"Bazen cevabı bulmaya çok yaklaşınca insan daha çok korkar."
Sabah okula geldiğimde Erva'nın yüzündeki ifadeyi görünce bir şeyler çevirdiğini anladım.
Bu kız normal duramıyordu zaten.
"Ne oldu yine?" diye sordum.
Erva koluma girip sırıttı.
"Hiç."
"Bu yüz ifadesi hiç demiyor."
"Tamam, belki biraz bir şey var."
Defne yanımıza geldi.
"Erva'nın 'bir şey var' demesi genelde felaket haberi oluyor."
"Teşekkür ederim Defne."
"Rica ederim."
Gülerek sınıfa girdik.
Öğretmen birkaç dakika sonra elinde kağıtlarla geldi.
"Biliyorsunuz, okul etkinliği için gruplar oluşturacağız."
Sınıftan toplu bir oflama sesi yükseldi.
Ben de içimden aynı tepkiyi verdim.
Grup çalışmaları kadar sevmediğim çok az şey vardı.
Öğretmen isimleri okumaya başladı.
Birkaç grubun ardından sıra bize geldi.
"Asya Kaya."
Başımı kaldırdım.
"Aras Demir."
Sınıftan birkaç kişi dönüp bize baktı.
Harika.
Tam da ihtiyacım olan şey buydu.
Öğretmen devam etti.
"Eren Kaya."
Eren arka sıralardan el kaldırdı.
Ve son isim geldi.
"Erva Yıldız."
Erva ayağa fırladı.
"Hocam ben bir şey mi yaptım?"
Sınıf kahkahaya boğuldu.
Öğretmen bile gülümsememek için kendini zor tuttu.
"Hayır Erva, yerine otur."
Erva dramatik bir şekilde yerine çöktü.
"Bu bir komplodan başka bir şey olamaz."
---
Öğle arasında çalışmak için kütüphaneye gittik.
İlk başta her şey normaldi.
Görev paylaşımı yaptık.
Konu belirledik.
Notlar aldık.
Sonra Erva sıkıldı.
Ve Erva sıkılınca herkesin başı derde girerdi.
"Bence proje yerine pizza söyleyelim."
dedi.
"Evet."
dedi Mert.
"İlk mantıklı fikir."
"Çalışıyoruz."
dedi Aras.
Erva hemen ona döndü.
"Sen hiç eğlenmiyor musun?"
"Eğleniyorum."
"Ne zaman?"
"Eğlenince haber veririm."
Bu sefer ben bile güldüm.
Mert masaya vurdu.
"Aras şaka yaptı."
"Evet."
dedi Erva.
"Tarihi bir an."
Aras başını iki elinin arasına aldı.
"Ben neden sizinle aynı gruptayım?"
"Çünkü kader bizi bir araya getirdi."
dedi Erva.
"Asya ile çocuklarınız olduğunda bu hikâyeyi anlatırsınız."
Masada ölüm sessizliği oluştu.
Ben elimdeki kalemi düşürdüm.
Aras öksürdü.
Defne gözlerini kapattı.
Mert sandalyeden düşecek kadar gülüyordu.
"ERVA!"
dedim.
"Ne var?"
"Sus."
"Tamam."
Bir saniye durdu.
"İkiz olurlarsa isimlerini ben seçiyorum."
Bu kez gerçekten kafamı masaya vurmak istedim.
---
Bir süre sonra Defne kitap almak için raflara gitti.
Erva da su almaya çıktı.
Masada sadece ben, Aras ve Eren kalmıştık.
Sessizlik vardı.
Eren telefonuna bakıyordu.
Sonra bir anda yüz ifadesi değişti.
Telefonuna yeni mesaj gelmiş gibiydi.
Aras hemen fark etti.
"Ne oldu?"
diye sordu.
"Eee..."
dedi Eren.
"Bir şey yok."
"Kesin bir şey var."
dedim.
Eren birkaç saniye sustu.
Sonra farkında olmadan ağzından kaçırdı.
"Anonim hesaptan mesaj gelmiş."
Bir anda sessizlik oldu.
Kalbim hızlandı.
Eren ne dediğini fark edince gözlerini büyüttü.
Aras'ın yüzü ise anında değişti.
"Eren."
dedi uyarı gibi.
"Ben..."
Eren başını kaşıdı.
"Yanlış söyledim."
Ama artık çok geçti.
Çünkü ben o cümleyi duymuştum.
Ve Aras'ın neden bu kadar gerildiğini de görmüştüm.
---
Akşam eve döndüğümde aklım hâlâ kütüphanedeydi.
Telefonum titredi.
İsimsiz.
Her zamanki gibi.
"Bugün nasıl geçti?"
mesajı gelmişti.
Bir süre ekrana baktım.
Sonra yazdım:
"Sana bir şey sorabilir miyim?"
"Hmm?"
"Eren'i tanıyor musun?"
Bu kez cevap hemen gelmedi.
Dakikalar geçti.
Sonunda mesaj geldi.
"Belki."
Kaşlarımı çattım.
"Belki ne demek?"
Bir süre daha bekledim.
Sonra ikinci mesaj geldi.
"Bazı insanlar düşündüğünden daha yakındır."
Mesajı birkaç kez okudum.
İçimde garip bir his oluştu.
Çünkü ilk kez...
Anonim hesabın kimliğiyle ilgili gerçek bir ipucuna sahip olduğumu hissediyordum.