9.5.2024
Öldükten sonraki 3. Günüm fanı dünyasından hâla ayrılamadım.bir ço efsane vardı ölünce tamamaen yok olduğumuz veya ölünce gökyüzündeki bir yıldıza dönüştüğümüz gibi... Hayır, hiç biri gerçek değildi.
Evde benim ölümüm unutulmiştu herkes gülüp eyleniyordu. Onalrı sesizce izledim,mutlu olmam gerekiyordu sonuçta sevdiklerim de mutluydu.
İçimde bir üzgünlük vardı nedensizce içim bir ağlamaklı oluyordu,bencil bir duyguydu bu hissettiğim,sadece kendi sevincini düşünüyordu.Bencil insanları sevmezdim bu duygudanda nefret ettim.
Unutulmak bu kadar acı vericimiydi?
İşte o anda yine ruhumdan bir parça eksildi mezarımda ki bedenimin ayak bilekleri ters dönüp kırıldı.
O acıyı ruhum bile hissetmişti. O acı benim ruhumu yere yıkmaya yetti. Ayaklarımın kırıldığına emindim ama ayağım acımıyordu, kalbim, kalbim... Çok acıyordu
Hangi cahil ölünce acı hisetmediğinizi söyledi?
Yalan bide benden dinleyin,
Acıdan ölünce bile kurtulamazsınız!
