"Bazı şeyler tesadüf gibi görünür. Ta ki üst üste gelmeye başlayana kadar."
O gece uzun süre uyuyamadım.
Sürekli aynı şeyi düşünüyordum.
Eren'in kütüphanede söylediği cümleyi.
"Anonim hesaptan mesaj gelmiş."
Normal bir cümleydi.
Ama Aras'ın verdiği tepki normal değildi.
Eren'in paniklemesi de normal değildi.
Ne kadar düşünürsem düşüneyim, işin içinden çıkamıyordum.
Sonunda telefonu elime aldım.
Saat 01.12'ydi.
Tam uygulamayı kapatacaktım ki mesaj geldi.
İsimsiz.
İstemsizce doğruldum.
"Uyumadın mı?"
Mesaja birkaç saniye baktım.
Sonra yazdım.
"Sen de uyumamışsın."
"Beni boş ver."
Gözlerimi devirdim.
"Bu soruya cevap vermekten neden bu kadar kaçıyorsun?"
"Hangi soruya?"
"Kim olduğun sorusuna."
Bu kez cevap geç geldi.
"Çünkü öğrenirsen her şey değişir."
Kalbim bir an hızlandı.
Parmaklarım ekranın üzerinde durdu.
Ama ne yazacağımı bilemedim.
---
Ertesi sabah okula geldiğimde Erva beni kapıda karşıladı.
Elinde tost vardı.
Ve yüzünde korkutucu bir heyecan.
"Dedikodu var."
dedi.
"Sabah sabah mı?"
"Evet."
"İlgilenmiyorum."
"Aras'la ilgili."
Bir anda durdum.
Erva zafer kazanmış gibi gülümsedi.
"Yakalandın."
"Yakalanmadım."
"Yakalandın."
Defne yanımıza geldi.
"Bir gün şu çocuğu rahat bırak."
Erva başını salladı.
"Bırakamam."
"Niye?"
"Çünkü çok eğlenceli."
---
Öğle arasında grup çalışması için yine kütüphaneye gittik.
Bu kez herkes daha rahattı.
Hatta Aras ve Mert bir konuda tartışıyordu.
"Bu başlık çok sıkıcı."
dedi Mert.
"Bilimsel proje bu."
dedi Aras.
"Bilim de eğlenebilir."
"Eğlenemez."
"Eğlenir."
"Eğlenemez."
"Tamam çocuklar."
dedi Erva.
"Sizi boş bir sınıfa alalım da rahat rahat evlenin."
Ben su içerken boğuluyordum.
Defne kafasını masaya koydu.
Mert kahkahaya boğuldu.
Aras ise gözlerini kapattı.
"Erva."
dedi.
"Evet?"
"Beş dakika susabilir misin?"
"Hayır."
---
Çalışma bittikten sonra Defne öğretmene bir şey sormak için ayrıldı.
Mert de kantine gitti.
Birkaç dakika boyunca masada sadece ben, Aras ve Eren kaldık.
Eren telefonuyla oynuyordu.
Ben de notları topluyordum.
Tam o sırada Aras'ın telefonu masanın üzerinde titredi.
Ekran birkaç saniyeliğine yandı.
Mesaj bildirimi görünmüştü.
Normalde bakmazdım.
Ama gözüm istemeden kaydı.
Ve gördüğüm şey yüzünden elim durdu.
Anonim uygulamanın simgesi.
Bir an nefesim kesildi.
Aras telefonu hemen aldı.
Ama çok geçti.
Görmüştüm.
Kalbim hızlanmaya başladı.
Herkes o uygulamayı kullanabilirdi.
Bu hiçbir şey kanıtlamıyordu.
Ama yine de...
Bu yeni bir tesadüftü.
Ve tesadüfler çoğalmaya başlamıştı.
---
Akşam eve döndüğümde aklım hâlâ oradaydı.
Telefonumu açtım.
İsimsiz mesaj çoktan gelmişti.
"Bugün neden bu kadar sessizdin?"
Bu kez gözlerimi kıstım.
Normalde hemen cevap verirdim.
Ama şimdi farklıydı.
Bir şey denemek istiyordum.
"Bugün seni gördüm mü?"
Mesajı gönderdim.
Kalbim hızlandı.
Dakikalar geçti.
Cevap gelmedi.
İki dakika.
Üç dakika.
Beş dakika.
Sonunda telefon titredi.
"Belki."
Yine aynı cevap.
Yine kaçamak.
Ama bu kez farklı bir şey fark ettim.
Ne zaman kim olduğunu sorsam...
Konu değişiyordu.
Ve ilk kez içimden şu düşünce geçti:
Ya gerçekten tanıdığım biriyse?
O gece uykuya dalarken aklımda tek bir soru vardı.
Ve o soru her geçen gün daha da büyüyordu.
Ya anonim hesap sandığımdan daha yakınsa?