8.5.2024
Ölümden sonraki 2 günüm. Dün benim için kendini yerden yere atan ailem bugün biraz sakinleşmişlerdi, ölümümün onları çok etkileyeceğinden korkmuştum ama kendilerini biraz olsa toparlamış gibi görünüyorlardı çok yas tutmalarını beklemiyordum bugün yas tutmasalar bile benim için yeterdi hatta ablam hala
Benim odamı almamıştı bu bile bir mucizeydi.
Yavaşça gül deseni olan halıya adım attım oradan geçerek annemin olduğu koltuğa oturdum . Gözlerin de yorgunluk vardı, dünyanın en mal insanı bile onun üzgün olduğunu anlayabilirdi ona sarılıp hüngür hüngür ağlamak istedim son bir kez görüşürüz demeyi öldüğüm gün kapıdan çıkarken ona görüşürüz demiş miydim?
Yalan yok hiç hatırlamıyordum o an sadece annemi bağrıma basıp sarılmak, kucaklamak öpmek istiyordum ama elime ona ne zaman uzatsam ona asla dokunamıyordum. Ben ölülerin Duygu hissetmediğini düşünüyordum, aslında öyle değilmiş en azından fani dünyasında duygularım hala benimleydi.
Apartmandan çıktım, evde olmak beni üzüyor anılarımı geri canlandırıyordu ölümün tatlı ama korkunç sessizliğine bir türlü ulaşamamıştım acaba bu dünya benim cehennemimmiydi?
Kim bilir belki cezam hayatımda yaşadığım tüm zorlukları tekrar yaşamaktı...
