8.5.2024
Ölümden sonraki 2 günüm. Dün benim için kendini yerden yere atan ailem bugün biraz sakinleşmişlerdi, ölümümün onları çok etkileyeceğinden korkmuştum ama kendilerini biraz olsa toparlamış gibi görünüyorlardı çok yas tutmalarını beklemiyordum bugün yas tutmasalar bile benim için yeterdi hatta ablam hala
benim odama yerleşmemişti O bile ablam için bir başarıydı.
Yavaşça annemin yanına doğru oturdum, meyve soyarken onu izliyordum yüzünde hala bir burukluk vardı küçükken saçlarımı nasıl acıtarak ördüğünü hatırladım ansızın, nasıldı canım acırdı şimdi keşke o zamana geri
dönebilseydim o acıya her gün katlanırdım.
Apartmandan çıktım yavaşça sokağa dolaşaştım.Evde
kalmak istememiştim, orada kaldıkça anılarım anılarım
geliyordu İçim buruk oluyordu, ölümün sessizliğinin en tadını çıkaramıyordum. Yalan yok işten hiç üzülüyordum
