."
Arda, bu sözleri bir fırsat olarak gördü ve "Sizle tanışmak istedim. Hem belki bir gün buradan bir şeyler alırım," dedi.
Ece’nin yüzündeki şaşkınlık, yerini samimi bir gülümsemeye bıraktı. "Tabii, neden olmasın? Hangi saatlerde buradan geçiyorsan genelde buradayım."
Sohbet devam ettikçe Arda, onun açık ve samimi biri olduğunu fark etti. Ece de bu kısa konuşma sırasında Arda’nın doğal tavrından etkilenmiş gibiydi. Ancak bu sohbet daha derinleşmeden, Arda bir göz ucuyla servisin geldiğini fark etti.