"Birine alışmak bazen fark ettiğinden daha hızlı olur."
Son birkaç gündür kendime itiraf etmek istemediğim bir şey vardı.
Aras'la daha fazla vakit geçiriyordum.
Ve bu durum eskisi kadar rahatsız etmiyordu.
Bu düşünce bile saçmaydı.
Çünkü birkaç hafta önce biri bana Aras Demir'le aynı masada oturup normal bir şekilde sohbet edeceğimi söyleseydi yüzüne gülerdim.
Ama şu an tam olarak bunu yapıyordum.
---
Öğle arasında grup çalışması için yine kütüphanedeydik.
Defne notları düzenliyordu.
Eren bilgisayardan bir şeyler araştırıyordu.
Ben de önümdeki kağıtlara bakıyordum.
Tabii bakıyormuş gibi yapıyordum.
Çünkü Erva yine konuşuyordu.
"Bakın."
dedi.
"Çok önemli bir soru soracağım."
Mert iç çekti.
"Korkuyorum."
"Korkma."
dedi Erva.
"Aras ve Asya aynı dizide olsalar düşmandan aşka mı olurlardı?"
Masadaki herkes durdu.
Ben gözlerimi kapattım.
Defne başını tavana kaldırdı.
Eren gülmemek için dudağını ısırıyordu.
Aras ise birkaç saniye boyunca boşluğa baktı.
"Erva."
dedi sonunda.
"Evet?"
"Bir gün gerçekten başımı derde sokacaksın."
"Bu evet mi demek?"
Bu kez Mert kahkahayı patlattı.
---
Yaklaşık yarım saat sonra Erva ve Mert kantine gitmek için ayrıldı.
Defne de öğretmenin yanına çağrılmıştı.
Masada sadece ben, Aras ve Eren kalmıştık.
Eren telefonuna bakıyordu.
Sonra bir anda ayağa kalktı.
"Ben de bir şey alıp geleyim."
dedi.
Ve gitti.
Şimdi masada sadece ikimiz kalmıştık.
Harika.
Sessizlik birkaç saniye sürdü.
Sonra Aras konuştu.
"Bu kadar sessiz olman normal değil."
Başımı kaldırdım.
"Ne demek o?"
"Genelde bana laf atıyorsun."
İstemeden güldüm.
"Özlemiş gibi konuştun."
"Özlemedim."
"Tabii."
Aras başını salladı.
Ama yüzünde küçük bir gülümseme vardı.
Bu gülümsemeyi görmek istemediğim kadar sık görmeye başlamıştım.
---
"Bir şey soracağım."
dedim.
Aras bana baktı.
"Sor."
Bir an tereddüt ettim.
Anonim hesap aklıma geldi.
Eren'in söyledikleri aklıma geldi.
Ama doğrudan soramazdım.
Bu yüzden farklı bir soru sordum.
"Hiç anonim hesap kullandın mı?"
Aras'ın yüzündeki ifade değişmedi.
Ama cevap vermeden önce bir saniye durdu.
Sadece bir saniye.
"Niye sordun?"
"Merak ettim."
"Bu cevap değil."
"Bu da cevap değil."
Bir süre birbirimize baktık.
Sonunda Aras gülümsedi.
"Belki kullanmışımdır."
Kalbim hızlandı.
Çünkü anonim hesabın verdiği cevaplar da hep böyleydi.
Belki.
Belki.
Belki.
---
Ders çıkışında yağmur yağmıyordu.
Hava güzeldi.
Bu yüzden eve yürüyerek gitmeye karar verdim.
Kulaklığımı takmıştım.
Tam köşeyi dönecekken bir bisiklet hızla önümden geçti.
Refleksle geri çekildim.
Dengeyi kaybedip düşecekken biri kolumu tuttu.
Bir an ne olduğunu anlayamadım.
Sonra başımı kaldırdım.
Aras.
"Neredeyse düşüyordun."
dedi.
Kalbim normalden hızlı atıyordu.
Muhtemelen korkudan.
Kesinlikle korkudan.
"İyiyim."
dedim.
Ama kolumu bırakmasına rağmen birkaç saniye yerimden kıpırdayamadım.
Aras kaşlarını kaldırdı.
"Emin misin?"
"Evet."
Sessizlik oldu.
Sonra Aras hafifçe gülümsedi.
"Tamam."
dedi.
"Dikkat et o zaman."
Ve yürümeye devam etti.
Ben ise olduğum yerde kaldım.
Çünkü içimdeki his garipti.
Çok garipti.
---
O gece telefonum yine titredi.
İsimsiz.
Artık buna şaşırmıyordum.
"Bugün nasıldı?"
mesajı gelmişti.
Uzun süre düşündüm.
Sonra yazdım:
"Neredeyse düşüyordum."
Bu kez cevap hemen geldi.
"Dikkatli olman lazım."
Parmaklarım ekranın üzerinde durdu.
Çünkü bugün aynı cümleyi başka biri de söylemişti.
Bir anda oturdum.
Kalbim hızlandı.
Tesadüf olabilirdi.
Ama son zamanlarda çok fazla tesadüf vardı.
Ve ilk kez...
Aras Demir'den gerçekten şüphelenmeye başlamıştım.